Simon Scott - Bunny (2011)

Hier te horen en na een vluchtige luisterbeurt deze vroege morgen kan ik reeds zeggen dat dit album tot mijn absolute favorieten van dit jaar behoort.

Heel fraaie plaat.
Een duister album, die zowel drones, shoegaze, ambient, noise als neoklassieke elementen bevat. Een mens zou zich rap verslikken in een, op papier, muzikale brij als deze maar Simon Scott weet als een waar sonisch architect deze potpourri voor ons behapbaar te maken.
Uiterst sfeervol, als is het dan wel aan de donkere kant van het spectrum en toch boordevol emotie.
Verslavend luistervoer.

Op eerste gehoor een mooie plaat maar toch stuk minder consistent dan de voorgangers. Waar deze allemaal een lijn hadden lijkt het hier een samenraapsel van verschillende ideeen.
Niet slecht, maar niet wat ik er van had gehoopt.