Ik heb (70s) Blue Öyster Cult hoog zitten, Jimi Hendrix nog hoger en (oude) Candlemass zelfs nog hoger, maar deze twee covers doen me verrekte weinig. Net zo weinig als, laten we zeggen, het meeste repertoire van Bob Dylan dat de kraaiende bard zelf krast. De band heeft er weliswaar een eigen doomy draai aan gegeven, fijn dat het geen klakkeloze carbonkopietjes zijn, maar met name 'The Reaper' vind ik erg vlak en alleen tijdens het laatste deel van 'Watchtower' komt er wat schot (en epic doompower) in de zaak.
Ik wil... nouja, more cowbells en vuur in de gitaar.
Omdat het van origine zulke klassesongs zijn, toch nog een 3*.