Soopasoul - Twin Stix (2009)

Naast een moderne vorm van funk, wil ik graag dance als (genre) aanvulling geven. Het genre dance is immers zo breed, dat deze naar mijn idee prima aansluit bij deze Twin stix van Soopasoul. Het grootste probleem met dit album is voor mij de speelduur (van ongeveer een uur). Het album, en dus ook diens nummers, duurt te lang om uit te zitten, aangezien zo’n beetje alles op elkaar lijkt. Dat alles op elkaar lijkt hoeft natuurlijk niet te betekenen dat dat per definitie slecht is, maar ik merk wel dat halverwege het album het naar mijn smaak te eentonig wordt, om het album een ruime voldoende te kunnen geven.

Een ander punt is dat de nummers niet beklijven. Na vier luisterbeurten (heb het album gisteren ook al twee keer beluisterd), vraag ik me af wat ik nou eigenlijk net heb gehoord, het weet bij mij niet het juiste gevoel op te wekken. Bij soortgelijke albums ligt de kracht dan vaak bij die mooie, oude soul samples, samples die hier niet in terug te vinden zijn. Eén positieve uitzondering wil ik beslist noemen, dat is Ya lookin’ tight; wat een prachtige stem heeft die zanger! Normaal prefereer ik altijd nummers met vocalen boven instrumentale nummers, maar hier lijken de instrumentale nummers vreemd genoeg mooier te zijn (ik snap mezelf soms niet, maar dat terzijde). Wellicht komt dat omdat juist bij instrumentale liedjes opvalt dat de instrumentatie eigenlijk heel degelijk is. Bij Lookin’ for Freddie is de jazz wat prominenter aanwezig dan bij de andere nummers, en dat had ik, denk ik, bij dit album graag wat vaker gehoord; het nummer bevalt me wel. Verder vind ik ook Hustlin’ wel een mooie, fijne funky bijdrage op dit album.

De nummers van Twin stix komen, denk ik, beter tot hun recht tijdens een ‘losse’ beluistering. Hoewel dat dit album mij niet veel doet, vind ik het een originele keuze voor het soul album van de week-topic.

Beoordeling volgt, ik ga het album eerst nog een paar luisterbeurten geven.

Soopasoul brengt een moderne interpretatie van funk. Twin Stix is vooral lekker in het moment, maar de plaat mist een duidelijk hoogtepunt. Nu valt de muziek teveel op de achtergrond. Dat is absoluut niet erg in het idee van rustige jazz, maar in het geval van funk lijkt me dat niet de bedoeling.

Ik sluit me aan bij Angelo, mij doet dit album niet veel. De nummers blijven niet echt hangen. Op zich ben ik ben een fan van funk, maar in dit album mis ik eigenlijk die 'vieze' bass. De muziek is op zich leuk, maar ik vind dat er wat meer instrumentale stukken in mogen zitten, en wat minder de vrouwelijke stem op de voorgrond.

En ook daar sluit ik me weer bij aan. Vrij matig album met nummers die nergens echt spannend of verrassend zijn. De nummers gaan allen voorbij zonder mijn volle aandacht te pakken.

Easy listening funky dance. Zo, een zelfbedachte genre-aanduiding voor dit album. Ik heb het album inmiddels vele malen beluisterd en het is redelijk prettige achtergrondmuziek waarbij vooral de zang niet heel veel indruk maakt. Goed genoeg voor een krappe voldoende, want het is wel leuk om op de achtergrond aan te hebben. Maar verder te weinig speciaals om echt actief meer op te zoeken van Soopasoul. Brand Nu, Hot & Cold en It's Just Begon zijn mij het beste bijgebleven.

Alles wat ik er over kwijt wil, is eigenlijk al geschreven hier. Te lang, niet speciaal, de nummers blijven niet hangen.
Geen slechte cd, maar ergens mist er iets. Het komt nergens echt los en gaat (te) gemakkelijk voorbij.
Een nipte voldoende.

Niets opzienbarend inderdaad, maar Soopasoul weet toch een mooi staaltje moderne funk te brengen! Het heeft wat elementen van het traditionele spul, maar brengt het compleet met een new school flavour! Zeer proper, maar ook zeer dansbaar! De zang die op een aantal nummers terugkomt zorgt voor wat extra pit en maakt het als album ook boeiender. Zonder een grote indruk achter te laten weet Twin Stix zich daarmee toch voldoende van de achtergrond los te rukken.