Edwin Birdsong - Super Natural (1973)

Een stoere vent, die Edwin Birdsong. Alleen al hoe hij poseert met die veertjes in z’n haar, maakt hem een held die beschikt over een gezonde dosis ‘swag’. De inhoud van het album is echter ook niet mis. De scheurende gitaren zijn moddervet. Nee, het gevoel dat je naar een album uit 1973 luistert, heerst er geen moment bij mij. Het lijkt even alsof je naar één van de betere albums van Lenny Kravitz luistert. Maar hoewel de vergelijking onvermijdelijk is, wil ik deze rockende, coole Edwin B. absoluut niet te kort doen. Super natural heet het album, en die titel, die is passend. Ik durf best te stellen dat dit album zijn tijd ver vooruit is. Daarom heeft het ook wel iets bovennatuurlijks over zich. Het geluid is spacy, je wordt als het ware meegenomen op een (muzikale) trip. Een trip die de mensen in 1973 misschien niet op juiste waarde wisten in te schatten. De klanken van het album zouden (een kleine) twintig jaar later pas gerespecteerd en geliefd worden, en dat is zuur. Vooral omdat dit album 'n mijlpaal in de geschiedenis van de muziek had kunnen zijn. Had kunnen zijn ja, want dat is het niet geworden. Maar laten we eerlijk zijn: een goed album zal niet dateren. En gelukkig voor meneer Birdsong, is dát niet zuur. Wat een held!