Chip Taylor - Rock & Roll Joe (2011)

Zeer fijn plaatje voor de voor mij tot een zeer recent verleden nog maar heel vaag bekende Chip Taylor. Een naam die klinkt als een klok en bijna te mooi is om waar te zijn voor een artiest in zijn genre. En waarempel toen het babyhoofdje van deze inmiddels 71-jarige rootstijger boven het doopvont bungelde sprak de priester de volgende namen: James Wesley Voight......voor mij geen enkele reden om een artiestennaam te nemen! Bij het horen van deze naam gingen er uiteraard belletjes rinkelen en onze vriend Chip is inderdaad de broer van een van mijn meest favoriete acteurs Jon Voight en uiteraard ook de oom van de wonderschone Angeline Jolie. Allebei zo verknipt als een treinconducteur op acid; maar het toont wel aan dat Chip niet een arme bejaarde rootszanger pur sang is; maar wellicht ook in jetsetkringen vertoeft en misschien wel eens een kaartje met Brad Pitt legt.

Hoewel ik geen idee heb hoe de familierelaties liggen (jon en Angie schijnen niet zo lekker te gaan) en eerlijk gezegd boeit het me en jullie waarschijnlijk ook een reet.

Even terug naar het album: de ondertitel zegt het al; Rock & Roll Joe, A Tribute To The Unsung Heroes Of Rock N’ Roll. Iedereen op musicmeter kent ze wel: artiesten die erg goed zijn maar 0 credits krijgen en een groter publiek verdienen. Ik denk zo over 70% van mijn favoriete artiesten, maar Chip Taylor bedoelt het toch wel iets dramatischer denk ik. In feite is hij er zelf ook eentje. Veel goeie songs gemaakt en wie kent hem nu? Misschien een handvol mensen en nog een paar mensen met veel feitenkennis die weten dat hij 'Wild Thing' heeft geschreven. Maar de insteek van dit album is volgens mijn informatie puur gericht op de instrumentalisten die hebben meegewerkt aan de meest briljante albums (of gewoon goeie platen) en waarvan niemand dan de naam kent. Eerlijk gezegd weet ik ook niet altijd welke studioartiesten nu hebben meegewerkt aan een plaat en dat is in mijn geval te wijten aan het downloaden, op mijn platen en cd's kijk ik hier altijd wel even naar. In ieder geval een nobel gebaar!

Ik vind het album Méér dan geslaagd,wil hier best nog wat dieper op ingaan, maar voordat ik al mijn tijd steek in 1 reactie zou het mooi zijn als er ook daadwerkelijk mensen dit album gaan luisteren. Voor sommige is deze plaat misschien wat te loom, maar ik ben erg tevreden. Alleen de intro-verhaaltjes gaan een beetje irriteren nadat je ze vaker hebt gehoord. Ik begin met een voorzichtige 3.5* die vrijwel zeker nog naar 4 toe gaat, maar ik verplicht me altijd tot een rijpingsproces (over 2 maanden pak ik het weer uit de kast en pas ik indien nodig de score aan). Wat mij betreft nu ook een tribute voor de non-instrumentalistische unsung heroes.

Mijn advies: zoek het titelnummer eens op, op Youtube en als dat bevalt zou ik zeker niet schromen dit album op wat voor manier dan ook binnen te zwieren.