The Kenny Wayne Shepherd Band - How I Go (2011)

Kenny Wayne Shepherd is een bijzonder goede gitarist en dat bewijst hij op dit album. Opnieuw maakt hij gebruik van zanger Noah Hunt en dit blijkt een uitstekende combinatie. Wie van stevig gitaarwerk houdt, zowel gericht op blues en rock komt met dit album zeker aan zijn/haar trekken.

Shepherd waagt zich op deze plaat ook aan enkele covers, waaronder "Yer Blues" van The Beatles en "Oh, Pretty Woman" die natuurlijk al door meerdere artiesten is gecovered. Voor beide nummers geldt dat hij redelijk dicht in de buurt van het orgineel is gebleven, los van het feit dat de gitaren uiteraard prominent aanwezig zijn. Beide nummers doen daardoor steviger aan dan de versies van respectievelijk The Beatles en bijvoorbeeld Albert King. Met name in "Oh Pretty Woman" trekt hij de gitaar trucendoos vol open met een funky versie met veel gebruik van zijn wah-wah pedaal. Het swingt behoorlijk, maar voegt niet veel toe aan het origineel, anders dat het genieten is van Shepherd's vakmanschap met zes snaren. Wel is het leuk om weer eens een andere stevige versie van dit nummer te horen dan die van wijlen Gary Moore.

Persoonlijk krijg ik het gevoel dat Shepherd moeilijk een keuze kan maken tussen blues, rock (en misschien zelfs pop). Het is hierdoor wel een divers album geworden, maar is daardoor ook niet echt consistent. Dit maakt "How I Go" geen slechte of matige plaat, het is een zeer genietbare plaat geworden dat kwalitatief boven het maaiveld uitsteekt.

Voor mij bewijst Shepherd zijn klasse als hij wat meer gas terugneemt, of zich meer richt op de blues. Op die momenten laat hij zijn Fender huilen en laat hij zijn klasse horen en bewijst hij dat hij de blues begrijpt. Goede voorbeelden hiervan zijn "Dark Side of Love", "Heat of the Sun", en wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat "Backwater Blues". Het intro van het nummer doet authentiek aan, zoals delta blues hoort te zijn. Daarna ontpopt het nummer zich in een voortstuwende bluesrocker.

Kortom: puike plaat van een uitstekende gitarist, dus 3,5

Belachelijk goede band, als je bedenkt, dat die gast een weekje jonger is dan ik.

Leuk aan deze band is, dat Kenny Wayne wel de bandleider is, maar de leadzang afstaat.

En die man is Noah Hunt, en wat een strot heeft die vent.
Nog even een paar keer luisteren deze plaat, en wie weet schiet hij mijn 2011 lijstje in...

Op zijn debuut Ledbetter Heights maakte ik al melding van het feit dat het voor mij nog wel eens vermoeiend wordt als elk nummer uitmondt in een gitaarmuur. Hoe goed Shepherd ook speelt, daar is geen enkele discussie over, op den duur ben je er gewoon klaar mee.

How I Go is typisch zo'n plaat die aan die kwaal lijdt. Zanger Noah Hunt helpt ook al niet echt mee om het beeld van "cliche blues rock" weg te nemen. Echt zo'n typische jaren 80 hardrock stem. Opvallend dat ex Talking Head Jerry Harrison de productie mede verzorgt. Die komt toch uit een band waar over enige originaliteit niet moeilijk gedaan werd. Harrison weet echter niks toe te voegen. Pas naar het einde toe komen er een paar interessante momentjes. Heat of the sun is een ijzersterk nummer (op een of andere manier denk ik dit nummer in de vorm van een Nederlandse smartlap eerder gehoord te hebben, maar ik kan niet op de artiest komen). Jammer is wel dat direct hierna het dieptepunt The Wire volgt, waardoor je direct weer in die cliche sfeer van de eerste helft van de plaat bent. Het akoestische Who's gonna catch you now is een Extreme's More Than Words achtige ballad. Niet origineel, maar wel het bewijs dat Shepherd echt wel diepgang in zijn werk kan aanbrengen. Backwater Blues is ook alleraardigst. Maar het leed is op de eerste helft van de plaat al aangericht. Iedereen kent Pretty Woman wel, de meesten in de versie van Gary Moore. De manier waarop die hier ten gehore wordt gebracht zegt alles over de plaat. Te simpel, te veel van dik hout zaagt men planken. Gewoon niet goed genoeg.

heeft iemand deze in jewelcase te koop of weet waar ik die kan krijgen ? deze CD is werkelijk nergens te vinden.

ik heb hem. in tupperware. wat een heerlijk album weer. die samenwerking met Noah Hunt heeft veel goeds gebracht voor onze Kenny.

Noah Hunt is wel echt een ontzettend goede zanger. Kenny natuurlijk een ontzettend goed gitarist.

Samen zijn te tot muzikale magie in staat.

Ook leuk om te vermelden is dat de drummer (Layton) en de bassist (Shannon) van Double Trouble (zie Stevie Ray Vaughan) hier de ritmesectie vormen.

Een beest van een bluesrockplaat dus.

Gisteren deze plaat nog in de auto gedraaid. Voor vele misschien wat te gepolijst, maar ik geniet er telkens weer van.

Ik heb nooit begrepen waarom mensen altijd wat aan te merken hebben. De muziek-cynicus heeft het er maar moeilijk mee.

Soms heb ik zin in een volle bak blues-hardrock met een gepolijst randje en soms in een rauwe plaat en soms in een akoestische plaat.

Wat voor mij telt: vind ik het goed? Ja, ik vind het goed. Erg goed.