Andrew Jackson Jihad - Knife Man (2011)

Grappig..

Oh, Niels even waarschuwen..

Nieeeeelsieeee!

www.defakt.nl

Ik had nog nooit van deze band gehoord, maar zag de naam overal opduiken. Gezien het feit dat de betreffende bandnaam nogal opzienbarend is blijft hij al een aantal weken in mijn hoofd hangen. Nu ik dan eindelijk ‘Knife Man’ tot mijn beschikking heb is mijn eerste indruk erg positief.

Andrew Jackson Jihad duikt voornamelijk op op verscheidene punkblogs en zines, dit in combinatie met de naam wekt bij mij de indruk dat we te maken hebben met de zoveelste linkse crustband. Na één luisterbeurt stond ik dan ook met een bek vol tanden. Andrew Jackson Jihad is in mijn optiek een beetje een rammelige kruising tussen (oud) Against Me! & Dead To Me. Ze zijn misschien wel links, maar alles behalve crust. Sterker nog ‘Knife Man’ is een heel muzikaal folkpunkalbum en opent met een nummer wat gelijk een grote lach op mijn gezicht tovert, maar toch zit er een hele serieuze ondertoon in ‘The Michael Jordan of Drunk Driving’. Dit weten de heren het hele album vol te houden.

Een aantal nummers zijn wat vreemd (vreemde geluiden/effecten etc), maar doet niks af aan de kwaliteit van het geheel. Op een gegeven moment beland ik bij ‘Zombie by the Cranberries by Andrew Jackson Jihad’ en zie ik gewoon een podium voor me waarop twee mannen met acoustische gitaren staan en dit nummer aankondigen en schiet ik in de lach. ‘Hi we’re Andrew Jackson Jihad and this is Zombie by the Cranberries by Andrew Jackson Jihad’. Ik ben dan ook onwijs benieuwd geworden naar ander werk en hoe ze het live er van af brengen.

‘Knife Man’ is erg humoristisch maar heeft absoluut een serieuze kant en is daarmee een aanrader, een múst voor geëngageerde folkpunk liefhebbers, voor eigenlijk iedereen. Deze band is nog niet op hetzelfde niveau als eerder genoemde bands maar ik denk dat de mensen die AM! waarderen zich hier ook flink mee kunnen vermaken!

Misschien een beetje laat, maarre... ja?

Ofterwijl: efkes checken Ben dol op hun eerste album. Sommige stukjes zijn inmiddels bij mij in de klas ook bekend

Inmiddels heb ik de eerste luisterbeurt al achter de rug en die is zeker bevallen. Het is weer typisch Andrew Jackson Jihad: vrolijke, goed in elkaar stekende folkpunk met heerlijke teksten. Er is echter wel verschil te bemerken met hun eerste (de tweede, Can't Maintain, moet ik nog luisteren). De nummers zijn wederom folky, al is er op dit album wel een verschil in instrumentatie te bemerken, zo worden er meer instrumenten gebruikt en komt de elektrische gitaar er ook meer aan te pas: er zijn zelfs solo's, waaronder eentje die voorafgegaan wordt door de lyrics: ''I hate whiny, fucking songs like this but I can't afford a therapist. Sorry guys, here's a solo'' . Dit laatste geeft al wat aan over de lyrics, ook die zijn nog steeds zoals we van ze gewend waren: scherp, vreselijk negatief, gortdroog en grappig. Geregeld heb ik moet glimlachen of zelfs hardop moeten lachen om deze negatieve teksten vol ironie en zelfs regelrecht sarcasme. Het gaat weer over verschillende onderwerpen, van de maatschappij tot de mensheid of, zoals je hierboven al kon lezen, gewoon over muzieknummers, en nog veel meer. Ze zijn stuk voor stuk kritisch, maar naast grappig ook erg vrolijk gebracht zodat dat je niet anders kunt doen dan lachen, terwijl ik ze ondertussen op een hoop punten stiekem gelijk geef, want ze hebben zeker iets te vertellen. Ik blijf dit een ontzettend leuke en sympathieke band vinden die wederom een erg leuk album heeft afgeleverd.

''Hope is for presidents and dreams are for people who are sleeping''