Ohio Players - Climax (1974)

De Ohio Players hebben een aantal zeer leuke nummers in hun catalogus staan, maar op dit album zijn die niet goed vertegenwoordigd. Voor een compilatie, want dat is Climax, een compilatie, vind ik dat uit de samenstelling niet voldoende blijkt dat ze een fantastische formatie waren. Veel nummers zijn weinig tot niet interessant. Zo is de What’s Going On-cover omgetoverd tot 'n soort feestnummer (misschien een uitstekende keuze voor carnaval nu, alleen houd ik a: niet van carnaval, en b: van de Ohio Players’ versie van de Gaye-klassieker evenmin). De grootste euvel is dat de bijzondere tekst in dit arrangement slechts een bijrol krijgt, terwijl juist de tekst verreweg het belangrijkste aspect van het nummer is! De boodschap komt totaal niet over en gaat zelfs verloren. De Proud Mary-cover is ook al niet geslaagd. De mooiste versie is verreweg de opname van Ike and Tina Turner, daar hoor je vuur! Geen enkele andere versie komt ook maar enigszins in de buurt van het magistrale duo, want zelfs 't origineel van CCR is stukken minder, en deze van de Ohio Players is naar mijn smaak te langdradig. Veel te lang uitgesponnen en er is geen magie te bespeuren; daar gaat het mis. De enige topper vind ik Players Ballin’; dat is immers het enige moment dat het album daadwerkelijk losbarst met energie. De overige tracks vind ik niet vervelend om aan te horen, maar ik word er niet warm of koud van, om 't zo maar eens uit te drukken. Ze zijn allen prima muzikanten, maar er zit gewoon verdomd weinig sfeer in deze verzamelaar. Ik denk dat je met een (willekeurig) studio-album van hen beter af bent dan met deze compilatie. Als je op zoek bent naar climax, kan je het beste dit album aan je voorbij laten gaan.

Soms kan wat achtergrondinformatie veel verklaren. Zo verklaart Climax' samenstelling de ondermaatse kwaliteit van de anders retestrakke Ohio Players. De mannen zaten in 1974 ondertussen bij een ander label en dus had men bij Westbound er niets beter op gevonden dan nog alle mogelijke restjes van de vloeren te schrapen. Het resultaat is niets meer dan wat vage demo-achtige nummers met geneuzel in plaats van grooves en een stel belabberde covers in plaats van sterk songmateriaal. Om het allemaal nog enigzins te redden (of om de plaat vol te krjigen...) hebben ze er nog enkele bestaande nummers bij gekwakt (nrs. 1, 6 en 7). Helaas doen ook de gehaktballetjes de tomatensoep niet smaken.

Climax laat slechts een schim zien van wat de Ohio Players kunnen zijn. Skin Tight heet hun plaat uit '74 bij dat andere label...

Ik geef dit album 2,5* en dat is vooral omdat ik het kwalitatief zeer matig vind vergelijken met de reguliere albums / nummers die ik van de Ohio Players ken. Kwalitatief in algemene zin is dit niet belachelijk maar gewoon nietszeggend. En dat voor een band die garant staat voor strakke en lekkere (en soms zwoele) funk. De titels van de tracks kloppen niet op de versie die ik beluisterd heb. Eigenlijk zijn alleen Sleep Talk en Players Ballin' de moeite waard (prima nummers). De rest is deze band eigenlijk niet waardig....ondanks de verzachtende info die kemm ons verschaft over de totstandkoming van dit album.

Ik merk dat al die kennis over tot stand komen van en wie er zo al mee speelt, mij niet helpt om meer te kunnen genieten van een album. Ik laat gewoon de muziek tot mij komen en op dit album zijn er toch wel enkele nummers zoals Speel talk, Climax en Foot stamps y'all die beklijven (ook al is het een compilatie) Niettegenstaande hebben de Ohio Players nog heel wat goede albums gemaakt.