Steve Winwood - Roll with It (1988)

Vooral de moeite waard voor het titelnummer, dat ik een fijn rockend nummer vind. 'Holding On' en 'Hearts on Fire' zijn daarnaast nog oké.

De rest is ietwat gladjes en nietszeggend. Nergens echt ondermaats daarentegen.

Sorry, maar track 5 is niet bepaald nietszeggend. Prachtig opgebouwd nummer en een heerlijke melodie. Was ook een single in Amerika. Hier jammer genoeg niet.

Aardige plaat.
Nergens echte uitschieters, maar het is zeker een aangenaam album met dat onbetwiste, soulvolle stemgeluid als kers op de taart.

Aardige plaat van Winwood. Hij neemt ruimschoots de tijd in de composities en soms dreigt het daardoor een beetje te verzanden in saaiheid. Zijn stem is soms wat vlak , maar bezit wel dat randje wat Robert Palmer ook heeft. Prima album voor erbij ,al is hij niet essentieel . Maar zo in de wisselaar mag hij er best zijn. 3 en halve pingel .

Ik vond het weer eens tijd voor een gouwe ouwe. Heb altijd een zwak gehad voor de stem van Steve Winwood. In de jaren 80 draaide ik hem geregeld. Zowel als zanger van Blind Faith als zijn solowerk. Wereld van verschil. Helemaal in de jaren 80 waar het aantal synths belangrijker was dan het nummer zelf. Tegenwoordig kots ik op die apparaten, maar in de jaren 80 ging het nog. Je had ook niet zoveel keus. Steve Winwood zorgde er met verzorgde composities en dus een dijk van een stem altijd wel voor een ruime voldoende. Roll with it borduurde rustig verder op het ook al zo succesvolle Back in the higlife. Vooral in de VS lusten de fans er wel pap van. Nu een kleine 30 jaar later klinkt Roll with it eigenlijk nog altijd prima. De synths klinken wat minder natuurlijk, omdat ik tegenwoordig weet dat niets boven normale instrumenten gaat, maar het geheel met de al eerder genoemde sterke punten zorgen nog altijd voor een zeer genietbare plaat, waarop geen enkel zwak nummer staat. Holding On is zo'n nummer dat ik destijds jaren lang in mijn hoofd had zitten. Don't you know what the night can do? is ook erg sterk. Maar eigenlijk vind ik alle nummers van vergelijkbare kwaliteit. Dat maakt het tot een plezierige zit die net binnen de 3 kwartier blijft, waardoor verveling geen kans krijgt. Commerciële soul/pop/rock van een uiterst genietbare soort. Iets minder electriek en de plaat had moeiteloos 4 sterren gehaald.

Was hier ook op single uitgebracht; ik heb de (West-)Duitse persing op Island. Maar geen hit geworden natuurlijk. Instrumentale versie op de achterkant is ook zeer genietbaar.

Ik vind het een prima albumnummer, maar eigenlijk geen single. Er staan vrij veel andere nummers die daar m.i. eerder in aanmerking voor hadden gekomen, zoals 2, 4 en 8. Holding on was trouwens ook op single uitgebracht.
Nou zijn die nummers naast de titelsong wel de meest commerciele meezingers op dit album. Ik vind juist die sfeervollere langzame nummers, zoals the morning side en Don't you know hier de hoogtepunten. Al was het maar omdat de soulvolle stem van Winwood hier uitstekend tot zijn recht komt.

Bij mij is de indruk blijven hangen dat dit een redelijk organisch klinkende plaat was voor 1988-begrippen. Bijvoorbeeld door dat orgeltje in Roll with it. Maar bij herbeluistering blijkt het toch wel degelijk een kindje van zijn tijd te zijn, vooral door die knalharde drums. Messcherpe productie overigens, maar ik sluit me bij de vorige sprekers aan: met een iets natuurlijker geluid zou ik deze nog met een half puntje hoger hebben gewaardeerd.

Wat een teleurstelling toen ik dit album bij verschijnen kocht. Tegenwoordig ga ik nooit meer af op recensies, maar destijds was er geen Spotify om even voor te luisteren. Grootste euvel is voor mij dat er hier nauwelijks een goed liedje is te vinden - als ik het album heb afgeluisterd constateer ik dat alles nogal op elkaar leek , wat niet de bedoeling zijn kan. Het begint wel goed met het titelnummer met een lekker ouderwets hammondgeluid, maar vervolgens kan ik het album eigenlijk wel afzetten. "Hearts on Fire" vond ik wél een aardig nummer, maar helaas wordt het volkomen verpest door die veel te zwaar aangezette productie.

Dat klopt wel enigszins. Vanaf het frisse Back in the Highlife again pracht Winwood een aantal albums uit waarvan het songmateriaal per album wat vlakker en bleker werd. Dit album is daarvan het eerste in de rij, maar toch is dit nog steeds een redelijk album vind ik. Tamelijk onderhoudend, er wordt goed gemusiceerd met nog niet teveel dat Hammond orgeltje en steeds die verrukkelijke stem. Ik denk niet dat Groot Brittannië ooit een betere zanger heeft geproduceerd, Gabriel uitgezonderd wellicht. 3,5 ster nog hier

Degelijk album (al is de productie tijdsgebonden) met een aantal behoorlijke tot sterke songs en natuurlijk prima zang maar globaal inderdaad wat vlakker dan de voorganger.