Han Bennink / Michiel Borstlap / Ernst Glerum - 3 (1997)

jazz album van deze week...zal even openen

Als ik dit album hoor weet ik weer waarom jazz mijn favoriete genre is geworden De vrijheid, het plezier de directe communicatie...de kunst van spontaan muziek maken.

Typisch hollandse jazz....beetje vreemde mengelmoes tussen avant-garde en traditionele elementen. Qua spel een afwisseling tussen humor en virtuositeit.

Fijn album dat mij weer eens overtuigde dat jazz eigenlijk het beste live te bewonderen is.

4/4,5

het is wel heel stil hier...

het kost waarschijnlijk erg veel moeite om iets negatiefs te vinden.

je kunt altijd nog "wel aardig maar het pakt niet" gebruiken

wel aardig maar het pakt niet

Het pakt me wel aardig...........

Oops volgorde fout.

Een pianotrio met deze bezetting, namelijk piano/bas/drums, heeft een karakteristiek geluid. Net als elk andere bezetting dus. Een piano heeft wat minder mogelijkheden qua klankstructuur dan b.v. een saxofoon(als je alleen de toetsen bespeelt). Bij dit album vind ik dat nadelig. Verder is het best leuk hoor. Er zelfs sprake van chemie ofzo tussen de spelers, Bennink jut de boel nog eens op met zijn bekende kreten. Het is eigenlijk best vrolijk en het speelplezier tijdens dit driedubbele speelkwartier druipt van de conussen af, of uit je oordoppen.

Grote troef van dit album is het plezier wat er vanaf spat. Het doet me denken aan toen ik begon met het luisteren naar Jazz. Toen studeerde ik nog en ging twee avonden per week naar café's met livejazz. Als je die gasten bezig kan zien, vergroot dat het plezier wat je aan de muziek beleeft. Bij dit album heb ik dus de behoefte om er naar te kijken.
Wat me aanspreekt is het snijvlak van de vrije elementen met de daadwerkelijke compositie. Het is leuk om te horen hoe ze met z'n drieën vertrekken vanuit een thema en na een reisje weer terug komen in hetzelfde of een ander thema.

Is er wat negatiefs te vinden? Natuurlijk
De kwaliteit van de opname vind ik niet goed genoeg; de instrumenten zijn met elkaar niet goed genoeg in balans en op hun plaats in het complete klankbeeld.
Niet alle nummers weten me volledig te boeien en verliezen mijn aandacht gedurende de looptijd; dat zijn de momenten waarop je er waarschijnlijk beter bij had kunnen zijn.

Al met al een prima album en een goede bijdrage in de inmiddels al anderhalf jaar durende JAVDW. Hij krijgt van mij 4*.

Je haalt me de woorden uit de mond.

Michael Borstlap is dan zo´n naam uit de Nederandse jazz die ik al wél kende. Maar dat is kennelijk niet iets voor mij; ik hoor jazzy akkoordjes in het rond tingelen en ik volg het spel. Maar ik hoor vooral ritme, niet de muziek. Er is me te weinig soul in de improvisatie en het is snakken naar een lekker riedeltje. Dat gaat zover dat ik Take the A-train eigenlijk het leukste nummer vind. Met z´n drieen maken ze er nog heel wat van, en de ritmesectie is zeer ok. Misschien zou ik daar nog eens wat van moeten proberen.

Ik hoor er inderdaad een soort Lage Landen-geluid in doorschemeren, als dat al bestaat natuurlijk. Wat ik bedoel is dat de heren Bennink, Borstlap en Glerum volstrekt onpretentieus staan te jammen en gewoon jazz willen maken op ietwat losse schroeven. En dat hun prestatie wordt opgenomen maakt geen ene moer uit, het plezier blijft primeren.

Tegelijk is daarmee de kracht én de zwakte van het album bloot gelegd: de muzikanten geven het beste van zichzelf, maar de formatie piano-trio vraagt voor mij nog dat tikkeltje extra om echt te prikkelen. Daarom liever de elektronische geluidjes van het Esbjörn Svensson Trio of de bombast van Jef Neve, dan een trio-plaat zoals er vast en zeker wel meer te vinden zijn.
Niettegenstaande een geslaagde keuze, maar niet om vaak uit de kast te halen.

dat laatste valt wel mee.

maar waar jij voor bombast en electrokitch gaat, kies ik voor muzikaliteit.

en dat mag...dat kun je mij niet kwalijk nemen toch? zo heeft ieder zijn eigen smaak

Je vergeet iets: het één sluit het ander niet uit...maar dat is inderdaad alweer persoonlijk.

nee natuurlijk hoeft het een het ander niet uit te sluiten

het is meer een questie van verdringen..of in de weg zitten.

Neve is best muzikaal hoor. ergens tussen de bombast is dat wel te horen

Wel aardig...

Nu zonder gekheid. De verhouding tussen piano, bas en drums klopt hier, er wordt goed, basic (zonder onnodige frutsels) samengespeeld. En zoals Unaej zegt: volstrekt onpretentiues staan te jammen en gewoon jazz willen maken. Heerlijk!

Niet onaardig

3 mensen die plezier uitstralen met wat ze doen.