Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009)

Erg vet. Niet echt te vergelijken met een ander project. Toen ik The Rita live zag deed ie ook iets met piano, mischien enigzins vergelijkbaar.

Jelle, ik zie jou met je Jaratondo project ook wel deze richting op gaan, mocht je daar ooit verder mee willen. Niet helemaal tzelfde maar ik hoor zeker wel invloeden. Niet in het laatste nummer, maar wel die eerste twee.

Staat erop, mooi! Meesterlijke plaat, dit. Zoals bijvoorbeeld in de opener de piano met schaarse noise-erupties wordt gecombineerd vind ik geweldig. Sowieso vind ik dit soort ruimtelijke werk, waarbij de noise niet voortdurend doorgiert maar stuiptrekt, erg interessant. The Rita deed iets vergelijkbaars op The Voyage of the Decima MAS, waarop de krakende muur steeds aanzwelt en afsterft. Intens fascinerend! Samen met deze één van mijn favoriete noiseplaten uit de afgelopen jaren en beide zeer vernieuwend. Groyxo doet zo nu en dan ook wel iets soortgelijks maar dan toch veel minder verfijnd en meer met een grind-insteek. Sam zou er ongetwijfeld wel wat boeiends over kunnen vertellen (re: walls en de ruimte tussen pops - hoewel dat eigenlijk alleen/vooral voor Voyage geldt, aangezien ik Tourette op andere wijze zie werken en hij verder niets met HNW van doen heeft - desalniettemin een interessante parallel die daar te zien is).

The Rita werkte in Tilburg inderdaad ook met piano, maar wel op heel andere wijze (check de video die op YouTube te vinden is). Ik vind hem hier veel meer onderdeel van de compositie (in Tilburg stond het ding er toevallig, en besloot Sam hem ter plekke te gebruiken - grappig, maar niet meer dan dat - zijn noise was er dan wel fenomenaal bij, natuurlijk).

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door sxesven:

Harsh Noise dus. Voor wie niet bekend is met het genre: er zijn weinig genreaanduidingen die de muziek zo nauwkeurig weten te beschrijven als de term ‘noise’, want dat is doorgaans precies wat het is, al hoeft dat wat mij betreft zeker niet vervelend te zijn. Ook voor dit album geldt dat voor het grootste gedeelte, al dient er wel enige nuancering te worden aangebracht. Wat we hier horen is voornamelijk een soort stuipentrekkende en neurotische noise die af en toe wel wat aan breakcore doet denken (al zal dat wel aan mij liggen) en die vaak verandert. Dan weer hoor je stukjes die aan een wall doen denken, dan is er alleen een zachte ruis te horen, dan weer is het slechts een hoog gepiep. De stuiptrekkende variant voert hier echter de boventoon en vult het grootste gedeelte van dit album. Tegenover al dit geluidsgeweld wordt juist rustige muziek en zelfs stilte geplaatst, als een soort contrast. Vaak worden de twee ook gecombineerd. Zo is er een piano te horen, evenals enkele verschillende soorten ambient-achtige stukken die voor rust zorgen, maar die voor enige vorm van structuur zorgen en melodie aanbrengen waardoor dit album een soort rustpunten kent, al giert de noise er soms gewoon dwars doorheen.

Er zit dus ook een aardige mate van afwisseling in de plaat, waardoor de lengte van 40 minuten, toch niet gering voor zo’n uitdagende plaat, goed vol te houden is. Het is erg interessant door de tegenstelling van subtiele, rustige muziek en vrijwel structuurloze herrie. Deze muziek is echt een ervaring, zoals altijd bij noise, je moet het gewoon over je heen laten komen en op ontdekkingstocht gaan om te ontdekken wat er allemaal gebeurt, al zijn er hier dus ook de meer als traditionele muziek herkenbare stukken om af en toe ‘uit te rusten’. Het is als het ware een soort trip. Je zet de muziek aan en laat je mee laten voeren door deze vrijwel continu aanhoudende stroom rukwinden van noise. Is dat dan fijn, al die herrie? Ik vind van wel. Waarom precies vind ik echter erg lastig om uit te leggen, maar ik heb in deze alinea een poging gedaan. Wel is het muziek waar ik niet altijd even veel zin in heb. De ene keer slaat de verveling toe en denk ik als ik op de helft zit: ik heb hier echt geen zin meer in, terwijl het me de keer daarop juist opvalt hoe snel de tijd eigenlijk gaat en ik het moeiteloos uitzit.

Zowel interessant als concept als als luistervoer. Een sterk HN album dus die me wéér een andere kant van noise heeft laten zien. Ik kan dit erg waarderen, bedankt voor de tip, Sven! Écht hoge punten zie ik aan dit soort muziek toch niet zo snel uitkeren (tot nu toe alleen aan Yasukuni Jinja van the Gerogerigegege, maar dat komt ook omdat die erg kort is). Derhalve krijgt dit album op dit moment 3,5*.

Sommige vroegen zich af waarom ik 'maar' drie sterren geef aan dit album, dus:

Wil niet lukken met deze plaat. Denk dat tie te veel botst . Klein stukje piano / toetsen / ambient achtigs en dan weer een flard te cleane hn. Bij mij werkt het niet, liever het een of het ander.
M'n schoonmoeder zou dit wel kunnen waarderen