Lewis - L'Amour (1983)

Shades of Springsteen’s Nebraska bristle within Lewis’ subtle yet stunning compositions. He gently plucks his acoustics, touting a bluesy swagger with a touch of reverb. Throughout L’Amour, the virtually unknown artist plays pianos and guitars organically with an eerie sense of complacency, produced at a gentle pace like a somber ballad. This patient mode of production helps aid the most noteworthy aspect of Lewis’ instrumentation: his use of synths. The album’s entirety will make fans of David Lynch’s Twin Peaks feel nostalgic. The synths retain a faintly ominous, albeit frequently playful, quality to them that casts a lush shadow on the other instrumentation – much like Angelo Badalamenti’s early work with Lynch. Lewis tends to let the synths evolve around brooding acoustics, unlike Badalamenti’s heavier emphasis on the low-pitched twangy bass. Essentially, L’Amour sounds like Springsteen collaborating with Badalamenti in the late ‘80s. It’s all the more stunning considering L’Amour was released in 1983. Lewis’ only release is remembered today as an overlooked gem that helped push solo singer/songwriter material from an era of gushy ‘70s pop into a more mature, emotionally vibrant range.

Lewis’ personal history is a complete mystery. He dropped off the face of the earth after the release of L’Amour. Some say Lewis may still be living in California. Others say Lewis was a reputed scammer and con artist who fled after not paying for L’Amour’s production costs. Or maybe he was an alien from another world. All these theories have similar credibility at this point, simply because no one really knows anything. Perhaps, considering the ethereal and otherworldly quality of his music, it’s for the better. There’s no doubt that it adds to the enigma. Whether or not that’s the way Lewis wanted it… who knows? His personal fate will probably remain lost forever, but his music will certainly not take the same path.

The gorgeous “Even Rainbows Turn Blue” is a stunning instrumental, aided solely by an acoustic guitar and whimpering high-pitched synth. The guitar progression is dripping with sorrow propelled even more by the backing synths, which resemble strings in their swaying pad-like approach. As on all tracks here, there is a noticeable vinyl crackling in the mix. Budget recording or done for effect? Again, we’ll never know – and it doesn’t really matter. “Even Rainbows Turn Blue” shows how strong songwriting can shine even under harsh circumstances. Much like the guitar lead here, some of Lewis’ most interesting pursuits include little more than the draining synths and a singular instrument. Other than guitar, piano shows dominance, notably on tracks like “Love Showered Me”. Here, a spacey synth with a prominent phasing effect twinkles over a gentle piano melody, which travels for a minute before Lewis’ caressing voice emerges. A highly idiosyncratic presence, his fluctuating range and bevy of emotional cues brings comparisons like Nick Drake, Bob Dylan, and Arthur Russell. It’s as oddly and frailly beautiful as the instrumentation that surrounds it.

“Romance for Two” – lovingly inspired by Christie Brinkley – is another piece of beauty. “Can’t take my eyes off you,” Lewis sings. “What can I do?” It possesses a very minimalistic structure, essentially repeating the same verse for four minutes with subtle variations in the backing synth and Lewis’ vocal tones. Still, “Romance for Two” is one of the most hypnotizing songs I have ever encountered. Just like the songs on Nebraska, this is one of several efforts on L’Amour in which the melody gets stuck in your head for days. This unpredictable and very subtle infectious quality is perhaps most noticeable on “Cool Night in Paris”, which struts a bluesy twang with a swanky fluctuating synth. Lewis’ cool-as-all-hell demeanor brings to mind Serge Gainsbourg, especially on this track with its sensual shuffle.

It’s hard to even search for L’Amour on Google, much less find it in a store, as it hasn’t been pressed in nearly thirty years. So hopefully you’ll come across some links to download it. L’Amour is truly the definition of a lost treasure in music; it’s a release that went completely unnoticed at its time of release, only to be appreciated by a small but passionate following several decades later. There are an overwhelming amount of absolutely gorgeous songs on here so the recent surge is understandable. I just wonder why it took so long.

Bron

Ik dacht ik kan zelf wel een stukje schrijven, maar ik kan ook deze review hier plaatsen. Nadat ik 1.5 jaar geleden deze plaat ontdekte, wist ik niet wat me overkwam. Zoveel schoonheid, werkelijk perfect. En toen afgelopen zondag, kwam ik erachter dat er een bidding was geweest van de plaat op Ebay. Natuurlijk weer een aantal uren te laat. Maar of ik er 263 euro voor over had? Ik denk het wel. Ga in ieder geval alsjeblieft deze plaat luisteren, het zou mijn dag al goed maken!

Ga ik doen,ben zeer benieuwd.

Doet me altijd denken aan John Martyn achter een piano. Erg mooi!

Nog bedankt voor de tip, num³!

Vier sterren! Wellicht ooit nog 'ns meer...

Inmiddels is de plaat heruitgebracht op Light In The Attic, licht opgeschoond, te beluisteren op Spotify, gerecenseerd van Pitchfork tot Boomkat, weten we dat hij (niet) Randall Wulf heet, zijn er nieuwe foto's opgedoken plus vriendin, en is het stemaantal hier verdubbeld. Wat wil men nog meer mee maken in een leven?

''Songs so wispy they make Air Supply sound aggressive''..

Bijzondere plaat met een bijzonder verhaal. Om over de fantastische hoes nog maar te zwijgen. *4.

Wat een merkwaardig album, waarvan de score zo maar is zou kunnen uitgroeien tot een sterke 4* of in elkaar zou kunnen ploffen tot 1 enkele ster.

Lewis beukt de gehele plaat door op een synthesizer op een manier die mij doet vermoeden dat dhr. indertijd nog niet precies wist hoe zo'n apparaat eigenlijk werkt. Gek genoeg is dat niet storend en doet de plaat wel charmant aan doordat dit ondersteund wordt door minimalistisch gitaarspel of gepingel op een piano. Afwisselend is het niet echt maar hierdoor lijkt het des te meer een album om bij weg te dromen. De dromerige sfeer wordt nog eens versterkt door het nick drake achtige stemgeluid van Lewis, die de gehele plaat zijn teksten haast onverstaanbaar neuriet.

Ik begin met een matige 2.5*.

Foto van Lewis doet me altijd heel veel aan Edward van Cuilenborg denken...

Hij is gevonden!
Lewis Found! « Light in the Attic Records - blog.lightintheattic.net

De sfeer die hier wordt neergezet vind ik fenomenaal. Mensen die dit niks vinden begrijp ik volledig, maar mensen die dit de volle mep geven begrijp ik nog beter. Ik heb een mooie dag uitgekozen om hier op te stemmen trouwens...

Toen ik gisterenavond laat nog door de miezerige regen naar huis reed met de fiets en deze in de oortjes overviel mij een soort van rust die enorm welkom was. Enige minpuntje zou kunnen zijn dat de teksten niet duidelijk zijn met name dat Lewis soms wat binnensmonds zijn vocalen ten berde brengt. Anderzijds past het binnen de sfeer van het album en er is genoeg goeie muziek met onverstaanbare teksten (sigur ros bijv.). Ook een zalig verhaal dat van deze plaat en deze Lewis.