Alan Silvestri - Who Framed Roger Rabbit (1988)

De keuze van Zemeckis voor Silvestri staat altijd garant voor spektakel in zeker zin. Alle films met een zeer afwijkende manier van iets tonen, vaak technisch, waarmee Silvestri perfect mee over weg kan. En Who Framed is een geweldige score om te schrijven, puur tekenfilm pret, met een flinke portie Carl W. Stalling citaten en knipogen. Deze Stalling componeerde zo'n beetje alles wat maar los en vast zat in de oude WB tekenfilms; vele thema's voor vele karakters. Silvestri citeert hem letterlijk zo bij het rammen-op-de-piano duel tussen Donald en Daffy Duck (Hungarian Rhapsody) in de nachtclub. Het zal vele ook niet ontgaan dat andere als That's All Folks terug te horen, terwijl andere thema's meer verborgen zitten in de composities van Silvestri. Een leuke hiervan is de soms het trippel trappel thema voor Bugs Bunny uit zijn vele tekenfilms, hier gebruikt voor Roger. Het voelt dus vaak autenthiek oude stijl tekenfilm scoren ala Stalling aan, maar er is nog een hele andere aanpak. De film wil met de hulp van animatie een film-noir sfeer neerzetten met een detective Hoskins op zoek naar een moordend konijn, dus zo klinkt de score ook. Daarnaast is er een meer zwoele saxofoon die het oor verleidt en de verleidelijke Jessica muzikaal reflecteert. 4 sterren

Who Framed Roger Rabbit heeft wel klanken van de Looney Tunes, maar dat maakt het niet slechter door. De tracks geven ook 'n beetje het beeld van Roger Rabbit.
De score van Silvestri geeft voldoende tijd en geluid om 'n voldoende te halen
4.0*

Ook wel grappig dat Amy Irving (Spielberg's eerste -en grote liefde) een nummer zingt in de score.
Ook in de tijd dat het wat minder goed ging, waardoor Irving Spielberg verliet, -en dat ze later weer (heel) even bij elkaar kwamen -en weer gingen.