The Everyday People - The Everyday People (1972)

Aardig album van de(ze) alledaagse mensen, die nauwelijks iets boven het gemiddelde uitsteekt. Het album staat grotendeels in het teken van vrolijk aanvoelende muziek, maar de eerste zes nummers duren stuk voor stuk te lang om geboeid te blijven luisteren, en dat is gelijk het grootste minpunt aan het album. Het zorgt in ieder geval voor een afbreuk. Ik denk dat als deze nummers wat korter hadden geduurd, ik het zeker wat beter had weten te waarderen. De Stevie Wonder cover Superwoman (where were you when I need you) vind ik dankzij de zanger weliswaar iets beter dan het origineel, maar het blijft in mijn oren klinken als een saai nummer; ik moet ervan gapen. De cover voegt werkelijk niets toe.

De twee Kool & The Gang covers, Funky granny en Who’s gonna take the weight, zijn ook niet bepaald bijzonder te noemen, en vind ik vooralsnog een stuk minder leuk dan hun “eigen” materiaal. Vooral de eerstgenoemde is tijdens zo’n eerste beluistering best wel geinig, maar naar mate je het album vaker beluisterd, wordt het een zeer irritant nummer. Dat stemmetje dat die zanger opzet klinkt dan opeens niet zo leuk meer. De twee meest memorabele momenten worden bewaard voor het laatst. Zo is het vooral het kortste, en instrumentale nummer Mama said – papa said, dat getuigt van een flink staaltje muzikaliteit. De ritmische sectie voelt nergens zo bijzonder aan als bij dit nummer. Het heeft zelfs iets zweverigs over zich, en dat mag ook gezegd worden van Magic man. Vooral het orgeltje, en de tamelijk snelle zang maakt dit mijn tweede, laatste favoriete nummer op het album. Verder ben ik niet overtuigd.

Drie sterren, met kans op verhoging van ’n halve.