Grayson Capps - The Lost Cause Minstrels (2011)

Moet hem snel eens beluisteren. Zijn debuut is erg goed, de rest wat minder allemaal. Ben toch wel benieuwd.

Nog geen stem geplaatst. Men slaapt rustig verder op Musicmeter. Geweldig album.

Dit album staat ergens nu op mijn ZEN, wat ik er zo tussendoor van meegekregen heb is het meer in de richting van traditionele Americana...ben benieuwd.

Ik vind dit wel een alleraardigst album Vreemd inderdaad dat dit niet wordt opgepakt.

Grayson Capps weet zo wel zijn eigen 'countryding' mee te geven aan zijn muziek. Er straalt wel wat charisma ervan af. De nummers wisselen wat af waardoor er voldoende dynamiek erin blijft. Bij Chief Seattle meen ik zelfs wat van Nick Cave erin terug te horen, of dat Cave wat country in zijn muziek stopte. Daarnaast valt ook No Definitions op doordat het m.i. losjes gebaseerd is op Hendrix zijn Foxy Lady. Leuke plaat, die ik met een gerust gevoel nog wel vaker wil horen.

Een goede plaat, zijn beste na het debuut, alleen haalt deze het niveau niet. Wel vier sterren,

Ik ken zijn debuut niet, maar als dat nóg beter is dan dit dan moet de Sint vanavond nog maar eens naar de betere platenzaak want dit is voor mij een van de revelaties van 2011. Komt heel hoog in mijn lijstje. Mijn hoofdsmaak is pure Americana waar Grayson eigenlijk een meer geëvolueerde versie van neerzet. Hierdoor klinkt het allemaal zo fris als een verse ananas. Blues zoals het in de beschrijving staat dekt de lading dus ook niet, dat is nu de mooie eigenschap van americana; dat het een mengeling is/kan zijn van verschillende muziekstromen zoals country/blues/rock/soul. Het ene nummer leunt dan wat meer op country en omgekeerd, maar alles bijelkaar is het een feest van verschillende smaken; tapasmuziek zeg maar

Luisteren dit!

Heerlijk plaatje. Grayson croont zich met zijn door whiskey en sigaretten doordrenkte stem op een uiterst smaakvolle wijze door een kleine drie kwartier heen. Hij neemt je mee naar New Orleans en je trekt samen met hem door het sompige achterland. Van cajun blues, rock, folk en americana en alles wat daar tussen zit, Grayson wil niet in een hokje gestopt worden. Al deze invloeden verwerkt hij in een heerlijke smeltkroes tot een geheel. Elk nummer heeft zijn eigen verhaal, jammer dat een artiest als Grayson (bijna) geen media aandacht krijgt in Nederland. Dit album had dat naar mijn mening zeker moeten afdwingen.

het vierde reguliere album van de inmiddels 57-jarige uit Alabama afkomstige singer/songwriter Grayson Capps. de man ziet er uit als een outlaw en zijn ietwat dwarse muziek heeft daar ook wel wat van weg. op dit album staan 9 eigen composities, 1 nummer "Annie's Lover" van Taj Mahal plus een nummer "Jane's Alley Blues" van Richard "Rabbit" Brown.

een eigenzinnige cocktail van country, folk, r&b, blues, soul en New Orleans invloeden. de laatste zijn duidelijk hoorbaar in ritmisch swingende nummers als "Coconut Moonshine" en "Ol' Slac" beide met een uitbundige trompet, die sterk doen denken aan de muziek van bij voorbeeld The Meters en de Mardi Gras sfeer van New Orleans oproepen.

mijn voorkeur gaat naar de alt.country van de mid-tempo openingstrack "Highway 42" met een fraaie harmonica en oudgediende Jerry Marotta op drums, "Annie's Lover" met een heerlijke pedal steel partij en de meer ingehouden nummers als "Chief Seattle" en het gospelachtige "Yes You Are" met backing vocals van Beth Hooker en The McRary Sisters, en het rustige, stemmige slotnummer "Rock 'n Roll".

daar staan een aantal stevige blues-rock nummers tegenover, zoals o.a. "John the Dagger", "Paris, France" en met name "No Definitions", een vuig nummer dat schuurt en wringt met fraai gitaarwerk van Grayson Capps en Corky Hughes gespeeld in de beste Southern rock traditie, dat aan een band als Drive-By Truckers doet denken.

waar een allegaartje aan stijlen soms storend kan zijn, is dat voor mij op dit album niet het geval, maar toch ervaar ik "The Lost Cause Minstrels" (de naam van zijn band) in zijn geheel als net iets minder dan zijn meer ingetogen debuut "If You Knew My Mind". met dank voor de tip van milesdavisjr bij dat album.

Album werd geproduceerd door zijn echtgenote Trina Shoemaker & Grayson Capps
Recorded at The Big Red Barn, Franklin, Tennessee & Druid Hill, Fairhope, Alabama

Grayson Capps: vocals, acoustic guitar, electric guitar, harmonica, slide guitar, National Steel guitar, resonator guitar
plus band en een aantal sessiemuzikanten