Mariah Carey - Daydream (1995)

Mariah laat opnieuw haar creativiteit en vocale gymnastiek zien. De eerste hit Fantasy die later één van de eerste remixes werd was een doorbraak en een stap ver weg van Whitney Houston & Celine Dion genre. Maar met de 2e hit hit 'One Sweet Day' een samenwerking met r&b groep BoyZ II Men, werd Mariah pas echt gezien! En staan ze in het Guiness Book Of World Record met het record, 16 weken op #1 in de US Hot 100! Verder scoort ze nog een hit met 'Always Be My Baby'.
Ook de prachtige cover van Journey 'Open Arms' mag er zijn!

Top-album. Veel nummers die ik goed vind (goed = minstens 4* imo).

Geen betere zangeres voor mij en dan nog is mooie melodien, dan komt het wel goed met zo een album.

Wat een vreselijke draak van een album is dit toch...

Bekentenis: ik vond Mariah Carey vroeger helemaal geweldig

Toen ik de tonen van Vision of Love voor het eerst hoorde, was mijn reactie: wie is dit???!!?? Ik was toen (16 jaar...) helemaal verkocht. Haar debuut, Emotions, Unplugged, Music Box en deze als laatste allemaal aangeschaft. Maar mensen, mensen, wat ben ik hier vreselijk overheen gegroeid... Vreselijke prullaria nummers en kijk eens voor de grap de video van Always Be My Baby... Wat een arrogantie straalt ze uit, elk haar staat recht overeind van ergernis!

Nee, Mariah is voor mij history. Punt.

Ik heb deze in mijn bezit gehad, maar die heb ik snel weer doorverkocht aan de moeder van een klasgenootje.

Dit vind ik een goed album, Ik luister hem daarom ook regelmatig

Briljante cover van Always Be My Baby

Vandaag ook dit album weer eens sinds een lange tijd beluisterd. In mijn herrinering was ‘ie beter. ‘Daydream’ klinkt nu hopeloos gedateerd, vooral de ballads (vrijwel alle nummers dus) zijn echt extreem zeikerig met ‘One sweet day’ als hoogepunt (of liever gezegd: dieptepunt), dat moet haast wel één van de ergste Mariah Carey nummers ooit zijn. ‘Fantasy’ blijft verreweg het beste nummer hierop. Verder kunnen ‘Always be my baby’ en ‘Looking in’ er nog mee door, maar voor de rest is dit album niet aan mij besteed – het is teveel van hetzelfde. Wat een hoog gemiddelde heeft dit album trouwens...

Ik heb dit album nog wel beluistert toen het uitkwam, maar ik heb het nooit gekochtt. het gehele niveau van dit album is gewoon niet om naar huis te schrijven, en dan druk ik me nog politiek uit. De kentering was toegeslagen, en dat was "killing" voor het artistieke vlak. Ook de Journey cover "Open arms" kon mijn goedkeuring niet wegdragen. Steve Perry doet dat zoveel beter.

Een prachtalbum! Niets meer en niets minder!

Dit album en alles er voor was en is top. En dan bijna alle tracks. Daarna werd het minder met uitschieters. En heb net als al haar 'oude' muziek zoveel herinneringen.

Was weekend weg toen dit album uitkwam, dus ik in de plaastelijke en enige cdwinkel deze luisteren. Was compleet van slag...zo anders dat het vorige. 1 van de beste albums ooit!

Fantastisch!

Samen met Music Box...de absolute toppers van Mariah. Telkens als ik Underneath the stars hoor..begint men hele jeugd weer opnieuw...kalverliefdes enzo. Tja. Ik hou er van

Ook Melt Away vind ik een waanzinnig sterk nummer op dit album.
Geen kritiekpunten.

