The Brian Setzer Orchestra - The Dirty Boogie (1998)

Dit is een heel lekkere plaat!
Brian Setzer van Stray Cats brengt ons een swingende mix van Big Band en Rock-a-Billyl.
Heerlijke nummers met als uitschieters This cat's on a Hot Tin Roof, Let's Live it up, Rock This Town (een beest van een nummer!) en This Old House.
Swingen!!!!

deze band wist inderdaad zo'n beetje in zijn eentje een swing revival te creeeren in de vs zo rond 1998...

En dit is de fantastische kick off van BSO! (de albums hiervoor zijn wat milder)

Stray Cats, Jive, lekker veel toeters, retegoeie arrangementen en natuurlijk het schitterende gitaarwerk van Setzer (waar collegagitaristen toch vaak even moeten slikken).

Een waanzinnig pompende versie van Rock This Town.

Setzer mag aleen de dames wel thuislaten want dat is toch wat minder (1 liedje).

Een bigband die loopt als een trein (dat kan alleen met routine en goede muzikanten) en die ook nog eens prima is opgenomen!

Verplichte kost eigenlijk.

Setzer en zijn band gaan hier heerlijk tekeer. En dat die setzer guitaar kan spelen wist ik al een tijdje. Studio wist hij dat ten tijde van de stray cats altijd redelijk verborgen te houden. Live echter ging die brain geheel uit zijn dak. Stray cats live en studio is een wereld van verschil.

Op dirty boogie weet setzer op een mooie manier zijn oude rockabilly roots te verstrengelen met big band stijl. En voor het eerst komt zijn mooie guitaarwerk studio ook eens bovendrijven. Maar laten we zeker zijn big band niet vergeten. Beiden weten er een swingend geheel en feestje van te brouwen. Zonder elkaar in de weg te zitten. Sterker nog het past uitstekend bijelkaar. Af en toe komt er ook nog een oude stray hit om de hoek kijken. In een lekker nieuw big band jasje gestoken natuurlijk. Een heerlijk duet het tempo gaat omhoog. Kortom afwisseling zat.

Prima stukje muziek van setzer en band

Een puike plaat! Als je echt iets swingends en dynamisch wilt horen met bigband dan is dit de juiste cd die je moet aanschaffen. Er wordt vrolijk op los gespeeld en je hoort het enthousiasme er van af spatten. Voor mij ieder keer weer een feest als ik deze cd draai!

Het is de enige plaat van Setzer die ik kocht, omdat wat er daarna kwam een beetje alles van t zelfde was.

Dat is natuurlijk wel het grote risico als je dit soort muziek speelt.
Eigenlijk doet Setzer niks anders dan dat ie deed bij de Stray Cats, alleen heeft ie er nu een Big Band bij.

Deze plaat spat inderdaad uitelkaar van het speel plezier. Maar ook hier gaat ie na Sleep walk wel vervelen. En dat is exact het manco van deze muziek. Op een gegeven moment heb je t wel gehoord, omdat het allemaal wat t zelfde klinkt.

Desalniettemin is dit toch wel echt een vermakelijke plaat.

Enerzijds: een fijn, onderhoudend album, waar gelijk de vaart goed in zit - en Brian Setzer's gitaarspel is zeer aantrekkelijk. Maar anderzijds: als ik jump blues wil horen, of rockabilly, dan grijp ik bijna altijd terug op het originele werk. "Since I Don't Have You" bijvoorbeeld, dat klinkt toch veel mooier en sfeervoller in de hitversie van The Skyliners? Of neem de instrumental "Sleepwalk" van Santo & Johnny - daarvoor geldt iets dergelijks. Hopelijk heeft Brian Setzer zijn publiek wel aan het luisteren gekregen naar al die leuke muziek-van-vroeger.

Zelden eerder een CD gehoord die zo naar de kl*te is geholpen als dit album. He-le-maal kapot geproduceerd als gevolg van een extreem gevalletje loudness war.Iedere nuance is verdwenen, gewoon een bak herrie doordat er geen enkele "rustige passage" is.
Dood- en doodzonde, want de muziek zelf is geweldig. Tja, houd ik het toch maar bij de DVD van de live registratie in Tokyo.

Even geverifieerd op deze site en ja, objectief gemeten nauwelijks nog dynamiek.................
https://www.dr.loudness-war.info/album/list/1/year/asc?artist=Brian%20Setzer%20Orchestra

Dat valt wel mee, toch, als je die cijfers bekijkt? Toegegeven, een dynamisch bereik van -9 is niet geweldig, dat kan een stuk beter. Maar er zijn helaas veel ergere voorbeelden. De laatste Santana is voor mij echt onbeluisterbaar. Albums die -6, -5 of -4 scoren zijn sinds ongeveer de millenniumwisseling schering en inslag, vooral in rock en pop.

Dat staatje laat wel zien hie snel de masteringtechnieken veranderd zijn in de jare n negentig. Want het is een groot verschil met het slechts vier jaar eerder verschenen titelloze eerste album, die wél prachtige cijfers haalt en dus ongetwijfeld een stuk beter klinkt.
Ik heb/ken dit album zelf niet. Heb alleen de CD-single van Rock this town. Ik neem aan dat dat dezelfde mastering is. Zal 'm vandaag eens opzetten.