Stone Breath - The Silver Skein Unwound (2003)

Het vierde album van deze neo/dark folk groep. Op deze plaat is de groep een trio. Natuurlijk Timothy Renner, hij is eigenlijk Stone Breath. Maar ook nu is Prydwyn aanwezig, de oude hippie bard en ook een zekere Sarada, een artiest/kunstenaar.
Wie dit rock vindt, heeft deze plaat nog nooit beluisterd. Je kunt er veel in beluisteren, maar zeker geen rock.
Centraal staat de zang, de diep lage stem van Timothy, vaak gecombineerd met de twee hoge stemmen van Prydwyn en Sarada. Verwacht geen zuivere samenzang, want dat is niet aan de orde. Instrumentaal is het geheel akoestisch. Allerlei instrumenten waarbij de banjo een belangrijke rol heeft. Mede daardoor heeft het wel wat van Appalachian folkmuziek, maar dan wel heel ver weg in de Appalachian heuvels, zeker op donkere, duistere eenzame plaatsen. Het album ademt een trieste, melancholische sfeer, mede door de zeer langzame zang. Leonard Cohen goes appalachian, goes neo dark folk.
De teksten zijn weer pagan achtig, de natuur staat centraal, natuurgodsdienst is in veel teksten te horen. Het christendom wordt veelal genegeerd of negatief bejegend.
De plaat werd redelijk goed ontvangen door recensenten, maar daarbij wel meegenomen dat deze muziek een zeer kleine groep liefhebbers bereikt en ook recensies maar mondjesmaat aangetroffen worden op internet.
Mysterieuze muziek, lastig te doorgronden, spannend op een bepaalde manier. Een Current 93 zonder elektronica en betere zang. Tijdloos, want deze muziek had net zo goed in de jaren 60/70 gemaakt kunnen worden als tegenwoordig. Echt een soort darkfolk wat op dit moment nog steeds gemaakt wordt en ook bij een beperkte groep populair is. En ... zonder electronica. Maar soms wel een soort drone achtig harmonium. Al met al een van de betere albums van Stone Breath.