Dit is voor mij het allerbeste album van Mariah. Met de “fan favorite” Always be my baby.
Sommigen noemen het een Guilty Pleasure, maar daarmee doe je het veel te kort.
Ik heb net eens de commentaren op deze site gelezen van alle Mariah albums in chronologische volgorde.
Bij ieder album lees ik dingen als: “Het enige van haar dat ik te pruimen vind” of “hierna is het bergafwaarts gegaan” .
Toch grappig dat je diezelfde comments terugziet bij 5 of 6 verschillende albums
Ik hou het maar bij het eeuwenoud gezegde: Hoge bomen vangen veel wind.

En toch geef je het een 4!?‍♂️

Huh? Remixes bestonden al en waren al razend populair ver voordat Mariah Carey doorbrak.

Heb dit album destijds grijs gedraaid, ben zelfs nog met mijn beste vriendin (die hard fan) mee geweest naar Mariah's eerste concert in Nederland (Ahoy 1996). Maar wat een draak van een album is dit eigenlijk. Sommige ballads klinken gewoonweg zeurderig en het gaat maar door.
Alles wat hierna kwam was overigens niet veel beter. De trukendoos was overduidelijk leeg na Music Box (1993).

Nu ik haar boek heb gelezen komt dit album wel heel anders over. Het dromerig album Daydream is eigenlijk een façade geweest voor het verdriet die ze toen had in haar huwelijk. Het heeft miljoenen verkocht en haar echt wereldwijd in de kijker gebracht. En we droomden allemaal weg in haar fantasieën *daydream*. Maar het laatste nummer op het album was de realiteit in haar leven toen. Looking in. Mariah Carey - Looking in (lyrics) - YouTube
Zeker de moeite waard om naar te luisteren om deze vrouw te begrijpen

Dit is zó waar!
Was ik een paar jaar geleden nog wat onaardig over dit album, net als over sommige andere albums van Mariah, maar nu kan ik kan het erg waarderen.
Vroeger was ik best een redelijke fan van mevrouw Carey, in ieder geval fan genoeg om naar haar eerste concert in Nederland te gaan; The Daydream Tour live in Ahoy op 17 juni 1996. Goed, vooral omdat mijn beste vriendin diehard fan was, maar toch, ik vond Mariah ook leuk en kocht al haar albums tot en met deze Daydream vaak al op de dag van release.
Maar naarmate ik 'volwassen' werd ging mijn muzikale smaak een heel andere kant op (lees singer-songwriters en bandjes) en daar kon tante Mariah natuurlijk geen deel van uitmaken. Stom, want waarom moest het één het ander uitsluiten?
Anyway, om één of andere onverklaarbare reden kwam Mariah Carey het afgelopen jaar weer op mijn pad. Afgelopen augustus overleed één van mijn broers, verloor ik mijn woning (iets met een homo die door nieuwe Islamitische huurbaas uit woning is weggepest). En ineens was daar Mariah weer, hét idool van mijn overleden beste vriendin. En wat vind ik ineens een troost in haar (oude) muziek. Toeval? Persoonlijk geloof ik erin dat er ergens goed op mij gelet én voor mij gezorgd wordt en dat iemand haar muziek weer op mijn pad bracht.
Dat dus... En ineens luister ik ook dit album weer. Zeg maar gerust dagelijks, wanneer ik naar mijn werk fiets. Net zoals ik het in de winter van 1995/1996 dagelijks luisterde terwijl ik mijn krantenwijk deed.

En nadat ik haar biografie heb gelezen lijkt dit album ineens op haar plek te vallen. Met alles wat Mariah nu bekend heeft gemaakt ben ik ervan overtuigd dat dit een conceptalbum is.
Van Fantasy tot en met Forever bezorgt Mariah ons één grote dagdroom, om ons vervolgens met het drukke, house-achtige Daydream Interlude wakker te schudden en met afsluiter Looking In de keiharde waarheid te serveren.

Als puber, vond ik Looking In maar niets, maar als volwassen man begrijp ik hem en maakt het een mooi eind aan een plaat die duidelijk niet door iedereen is begrepen. Van een artieste die door lang iedereen niet is begrepen.