Matthew Halsall - On the Go (2011)

Daar is hij dan: de eerste 4,5*-plaat van 2011.

Old school modale jazz meets modern moody sfeertje. Klinkt goed in theorie en met het sfeertje zit het wel goed. Helaas is dat niet genoeg, want de spanning ontbreekt totaal. Solo's komen en gaan maar nergens gaat iemand echt uit z'n dak en een vorm van ingehouden spanning is er ook niet echt. Uptempo nummers kabbelen een beetje voort en als bij Samatha zelfs een harp om de hoek komt kijken val ik echt in slaap.

Goeie jazzplaat, doet een beetje denken aan 'Kind of Blue', maar dan wat minder melancholisch. Noruas heeft wel gelijk met zijn stelling dat er nooit iemand echt uit z'n dak gaat, maar dat vind ik niet zo erg; het gaat mij vooral om de sfeerzetting, en die gooit hoge ogen.

Mijn nummer 1 en tevens meest gedraaide album voor 2011.

Een jazzalbum wat je altijd op kunt zetten. In de ochtend, 's avonds, op energieke momenten op rustige momenten. Fris, toegankelijk en afgewogen zonder saai te worden. Kritiekpunt is het knagende gevoel dat het stilistisch bij elkaar gegraaid is. Dit is echter wel weer zo vakkundig gedaan dat de bewondering het dan toch weet te winnen.

Het Miles aspect zit hem naar mijn idee vooral in het "geen noot te veel" en het Coltrane aspect in het gebruik van de oosters klinkende modale melodielijnen.

Fraaie plaat van Matthew Halsall. Het ontploft nooit echt (tevens mijn belangrijkste motivatie om geen echt hoge score uit te delen), maar op 'On the Go' staan zes composities die zich staande houden, goed voor drie kwartier luisterplezier. Halsall is een begaafde trompettist, een Brits talent. Zijn collega's doen het ook naar behoren, saxofonist Nat Birchall heeft ook al enkele albums uitgebracht op hetzelfde label, heb ik gelezen. Daar ook maar eens iets van opzoeken. De ritmesectie houdt zich voornamelijk op de achtergrond, en blijft veelal beperkt in zijn rol als ritmesectie. Speciale vermelding voor pianist Adam Fairhall; hij brengt er soms schwung in, en speelt fantastisch.

Dit doet denken aan de oude jazzgiganten Davis en Coltrane. Spoon zegt het hierboven al treffend waarom dat zo is.

3,5 sterren

Ben niet echt een jazzfanaat, maar op station Hamburg wachtend in het zonnetje kwam deze heel lekker binnen. Het is me wat te zoet en standaard jazz, maar de productie is kraakhelder en de composities fraai, echt een 3,5* plaatje voor mij.

Erg lekkere plaat met iets minder zweverigheid dan op andere Halsall-platen.
Ik vind dat Matthew echt een heerlijke sound heeft, en ook een lekkere groovende band om zich heen heeft.

The End of Dukkha is met name een lekker swingend jazznummer. Veel dynamiek.