Sparks - Music That You Can Dance To (1986)

Sparks is de weg kwijt. Dat was op voorganger 'Pulling Rabbits Out of a Hat' al duidelijk, maar op deze opvolger lijkt de muzikale dementering volledig doorgeslagen te zijn. Eerst en vooral goed nieuws: de verschrikkelijke sound van de voorganger is verdwenen. Deze keer geloven de Maels dat de gothy, new wave club scene de sleutels naar het beloofde land zullen bieden. Dus alles heeft een heel 'cool' laagje over zich gekregen, waardoor het een beetje een poppy 'Sisters of Mercy' vibe krijgt met wat industrial klinkende keyboards. Niet mijn favoriete sound van de band, maar het is alleszins serieus te nemen en klinkt welgevormd in de oren. Het is al erger geweest.

Het beste nummer dat die stijl in de meest 'Sparks' manier gebruikt is 'Change'. Het springt van een coole spoken word naar een typische Russell falsetto, een opbeurende hook die nooit meer uit je hoofd verdwijnt, en daarbovenop een mooie progressie doorheen heel de track. Een fan favourite, de enige single van dit album die de UK charts heeft gehaald, maar ook een nummer dat eigenlijk niet op dit album staat. Neen, het prijsnummer van het album is op de meeste uigaves uiteindelijk vervangen door 'Armies of the Night', een commercieel werkje dat de broers hebben gemaakt om de soundtrack van 'Fright Night' te vullen. Zeker geen slecht nummer; de hook in het refrein is ijzersterk, maar verder heeft het niet superveel te bieden. En het feit dat het prijsnummer daarvoor heeft moeten wijken, geeft wel aan in welk stadium de broers aan het handelen waren.

Nog zo een rare is 'Modesty Plays (New Version)', een herwerkte versie van een oude 12" die de broers hadden geschreven voor een comic adaptatie die niet is doorgegaan. En als je ze naast elkaar legt, moet je gewoon concluderen dat de originele versie veel meer te bieden heeft dan deze "coole, new wave" versie. Het origineel lijkt een waardig overschotje uit de 'No.1 in Heaven' periode. Het mixt mysterieuze keyboards en een organische bass, wat voor een theatraal gevoel geeft en vooral voor heel veel drive zorgt. Deze herwerkte versie mist die energie, wordt uiteindelijk dan ook een beetje saai en dooft halverwege volledig uit. Of wat gedacht van 'Fingertips', een cover van een obscure Stevie Wonder track. Niet slecht, en Russells falsetto is op zich wel grappig, maar het voelt allemaal behoorlijk gimmicky en stuurloos.

En zo vinden we wel wat meer op dit album. De verschrikkelijke '80s rap in het titelnummer, de militaire chants ("I don't know but I've been told!") en kerkklokken op 'The Scene', Ron die de zang overneemt op het irritante 'Shopping Mall of Love'. Op afsluiter 'Let's Get Funky' slagen ze er zelf in om hun nieuwe, coole sound even cacafonisch en schrijnend te laten klinken als alles op 'Pulling Rabbits Out of a Hat'.

Maar rond al die foute inschattingen zit eigenlijk behoorlijk veel sterk materiaal. 'Music That You Can Dance To' is glad en stijlvol, 'Rosebud' zet een perfect gothisch stijltje neer dat geperforeerd wordt door een gigantisch bombastisch refrein, en van de intensiteit van 'The Scene' (dat me altijd aan het 'Power Windows' tijdperk van Rush doet denken) gaat je hart ook effectief even sneller slaan.

Je hebt met 'Change' en de originele 'Modesty Plays' materiaal liggen om dit album meteen twee niveau's hoger te duwen. Maar zoals gezegd: de broers zijn de weg een beetje kwijt hier. Wat me hoop geeft aan deze 'Music That You Can Dance To' is dat het talent terug te horen is. Sparks heeft in het verleden al albums uitgebracht met nog niet half zoveel kwaliteit als hier te bewonderen is. Het mist gewoon een beetje een heldere geest en een open blik om het allemaal samen te brengen. En misschien ook gewoon de intentie om het best mogelijke album te maken, in plaats van dat eindeloze mainstream succes na te jagen.

+ 'Change', 'Rosebud', 'Music That You Can Dance To'
- 'Shopping Mall of Love', 'Let's Get Funky'

Het laatste album dat Ron en Russell Mael opnamen met begeleidingsgroep Bates Motel staat vol van allerlei hippe dansgeluiden uit de wereld van 1986, waarbij ik soms het gevoel heb naar de soundtrack van de jaren ’80-serie ‘Miami Vice’ te luisteren.
Voor hun doen deden ze er lang over: na de flop van voorganger Pulling Rabbits out of a Hat volgde Music That You Can Dance to pas twee jaar later. Bij dit album werd er een electronisch (dans)schepje bovenop gedaan.

