Lennon / Plastic Ono Band - Shaved Fish (1975)

Cold turkey vind ik echt een lekker rocknummer. Mooie teksten over de cold turkey..ik voel helemaal mee.
Op het laatst dat harde, agressieve geschreeuw..heerlijk!!

Toppertje!

Bij 'Mother' is dat precies hetzelfde.
Dat geschreeuw op het einde is echt mooi.

John Lennon Maakt Betere Songs Als Paul Mccartney vind je niet

Dat lijkt me een kant-en-en-klare zaak.

Deze heb ik volgens mij.

Je moet geen poep praten Bob. Beide heren hebben zulke mooie songs gemaakt. Welliswaar verschillend, maar o zo mooi. Dit album van John Lennon is ook een toppertje.

ongelofelijk goede politieke nummers! Ook Cold Turkey heeft een grote betekenis en is super! Voor mij een vette 4.5!

Mooie verzamelaar die duidelijk laat horen dat Lennon zich politiek behoorlijk druk maakte. Wat mij altijd weer opvalt is dat sommige nummers te lijken zijn opgenomen in een kelder met veel eierdozen aan de muur. Alle hoog valt weg, ik heb dat nooit begrepen. 4,0

Ik vindt de hoes wel mooi.

heel erg politiek gekleurd. Fantastische nummers op maar zo veel heruitgebrachte nummers...

Goed gezegd Hans.

Ik ben een echte Beatlefan. De sterkte van de groep was de som van haar delen.
En het waren vier sterke persoonlijkheden, elk op hun manier. Ringo Starr was dan misschien geen componist (op één of twee liedjes na dan), maar door zijn geweldig gevoel voor humor wist hij de groep langer samen te houden dan anders misschien het geval zou geweest zijn met grote ego's als John & Paul.
En een kortgesnoerde componist die George Harrison heette en het ongeluk kende om bij 2 zulke componisten te zitten en maar met mondjesmaat zijn songs bij de groep kwijt te kunnen.

En zowel Paul als John hebben zowel prachtige dingen gedaan, als dat ze "bagger" maakten, om het op zijn Hollands te zeggen.

Het is al te goedkoop om Macca af te schilderen als de meligste of deze met enkel flauwe liefdesliedjes. Hij reageerde daar trouwens zelf gepast op met Silly Love Songs.

En ook John maakte halfzachte dingen, vooral op het eind van zijn bestaan.

Ben het ook spuugzat om telkens Macca afgezeikt te zien worden, ook al heb ik daar geen €uro meer mee in mijn zakken.

Deze van Lennon was een vroege verzamelaar, je doet meer je voordeel met een latere en meer volledige, zoals de niet lang geleden verschenen Working Class Hero, ondertitel ; The Definitive Collection.

Deze Shaved Fish haalt bij mij 4 sterren. ****

Ringo wordt inderdaad vaak onderschat. Hij heeft als enige beatle met al de andere beatles goede contacten gehouden na de split van de groep. héél sympathieke en diplomatische kerel. Puur kwa persoonlijkheid is hij een fanstastische kerel

Toendertijd een goede verzamel LP van het solo werk van Lennon. Tegenwoordig kun je beter de compilatie CD Working Class Hero uit 2005 kopen als je nog niets van John Lennon solo hebt. Dat is een meer complete verzamelaar dan deze.

Er zijn der al veel te veel. Niet John, maar het concept Lennon, wordt zo ver mogelijk uitgemolken als een 100-jarige koe.

Voor mij de enige echte verzamelaar van Lennon, al is het alleen maar dat Lennon betrokken was bij deze plaat en de hoes mede heeft helpen ontwerpen. De volgorde van de nummers maakt dat er, ondanks dat de nummers allemaal uit een verschillende periode stammen, éénheid ontstaat. En de nummers zijn allemaal steengoed. De hand en invloed van Lennon is op deze plaat te horen terwijl dat op de vele andere verzamelaars na zijn dood niet zo is, en dat maakt het verschil!!

Heerlijke verzamelaar, uit een -voor mij- favoriete periode van Lennon. Een politieke verzamelaar, so to speak. Miss. juist door de hand van Lennon bij het samenstellen in deze. Idd. ook een mooie hoes. Deel ook het gevoel dat door de prima samenstelling ervan, het voelt als een geheel album.
Tuurlijk er zal completer werk zijn van zijn nummers. Maar ws. niet zo coherent als hier.

Verder dat geneuzel over Lennon is beter als Mc Cartney; appels en peren, Suske en Wiske, ying en yang, zon en maan, Beatles en The Stones, Ajax en PSV, blablabla...ieder zijn mening...ik mag ze gewoon allebei....trouwens George Harrison vind ik ook heel goed en Ringo is cool.

Gewoon genieten en de enige verzamelaar die ik 5* geef.

Daar heb je misschien wel gelijk in, maar toch luister ik veel liever naar John Lennon.

Dit album heb ik al jaren op LP.

1 Instant karma
2 Cold Turkey
3 Woman is the nigger of the world

Waarom in Godsnaam staat Jealous Guy hier niet op!

