Graffiti - Graffiti (1968)

"Near perfect" samensmelting van sunshine pop en power pop. Denk meerstemminge zang à la Association met een begeleiding van een band die elektries gitaargeweld niet schuwt maar alles wel in dienst van de songs.

OK, af en toe hadden de gitaarsolo's wat korter gekunt en die solo's hadden niet allemaal "psychedelies" van links naar rechts en weer terug door de stereo kanalen heen gepanned hoeven worden maar het was 1968 ( snap je, vogel ) ............. en als je daardoorheen kan luisteren houd je een prima plaat over. Eén van mij faves uit die dagen zelfs .........

50 jaar later moet ik nog steeds de eerste tegenkomen die dit ook een goeje plaat vindt. Is dat nou wat ze bedoelen met "da's echt mijn plaat" ?

Zal hem eens een kans geven, nog nooit ergens voorbij zien komen deze. Met dit mooie, zonnige weer misschien wel een goeie keuze. Ben benieuwd.

Ik heb 'm op lp. Toffe plaat.

Van de Wikipedia link werd ik niet veel wijzer....

De vinyl versie is hier nog steeds onmisbaar want de CD die ik heb ( Flawed Gems - 2010 ) zit een foutje in, een extra ( herhaalt ) stukkie gitaarsolo van 1 of 2 seconden. Voor de argeloze luisteraar zal het geen probleem zijn maar ik kan die plaat dromen en vind het superirritant.

Een beetje psychedelisch, met goede vocalen en bij vlagen stevig gitaarwerk. Een prima elpee, kortom. Nou ja, elpee.... ik heb 'm op cd (Lyrical Sound Device, Canada, jaartal onbekend). Bij mij staat er een bonustrack op: He's got the Knack.

Deze dus .......... Klopt de cover art op Discogs ? Da's de foto op de achterkant van de LP hoes !

He's Got The Knack is de achterkant van het Love In Spite singletje. Jammer dat ze de A kant er ook niet bijgezet hebben want is een andere versie dan er op de LP staat .......

Sinds 30-9 ( ? ) verkrijgbaar op vinyl en CD op Sundazed. Ik kom hem voornamelijk als pre-order tegen in de diverse e-winkels. Mijn freunden bij JPC geven "minstens 4 weken" levertijd aan bij het "coke-clear' vinieltje.

De Sundazed CD is hier ( eindelijk ) op de mat geploft en ik ben een gelukkig kampeerder. Net, naar volle tevredenheid, met het volume op standje scheurende trommelvliezen afgespeeld

Zo te horen is er niks aan geremastered: De Fender Bass ( jawel, zo noemden we een elektrieke bas vroegâh ) van arrangeur, liedjesschrijver en toetsenist Steve Benderoth dendert olderwets en de gitaarsolo's van Jorge "George" Strunz gieren als straaljagers uit de speakers zoals het hoort. Niks irritant top-hoog of andere aanpassingen aan het ( voor mij ) vertrouwde geluid.

Ik ben niet altijd even blij met Sundazed ( zo is hun dure MONO release van Beefheart's Safe As Milk volgens de notenwegers gewoon een fold-back en geen dedicated MONO mix ), maar deze slag hebben ze binnen wat mij betreft.