Ik kan er weinig mee. De goede ideeën lijken compleet zoek, al maak ik een uitzondering voor het licht-dramatische Rosebud dat midtempo is. Maar verder… Zoals Russells kopstem á la BeeGees of Philip Bailey in Fingertips : voor mij werkt het niet.
Curieus: op het album dat mijn streamingplatform aanbiedt ontbreekt Change, het vierde nummer op de A-zijde. De reden dat dit nummer ontbreekt is dat buiten de Verenigde Staten het nummer Armies of the Night was opgenomen, een midtempo nummer dat er niet uitspringt. Change staat wel op YouTube en blijkt redelijk te zijn, met zowaar pittige gitaarpartijen en curieuze overgangen.
Nog vreemder: in 1995 verscheen het album in Duitstalig Europa op cd met Amerikaanse tracklist onder de titel Best of.

Sparks en uptempo dansmuziek: voorheen werkte het wel, hier niet. Ben benieuwd of Sparksoloog Roxy6 er meer mee kan!

Sparks- Music That You Can Dance To, behoort samen met Terminal Jive tot mijn minst favoriete Sparks albums.

Slecht is het zeker niet, en het is overtuigend Sparks, maar daar waar de zeventiger en de negentiger jaren minder tijdloos klonken zijn met name deze twee albums overgoten met die typische nerveuze tachtigjarige synthesizer sounds. EN ik kan dat maar tijdelijk verdragen

Gelukkig valt er hier en daar toch ook nog wel wat te genieten en hetgeen mij toen staat is dus echt de synthesizer in sommige nummers.

Het album opent met de titeltrack, de titel doet wat het belooft (net als al de HG schoonmaakproducten) het is een dance track die aan al de wetten van die tijd voldoet. Maar het kan voor mij niet in de schaduw staan van alle nummers van het onovertroffen The Number One Song in Heaven.

De tweede track raakt mij meer, Rosebud is typisch Sparks, ook hier weer de all om tegenwoordige synthesizer a la eighties, maar hier stoort het niet, omdat de melodielijn goed is, Russell zijn Typische Sparks signature er op zet en er ook andere synth-geluiden tot ons komen. Een van de beste nummers.

Fingertips is daarentegen een van de minst favorieten, dit begint met een jengelig geluid, overgoten door de falset van Russell, u begrijpt het al een een skip nummer.

Change daarna levert de broodnodige rust, Russell wisselt het declameren af met zingen, een nogal statig nummer, door het dominante orgelgeluid, en de heftige instrumentale delen maar zeker niet behorend tot de minste.

Armies of the Night kan ik zeker waarderen, het begint heel erg volgens het tachtiger jaren stramien, (hoe komt het toch dat veel grote namen: Rod Stewart - Elton John - Peter Cetera etc.etc. allemaal deze blauwdruk toepaste in hun muziek uit die jaren).
Maar al met al een mooi verhalend nummer, wel weer omringd door een overvol arrangement, het refrein maakt echter een hoop goed.

The Scene, begint met een soort Phantom of the Opera-intro dat weer over gaat in het staccato synth geweld wat ik niet graag zou horen voor een examen, maar misschien stimuleert dit anderen wel tot grote prestaties. He tis ook weer een ultra gedreven en nerveus nummer, zelfs voor Sparks begrippen...

Shopping Mall of Love, voor de afwisseling begint het met een monoloog van Ron over een drum computer, waarna Russel invalt. Een vreemd nummer, dat bij mij inde ondercategorie valt.

Modesty Playes is een onvervalst nummer, zou ook zo op de voorgaande albums hebben kunnen staan. In dit nummer vind ik het geheel ook beter aan te horen.

Let's get Funky, hier kan ik kort over zijn: liever niet

Vijf redelijk tot goede songs en vier matig, dat maakt het voor de Sparks tot een 3.0 score.

Laten we het houden op een aardige poging die de tand des tijds niet zonder kleerscheuren heeft doorstaan.

Tsja, eigenlijk is alles wel gezegd. Laat ik volstaan met: "Change" is een mega-uitschieter, hoogtepunt in het Sparks-oeuvre. En dankzij de schitterende live-uitvoering heb ik een zwak gekregen voor "Shopping Mall Of Love". Dat was het wel zo'n beetje...