Van Hunt - What Were You Hoping For (2011)

Eerste indruk is dat er veel nadruk op (ruig) guitaarwerk wordt gelegd. Die kant van Van Hunt waardeer ik meestal minder. Het album is niet vergelijkbaar met de voorgangers.

Van Hunt speelt als bevrijd! Hij laat de gitaren lekker scheuren, schreeuwt de longen uit zijn lijf. Het steekt allemaal zo nauw niet. Composities en producties zijn een pak rauwer. Watching You Go Crazy Is Driving Me Insane, pure punk poëzie!

Zou het door zijn hoofd gespookt hebben: "Deze ziet vast ook het daglicht nooit"? Dan heeft het hem in elk geval gestimuleerd gewoon zijn goesting te doen. Hij heeft nu ook meer dan ooit zijn eigen geluid te pakken. Vergelijkingen vallen nog altijd te trekken, maar zijn minder duidelijk en veel uitgebreider. De funk en punk van (naar eigen zeggen) respectievelijk Curtis Mayfield en Iggy Pop. Het album focust minder dan voorgaand materiaal op songwriting, meer op het creëren van een sound. Zelfs als de gitaren het even rustiger aan mogen doen, zitten we duidelijk nog in de nieuwe mindstate van Van. Zijn authentieke liefde voor het muziek maken schemert hier sterk door, muziek voor hemzelf, voor de mensen, niet voor labels. Zijn kettingen zijn los en hij rent in het rond als een wildeman. Demonen worden verjaagd, de paden zijn weer vrij. Van Hunt klonk nog nooit zo puur, zo eigen, eigentijds.

What Were You Hoping For? Wel, het wordt alleszins overtroffen: de grootste verrassing van het jaar, niet omwille van de kwaliteit van het materiaal (dat konden we wel enigzins verwachten), maar om wat het materiaal inhoudt. Artiesten die een nieuwe weg inslagen en toch kwaliteit kunnen blijven leveren zijn eerder zeldzaam. Dat Van Hunt het wel lukt is omdat hij geen tabula rasa maakt, maar met zijn nieuwe ervaringen verder borduurt op zijn reeds uitstekende oeuvre.
Benieuwd hoe dit verder zal evolueren...

Een bijzondere carrière, dat kan je wel zeggen over Van Hunt. Zijn debuut uit 2004 werd uiterst positief ontvangen en daardoor was er ook veel meer aandacht voor het vervolg uit 2006. En die was ook weer van uitstekende kwaliteit. Maar toen gebeurde het.
Van mocht een album uitbrengen op het prestigieuze BlueNote label (onderdeel van EMI Music), maar door wat problemen tussen label en artiest is het album nooit uitgekomen. Nu liep ik zelf in die periode stage bij EMI (op de afdeling Jazz en dus bij Blue Note) en kan ik jullie uit ervaring zeggen dat van dat betreffende album (Popular) nog stapels in het magazijn liggen. Zonde, want na de lek op het internet bleek ook dit weer een bijzonder goed album te zijn. Maar ja, het zorgde er wel voor dat Van zonder label zat.
Dus toen was internet een uitkomst. Via zijn eigen website lanceerde hij Use in Case of Emergency (2009). Maar nu zijn we dus alweer twee jaar verder en eindelijk kunnen we weer een nieuw album van Van Hunt begroeten. Er lekten al wat nummers via het internet. Één daarvan was het sterk June, maar die heeft naar het blijkt niet eens het album gehaald. Hoe is de rest dan?

Nou het is ieder geval gebaseerd op een tweetal artiesten: Curtis Mayfield en Iggy Pop. En daarnaast haalde Van Hunt naar eigen zeggen ook veel inspiratie uit het feit dat hij verhuisde van Atlanta naar Los Angeles. Het album is naar mijn idee te typeren naar een aantal steekwoorden. Dat zijn: energie, muzikaal, vrij en gitaren. Het album rockt er in ieder geval lekker op los. Het gaat alle kanten op. Van funk naar punk, van punk weer terug naar funk en daarvandaan weer naar soul. Ja Van Hunt heeft in ieder geval zijn best gedaan om ons allen versteld te laten staan van de kwaliteit die hij hier brengt. Zoals we van een artiest als hem kunnen verwachten heeft het album simpelweg geen slecht nummer. Alles is boven de middelmatig, dus gewoon goed. Feiten die de goede artiesten karakteriseren.

Natuurlijk springen er een aantal nummers uit. Dat is ten eerste Watching You Go Crazy is Driving Me Insane. Een nummer waarin Van lekker doorragt, vooral in het refrein. Maar het nummer valt vooral op door de fantastische tempowisselingen.
Plum is juist een stuk relaxter, maar op een fantastische manier. Naar mening behoord dit nummer tot de besten van het album. Het nummer is laidback op een funky manier. Met een special verwijzing voor het koortje. Prachtig. En prachtig is ook Falls(Violet). Van overtuigd met zijn falsetstem. Het nummer is dromerig op een ritmische manier, leuke muzikale wisselingen. Ook één van de besten.
Moving Targets valt dan juist weer op door de steengoede tekst. Het is een typische Van Hunt droomnummer. En als laatst vind ik ook Eyes Like Pearls de moeite tot vermelden waard. Eyes Like Pearls is retecool. Funk as hell en groove als een dansende rups. Een heel vet! nummer.

Ik zeg, Van Hunt is back! En hoe! Verrassing van het jaar. En tip voor een ieder.

Mijn god, wat is dit een heerlijk broeierige plaat geworden. Een achtbaan langs diverse muziekstijlen, de variatie is hoog de temperatuur heet. Eigenlijk heb ik maar een woord dat What Were You Hoping For het best typeert: geil.

Meer rock maar daardoor niet een minder album. Het slingert lekker heen en weer tussen Lenny Kravitz-achtige soulrock en soul anno nu, bovendien hoor ik in Falls (Violet) een beetje Terence Trent d'Arby, een naam die me sowieso vaker te binnen schiet. Niet eens omdat de nummers van Van Hunt er zo op lijken maar meer de scherpe randjes die hij er aan mee wil geven, iets wat TTD ook probeerde.
Soms pakt het goed uit en soms vind ik het iets te ver doorslaan.
Bewonderenswaardig is het wel in elk geval en in z'n geheel mag dit een uitstekend album genoemd worden.