Aan wie vraag je dat?

Omdat op Saved fish alleen maar singles staan en Jealous guy nooit op sinle is uitgebracht

Aan John Lennon, wat denk je anders? (Als je goed leest(ekens) zie je dat ik geen vraag stelde. )


En op Shaved Fish?

Maar goed, omdat het geen single is geweest, begrijp ik nu. Jammer, want Imagine, Happy Xmas en Jealous Guy vind ik zijn mooiste nummers en die had ik graag allemaal op deze LP gewild.

Beste reptile, dan kun je toch beter Legend, een andere verzamelaar van Lennon kopen. Die heb ik al meerdere keren afgeprijsd in winkels zien liggen. Die is wat geluidskwaliteit betreft ook nog eens een stuk beter.

Of gewoon alle albums afzonderlijk, want toegegeven, Plastic Ono Band, Imagine en Mind Games zijn sowieso topalbums.

Uiteraard, maar deze lp heb ik, kwam hem toevallig tegen voor zo goed als niks, vandaar. Ik zou natuurlijk eigenlijk een betere verzamelaar moeten hebben, of gewoon alle platen. Een afgeprijsde verzamel-cd koop ik sowieso niet. John Lennon komt alleen op vinyl mijn huis in.

Grappig dat je dat zegt, want eigenlijk heb ik juist al die geremasterde cd's van Lennon in huis, met de nietszeggende bonustracks. Het geluid is dan wel een stuk beter. Ik heb namelijk wel Plastic Ono Band op vinyl. Anderzijds past het krassende, krakende vinyl juist weer perfect bij dit album.

Edit: Ik heb Imagine, Mind Games en Sometimes in NYC ook op vinyl . Zo zie je maar weer dat ik toch sneller de cd's uit de kast grijp.

Waarom "Give PEace a Change"? Het is CHance..

Ik heb deze LP gekocht tijdens mijn diensttijd in de winkel van de kazerne van Bergen-Belsen in Duitsland. Voor een tientje als ik mij niet vergis.
Nu, ruim 30 jaar later, moet ik bekennen dat ik nog steeds niet alles van John Lennon heb, maar ja, het is hopelijk nog niet te laat.

Dit is in ieder geval een prima verzamelaar, waar geen een minder op staat en waarvan Imagine en Happy Xmas de evergreen-status bereikt hebben.
Een pluspunt vind ik ook dat het min of meer chronologisch is opgebouwd. Je hebt niet echt het gevoel naar een verzamelaar te luisteren.
Andere schitterende nummers vind ik Mother, Woman Is The Nigger Of The World, Nr. 9 Dream en Mind Games.

Prima verzamelaar derhalve en heeft de laatste weken weer een paar keer gedraaid .
En nog puntgaaf deze LP !

Ooit gekocht in75 van mijn zakcentjes in een supermarkt in Diemen. Lang in mijn bezit gehad maar toen er in het cd tijdperk uitgebreidere verzamelaars kwamen deze van de hand gedaan. En toch...... pas weer opnieuw gekocht. Als cd dit keer. Op de een of andere manier vormen deze nummers een geheel. Lennon schijnt hem ook zelf samengesteld te hebben. Dat maakt toch uit. Het zijn ook allemaal sterke nummers op Power to the people na. Fijne nostalgische plaat.

Niemand die hier valt over het feit dat Give peace a chance er niet in zijn geheel op staat? Dat viel me vies tegen toen ik het album destijds kocht. Als 'alleen maar de singles' het kennelijke uitgangspunt was voor deze verzamelaar, had die er natuurlijk wel in zijn geheel op gemogen. Nu moeten we het doen met twee afzonderlijke fragmenten van nog geen minuut, wat totaal zijn doel voorbij schiet.

Verder is dit natuurlijk een aardige LP als je alle singles bij elkaar wilt hebben, en in die zin komen er alleen maar goede nummers voorbij. En eigenlijk laat deze plaat zich beluisteren als een coherent geheel, bijna als een regulier album.
Maar als verzamelalbum schiet deze schromelijk tekort, al was het maar omdat enkele van de mooiste nummers van John Lennon NIET op single zijn uitgebracht. Working class hero en Jealous guy zijn hierboven al genoemd als de meest voor de hand liggende voorbeelden.
Ik heb later nog The John Lennon Collection op CD gekocht, maar uiteindelijk ben ik toch voor diverse reguliere albums gegaan: Plastic Ono Band, Imagine, Walls & bridges, Double fantasy (hoewel die in 1975 natuurlijk nog niet verschenen was) en vooruit, Mind games, hoewel ik die eigenlijk onder de maat vind.

Overigens zijn de individuele albums in (ik meen) 2002 als remaster op de markt gekomen, maar ze zijn ook geremixed op aanwijzing van Yoko Ono. Die releases hebben hun voor- en tegenstanders, want in feite is het een aantasting van het origineel. Maar ik vind ze echt beter en helderder klinken en daarom genieten ze mijn voorkeur.