Larry Jon Wilson - New Beginnings (1975)

”In South Georgia there’s a river called Ohoopee River / My people have been living down there makin’ love and war and babies and liquor for eighty-five, ninety years.”

Verdomme, lees ik toch net dat Larry Jon Wilson vorig jaar is overleden op 21 juni 2010, maar wat een prachtige plaat! Zo een waarvan je na de eerste luisterbeurt al weet: “dit is een pareltje!”. De hamvraag is echter waarom niemand hem kent. Larry Jon Wilson heeft een intrigerend stemgeluid die je van het begin tot het eind weet te boeien. Zijn zware bariton zweeft ergens tussen de vocale kwaliteiten van een gemiddeld folkzanger maar ook van een gemiddeld soulzanger. Jawel, een échte blanke met soul. Ze zijn er zelden, maar Larry Jon Wilson is zo’n speld in de hooiberg. New Beginnings, zijn debuut album, geeft een weerspiegeling van zijn leven tot dusver. Met zijn verhalen, verwerkt in kleine liedjes, weet hij de luisteraar omver te blazen en het mooie is dat hij dat doet in al zijn eenvoud; er is weinig voor nodig.

Op het album is geen zwak moment te bekennen. Tekstueel weet New Beginnings van begin tot eind interessant te blijven en de luisteraar te boeien. Zo blikken we terug naar de plaats waar hij opgroeide in Ohoopee River, en zijn tijd op de middelbare school in The Truth Ain’t In You. Let vooral even op de degelijke dosis minimalistische funk die beide nummers kenmerken. Politiek-gekleurd wordt het met het aanstekelijke Melt Not My Igloo en Things Ain’t What They Used to Be, terwijl herinneringen over zijn (religieuze) jeugd worden opgehaald in Canooche Revisted dat doordrenkt is met een gospelachtige sfeer, mede dankzij het soulvolle koortje. Heel persoonlijk wordt het met het prachtige New Beginnings, een liedje waar de titel voor zich spreekt, en de emotionele afsluiter Betrand, my son, een tranentrekker over zijn gehandicapte zoon. ”He was born with his feet and legs different than ours (…) Daddy’s living for the day your twisted feet go dancing.” Een mooi en bijzonder kijkje in het leven van Larry Jon Wilson!

Angelo Like!

In "Through the eyes of little children" zingt Wilson : "Brown and yellow, black and white
The Arab and the Israelite
Disagree and began to fight
Ain't we all a silly sight
To be tryin' to teach wrong from right
To the eyes of little children".
Helaas nog steeds actueel.
Larry Jon Wilson klinkt als een iets mindere variant op Tony Joe White. Zowel vocaal als qua composities. Maar ik stel, IETS minder. Niet veel minder.

het debuutalbum van de destijds 35-jarige uit Swainsboro, Georgia afkomstige singer/songwriter Larry Jon Wilson verscheen in 2011 als re-issue (2-cd) op het label Omni samen met de opvolger "Let Me Sing My Song To You" (1976). beide albums waren tot die tijd moeilijk verkrijgbaar. de man leerde zichzelf op zijn dertigste gitaar spelen en begon toen songs te schrijven. tijdens zijn optredens in het clubcircuit raakte hij bevriend met collega's als Mickey Newbury en Townes Van Zandt.

Larry Jon Wilson beschikte over een machtige, soulvolle stem en schreef alle 10 liedjes van dit album zelf. zijn muziek wordt wel omschreven als "swampy" funk met country en soul invloeden of voor mijn part country/soul met funky invloeden.

een fraaie mix van ballads als "New Beginnings", "Lay Me Down Again" en het gevoelige "Bertrand My Son" en mid/up-tempo nummers als "Ohoopee River Bottomland", "The Truth Ain't In You", "Canoochee Revisited" en "Melt Not My Igloo" af en toe voorzien van een bescheiden blazerssectie en een fraai dameskoortje. zoals spinout het hier eerder omschreef, doet zijn muziek denken aan die van Tony Joe White.

het album verscheen oorspronkelijk op het destijds progressieve Monument label, waar ook Tony Joe White en Kris Kristofferson een tijdje onder contract stonden. dit label had zijn grootste succes met de Billy Swan hit "I Can Help". onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Reggie Young (electric guitar) en Lloyd Green (steel guitar) afkomstig uit de entourage rond Johnny Cash.

Album werd geproduceerd door Rob Galbraith & Bruce Dees
Recorded at Young 'Un Sound, Murfreesboro, Tennessee & RCA Victor Studios, Nashville, Tennessee

Reggie Young ken ik voornamelijk als gitarist bij twee Elvis opnames. Heb zijn hand nog mogen schudden tijdens een Elvis meeting in Dordrecht.

Reggie Young en Lloyd Green waren gewoon veel gevraagde sessie en studiomuzikanten voor talloze artiesten en waren niet afkomdig uit de entourage van Johnny Cash.

het is inderdaad wat te sterk uitgedrukt en niet zo goed verwoord AbleMable dus bedankt voor de correctie.

"Reggie Young did play with Johnny Cash. He toured with Johnny Cash in the mid 1950's as part of Eddie Bond and the Stompers. Later, Young also played with Cash as part of the Highwaymen supergroup, touring for five years in the late 1980s and early 1990s.

"Lloyd Green's signature steel guitar sound is featured on many classic country songs and he collaborated with Cash on several recordings".