Hammers of Misfortune - 17th Street (2011)

(Betere weergave via http://tastelessenterprise.wordpress.com/2011/10/24/hammers-of-misfortune-%e2%80%93-17th-street-2011/)

Hammers Of Misfortune – 17th Street (2011)

Vanaf 24 oktober ligt 17th Street in de winkels, de nieuwe plaat van Hammers Of Misfortune. In het huidige popmuzieklandschap is deze band uit San Fransisco een vreemde eend in de bijt. Hun eclectische, moderne versie van theatrale hardrock uit de school van Queen, Meat Loaf en Genesis is voor de doorsnee metalhead te soft en te exotisch. Voor de gemiddelde indie- liefhebber waarschijnlijk te hard en te bombastisch. Daarmee blijft een nichepubliek over van ware muziekliefhebbers. Vooral degenen die veel affiniteit hebben met verschillende rockgenres uit de jaren ’70 hebben met 17th Street het beste en meest essentiële album van 2011 in handen.

Het sextet onder leiding van frontman en componist John Cobbett weet zich in de eerste instantie te onderscheiden door knap gearrangeerde nummers die klinken als ouderwetse klassiekers. Een beetje van het niveau ‘de hardere liedjes van Radio 2’. Op 17th Street treffen we bijvoorbeeld The Day The City Died aan; een uitbundig theatraal nummer waarin Genesis met ELO samensmelt. En dan hebben Summer Tears, een fantastische ballade. Echte seventies Queen, met een melancholisch snufje Pink Floyd en de dreiging van Phantom of the Opera.

Hebben we hier dan te maken met een schaamteloze nostalgie-act? Nee, dat zeker niet. Hammers Of Misfortune hoort thuis in de hedendaagse golf van bands die terugkeren naar het oude analoge vinylgeluid. Geen kille Pro Tools-producties, maar een warme, eerlijke atmosfeer. Hierin laat de Californische band zich vergelijken met Neerlands trots The Devil’s Blood. Evenals deze occultisten hebben de Hammers zonder twijfel een eigen gezicht. Ze refereren niet alleen naar de grootmeesters van weleer, maar durven ook te experimenteren. Met het nummer The Grain laat Hammers of Misfortune een andere kant van zichzelf horen. Een schitterende compositie die associaties oproept met bands als Arcade Fire en Kings of Leon.

Het geluid van de band blijft uniek: het gitaarspel van Cobbett valt technisch te omschrijven als een mix van jazzy riffs en harmonieën in de stijl van Thin Lizzy. Van niet te onderschatten belang is de melodie en dreiging van het Hammond-orgel, bedient door Sigrid Sheie. Het drumwerk van Chewy Marzolo is bij vlagen bigband-achtig en geeft de muziek een nog exotischer karakter. Maar bovenal wordt het geluid van 17th Street gekenmerkt door de gepassioneerde baritonzang van Joe Hutton. Op de vorige langspeler Fields/Church of Broken Glass overheerste zangeres Jess Quattro. Dit maal is de zanger dominant, met hier en daar sfeervolle achtergrondzang van gitarist(e) Leila Abdul-Rauf. De dynamiek tussen de vocalen van man en vrouw is niet zo sterk als op de vroegere Hammers of Misfortune-albums. Jammer, want dit gaf toch een sonisch-erotisch randje.

17th Street is tekstueel gezien een los conceptalbum over teloorgang en verandering op verschillende niveaus. Bijvoorbeeld de transformatie van metropolen, waarin de centra hun unieke, rommelige karakter verliezen. Kraakpanden en oude flats met lage huren worden gesloopt om plaats te maken voor dure high-tech kantoorgebouwen. Het leven in de steden wordt duurder en de romantiek die Parijs, Berlijn en New York eens zo aantrekkelijk maakte voor beginnende kunstenaars gaat verloren. Nergens is deze achtergang zo evident als in Amerikaanse steden als Boston die zwaar getroffen werden door de recessie. Maar ook Berlijn moet er aan geloven, waar het iconische kraakpand Kunsthaus Tacheless gesloopt zal worden. Het lijkt wel het oprukkende ‘niets’ uit Neverending Story.

John Cobbett beschrijft deze zwaarmoedige thema’s dan ook op fantasierijke wijze. De abstracte metaforen die hij gebruik zullen niet iedereen aanspreken, maar velen zullen getroffen worden door hun inherente poëtische aard. Met 17th Street levert Hammers Of Misfortune wederom een bijzonder sfeervol album die je meevoert naar verschillende plaatsen en gemoedstoestanden. De grote variatie tussen de nummers doet deze nieuwe langspeler denken aan oude hardrockplaten van weleer, zoals Queen’s A Night At The Opera. En vanuit een hedendaagse visie kan 17th Street dan ook zo worden toegevoegd aan de galerij van dit soort klassiekers! (Eru)

9.4

Mag ik mijn top tien van 2011 nog veranderen?
Ik heb deze band te laat ontdekt.
Een wel erg mooie meeslepende plaat.

De plaat van vorig jaar! Spijtig genoeg dit jaar ontdekt.