The Fuzztones - Lysergic Emanations (1985)

De band die mij in de jaren tachtig op het spoor bracht van een hoop klassieke sixties-punk.
Een beetje love-it-or-hate-it-band die Fuzztones, maar mij mag je er 's nachts voor wakker maken.
Dit is hun meest geweldige album.
Meer Lyres (orgeltje!!) dan The Cramps.

Geheel mee eens, hoewel geen 5***** toch een prima plaat.
En wat kon je dit lekker meebleren zeg,

Hey hey hey hey hey Cinderella!

Inderdaad een lekkere plaat maar live waren ze beter. Het had iets rauwer mogen klinken.
Ik heb er trouwens nog een nummer op staan: "1-2-5", één van de beste nummers!

Iets rauwer had inderdaad gekund maar toch meer dan goed deze psycho-garage plaat met als uitschieter het schitterende Just Once!

Dan moet je The Fuzztones - Lysergic Ejaculations (1994) eens proberen...

Inderdaad een erg fijn album en eigenlijk de enige van de Fuzztones die ik nog regelmatig draai.Garage rock uit de 80's met bijna een authentiek sixties geluid,met dank aan het onweerstaanbare orgeltje.Zag ze destijds op Pukkelpop in de stromende regen en ook dat was geweldig.Tal van hoogtepunten zoals She's wicked,Cinderella,Just once,Gota get some,het psychedelische Radar eyes en m'n absolute favoriet,het bezwerende Ward 81.Wel vreemd dat ik vroeger de elpee had en tegenwoordig de cd en die beginnen allebei met 1-2-5.

De plaat knalt gelijk uit de startblokken. Ik ben een liefhebber van garagerock, maar ik luister dan toch vooral naar garagerock van de afgelopen jaren. Daarom is het leuk om weer eens wat te horen uit een ander decennium. Helemaal omdat je duidelijk hier dingen hoort die je bij garagebands van nu terug hoort. Toch lees ik ook dat The Fuzztones juist weer op hun beurt de mosterd haalde bij de psychedelische garagerock uit de 60’s. Bij vlagen hoor ik invloeden van The Doors (Just Once bijvoorbeeld), mede door het hammond orgeltje dat af en toe opduikt.

Zoals ik zei knalt het album gelijk goed vanaf het begin, en buiten het gewone gaspedaal wordt ook de reverb en fuzz vol open gedraaid. Doe er nog een mondharmonica bij, en mijn gedachten gaan gelijk naar een hedendaagse band als King Gizzard & The Lizard Wizard.
Verder heeft het album ook een mysterieuze en donkere sfeer, wat mij dan weer doet denken aan de eerste albums van The Horrors. Ondanks die sfeer blijft het energieniveau wel gewoon vrijwel het gehele album op standje negen staan. De spreekwoordelijke rem wordt nergens gevonden, maar dat moet met dit soort muziek ook niet. Dat moet rammelen, je een energiestoot geven en je zin geven om in de rondte te gaan stuiteren. Daar slaagt deze plaat goed in.

De nummers uit de Peel sessie staan op MuMe wel bij de officiele tracklist, maar ik zie ze toch meer als een bonus omdat ook een aantal nummers al voorbij zijn gekomen. Als je deze nummers dan ook niet meerekent, heeft het album precies de juiste speelduur.