John Lee Hooker - Blues for Big Town (1995)

Nog niet ge-ranked, maar toch een prima verzamelaar(/-ing). Te meer daar het Hooker in blakende vorm vastlegt -terwijl hij volgens mij toch wel een constant hoog niveau aanhield in zijn hele carriere. Het betreft een drietal opname-/livesessies in of rond het jaar 1959. Prima bluesnummers zonder zwakke broeders die nooit vervelen. Schitterende voorbeelden daarvan zijn 'Mad man blues', 'I don't want your money baby' en het zeer begrijpelijk door de Stones gecoverde 'Please don't go'. Waarom hou ik toch zo van John Lee Hooker? Moeiljk samen te vatten maar ik denk aan termen als; slepend, rauw & puur, intens (nooit behaagziek of vastlopend in clichés), donker timbre, snijdende soli waarin expressie prevaleert boven techniek en het perspectief in zijn teksten van een zich hardop vertwijfelende Job, die tegen beter weten in blijft hopen op het beste, terwijl hij zonder reserve vastlegt wat hem toevalt en zich er wanhopig, maar soms ook met humor mee tracht te verhouden.