Level 42 - Guaranteed (1991)

ik was ruimte aan het maken in m'n cdkast en vond dat deze plaats moest maken voor een goeie cd. Dus ik heb 'm even toegevoegd aan MM... maar vind er zelf nix aan.

Level 42 heeft best mooie muziek gemaakt, maar deze viel me zwaar tegen. 1½*

Met Staring at the Sun was al te merken dat het niet goed meer ging met Level 42. Zowel muzikaal als creatief wil het allemaal niet meer lukken. Het schrijven van echt hitgevoelige nummers wil niet meer lukken en terug naar de roots uit de beginperiode is niet mogelijk gezien de verwachtingen van het publiek en de platenmaatschappij. Tijd voor Level 42 om er een punt achter te zetten en het was beter geweest als ze dat voor Guaranteed hadden gedaan.

1,5*

Er zwakke bedoening, enkel My Father's Shoes kan in aanvaardbaar vinden, maar neen, behalve hun eerste plaat is deze gladde aal niet aan me besteed.
*

Guaranteed to suck, dus?

Bijzonder laag gemiddelde, deze...

Technisch zit deze cd wel goed in elkaar alleen is hij erg saai, veel meer van hetzelfde. De inspiratie was gewoon op.

Veel van hetzelfde, maar luistert toch fijn weg.

Argh, het is zo zonde dat level 42 geen funky disco meer maakt. Mark king is zowiezo de legendarische slap bass gigant en dan heeft hij hier ineens zachte handjes. Waarom je genre zo verloochenen dat je zo gigantisch groot heeft gemaakt. Destijds hadden ze met Guaranteed nog een aardige single, die ik persoonlijk wel goed vond, maar met het knipperen van de ogen de top 40 weer uit vloog. Overtime en My father shoes zijn nog wel mooi, als ik hun oude werk er niet mee vergelijk, maar de rest is echt niet te pruimen. Ik snap al helemaal niet waarom ze verder zijn gegaan onder dezelfde naam en niet onder Mark King zelf, want level 42 zonder Mike Lindup en de gebroeders Gould stelt toch niet veel meer voor. Ik lees nog maar net dat Mike Lindup in 2006 is teruggekomen na in 1994 de band te hebben verlaten .

Ik ken dit album verder niet maar het nummer Guarenteed vind ik wel goed eigenlijk. Staat op een verzamelalbum wat ik van ze heb.

Een band met zoveel potentieel, zoveel goede muzikanten en dan zo oppervlakkig voor de dag komen met hun muziek.
Jammer.

Dit is natuurlijk een matige plaat maar ik zou toch graag een werkgroepje willen oprichten die als doel heeft om Overtime aan de anonimiteit te onttrekken. Dat is toch wel een geweldige track met een enorme fijne drive met als toetje een prachtige sax solo.

Dus als mensen zich geroepen voelen...

Dat dit album geen succes werd, komt volgens mij omdat we in 1991 het wel gezien hadden met Level 42. Guaranteed slaat geen nieuwe wegen in en zo'n grauwe hoesfoto helpt natuurlijk ook niet. Toch is dit geen slechte plaat. Guaranteed is een volwassen en uitgebalanceerd album, degelijk gemaakt. Het avontuurlijke van de beginjaren ontbreekt, maar de songs zijn onmiskenbaar Level 42. En iedere keer als ik dit album draai, wordt ik weer verrast door de schoonheid van If You Were Mine, dus als we het toch over werkgroepjes hebben ...

Een ontgoocheling na 3 luisterbeurten. Misschien moet het eurootje nog vallen, maar ik vrees van niet. Niet 1 nummer dat ik echt goed vind. De helft van de songs is middelmaat, de andere minder dan middelmaat. Misschien hadden ze er beter de brui aan gegeven, maar dat geldt voor heel wat artiesten in de jaren '90. Na de vette jaren '70 en ook '80 ... jammer.

Er staan 4 goede nummers op: Guaranteed, Overtime, Seven Years en My Father's Shoes.
Die kunnen wel niet tippen aan de pareltjes van vorige albums.

Tja helaas onder de druk van platenmaatschapij...
Gebeurde teveel in die jaren werd het creatieve vaak slachtoffer van de te snel moeten releasen.
Mee eens helft van de nummer middelmatig, maar voor mij sorry die hard fan nog steeds wel een ruime voldoende.

Eens. Niet briljant maar wel onderhoudend met een paar boeiende songs en de leadsingle is stiekem toch best sterk en was ook een hit in Nederland. 3 sterren

Overigens verscheen in 1990 een sterk solo album van Mike lindup genaamd changes. Die verdient een plekje op deze site.

Ik was na “Running in the Family” uit 1987 wel zo’n beetje klaar met Level 42.

Tot ik hoorde dat gitarist Allan Holdsworth op “Guaranteed” mee deed. Hij is een grote held van me.

Het album vind ik niet geweldig. Het titelnummer en “Overtime” zijn wel prima songs. Maar het gitaarwerk van Holdsworth op een aantal andere songs is erg sterk.

Vooral de song “A Kinder Eye” blijft er voor mij uitspringen, door dat briljante gitaarwerk van Allan. Vooral zijn solo aan het eind vind ik fantastisch. Meestal is dit ook het enige nummer dat ik van het album draai.