HAM - Svik, Harmur Og Dauði (2011)

Vanochtend, tijdens het ophangen van de was, realiseerde ik me dat een van de redenen waarom ik zo blij ben met dit album samenhangt met een van de merkwaardige eigenschappen van een (muziek-)liefhebber: altijd op zoek zijn naar iets dat een ander nog niet kent. Was Black Sabbath op het VWO tussen een grotendeels 3FM of 538 luisterend publiek nog onbekend genoeg, zo’n 10 jaar later in het gezelschap van alle muziekfanatici hier op MuMe mag het wel iets obscuurder voordat iemand er nog van opkijkt.
Svik, Harmur og Daudi (Verraad, tragedie en dood) is het laatste album van de IJslandse band HAM. Een Japanse kennis die op IJsland woonde, heeft dit album voor mij gekocht toen ze erachter kwam dat ik van metal houd en dat ik deze band nog niet kende. Dat ik dit album heb is dus grotendeels toeval, en waarschijnlijk had ik het album ook in de cd-winkel laten liggen als ik het niet had gekregen. Dat betekent niet dat ik dit album niks vind, maar ik moest aanvankelijk even wennen aan het geluid.
De muziek van HAM ligt op de rand van rock en metal, met wat industrialinvloeden zo hier en daar. De diepe zang is in het IJslands en wisselt tussen trage zang, bijna op de rand van een grunt, en een wat meer bombastische aanpak. Het resultaat doet nog het meest denken aan een dronken zeeman die ’s nachts zingend naar huis waggelt. Niet alledaags, zeg maar. Deze vreemde zang compenseert gemakkelijk voor de muziek, die soms een beetje monotoon is.
Echte uitschieters heb ik op dit album nog niet kunnen ontdekken, of het moeten al Gamlir Svikamenn Á Ferd of Sviksemi zijn. Alcoholismus Chronicus is voor mij het minste nummer.

Een van de buitenbeentjes in mijn cd-verzameling, een album waar ik niet graag afstand van zou doen. De sentimentele waarde zoveel mogelijk buiten beschouwing latend, kom ik uit op drie en een halve ster.

3.5*