Nacho Picasso - For the Glory (2011)

Wat een cover :\

Boeiend.

Nacho is een toffe rapper, en de muziek is nog altijd waar het om draait. Zowel qua loomheid waarmee hij zijn raps brengt als tekstuele thema's vergelijkbaar met iemand als Curren$y. Naast de stoerdoenerij, raps over wiet en popcultuur, vinden we Nacho echter ook terug in wat nerderige thema's. Zo haalt hij op de track Marvel bijvoorbeeld allerlei striphelden aan.

Verrassend is echter dat hij bijgestaan wordt door productieduo Blue Sky Black Death, die zich vaak toch wel meer bezighoudt met meer "cultureel verantwoorde" artiesten binnen het genre. Het duo weet in ieder geval een toffe, dustere sfeer neer te zetten waar Picasso zich goed op thuis voelt. De beats zijn wel wat minder complex dan wat ik van het duo gewend ben, maar dat lijkt me ook de opzet.

Paar leuke filmsamples ook, die helpen de sfeer neer te zetten. Spike Lee's Summer of Sam passeert ook nog de revue.

Dit klinkt erg goed zeg, het heeft een interessante sfeer die ik niet direct herken in andere acts.

Geniaal dat BSBD ook dit soort dingen produceert . Gek genoeg vind ik de rapper ook nog wel chill ergens. Ik ga het zeker tjekken.

De instrumentals zijn nu ook te beluisteren op zijn bandcamp.

Sterke plaat van Nacho Picasso. Hij heeft een bijzonder aangenaam stemgeluid en ook zijn flow en timing (lekker traag) kan ik goed waarderen. Met een paar prima bijdrages (met name die van Jarv Dee) blijft het vocaal ook interessant en niet te eenzijdig (Nacho heeft wel wat afwisseling nodig). Ook sta ik te kijken van de producties, zoiets verwacht je toch niet van BSBD. Het duo past zich prima aan en zorgt voor een fraaie, donkere onderlaag waar Nacho Picasso wel raad mee weet.

Fack, dit is te smooth. THAT FLOW.

Nacho gooit de ene, naar andere vermakelijke line eruit ''and if i like the jugs on her, ill be probably druggin her'' etc. De producties zijn verder geniaal. Moderne gelaagde hiphop beats alla Clams Casino.

Wat is dat met al die nieuwe rappers die zo langzaam mogelijk rappen? Blijkbaar zijn er genoeg mensen die daar van kunnen genieten, maar ik hoor daar iniedergeval niet bij. De beats op dit album zijn gewoon lekker, maar de rapper is gewoon te saai om een heel album naar te luisteren.

Leuke plaat. BSBD en Nacho Picasso is gewoon een geweldige combo. Van mij mogen ze nog veel van zulke albums maken. Maar dat komt sowieso goed als ze in dit tempo doorwerken.

Deze is niet alleen geproduceerd door BSBD, toch? Ook door Raised by Wolves, dacht ik.

Alleen Dynamite niet.

Wat strooit Nacho toch met zeer fijne punchlines. Het totaalplaatje vind ik net geen topper, maar het is wel een erg fijne mc.

Zet Deniro Farrar op. Die man is nog sterker op BSBD-beats. Zijn The Patriarch-tapes zijn ook schitterend - beter dan Cliff of Death, zelfs.

De dingen die ik al eerder van Deniro gehoord heb, maakten geen al te goede indruk. Wel een leuke mc, maar minder dan Nacho. En heb het echt gehad met dit soort futuristisch klinkende beats, na de A$AP-crew en de hype errond is het plezier er wel vanaf. De gehele Death Grips-brigade (met Kanye intussen, hoewel die vergelijking kort door de bocht is) inclusief, dat was maar voor een tijdje leuk.

Het mag allemaal weer wat teruggrijpen naar het southern geluid van vorig decennium, me dunkt

Ik snap de vergelijking met A$AP echt niet. Totaal niet te vergelijken met Nacho en Deniro, toch? Death Grips heb ik sowieso nooit iets mee gehad. Voor de Kanye van de laatste tien jaar geldt hetzelfde.

Er zijn sowieso nog maar vier recente rappers waar ik echt van kan genieten: Banks, Juicy, Deniro en Gibbs. De rest is te wisselvallig of gewoon wack.

Neen, niet echt vergelijkbaar, maar het past wel in de trend van de laatste jaren, met die zweverige en ietwat donkere producties. Kan het niet echt uitleggen, maar het is wel iets waar ik me al tijden aan erger in hiphop.

Denk ook dat het aantal hedendaagse hiphoppers waar ik echt van kan genieten ook op één hand te tellen is. Juicy is natuurlijk een oude rot in het vak. De held!

Ah, ik snap 'm! Dan gaat Farrar inderdaad niets worden, helaas.