Dead to Me - Moscow Penny Ante (2011)

DEFAKT – Defakting your brain since 2011 » » Dead To Me – Moscow Penny Ante



Dead To Me was dankzij ‘Cuban Ballerina’ uit 2006 de grootste belofte wat de punkrockwereld te bieden had. Ware het niet dat de helft van Dead To Me na deze eerste groeibriljant het te druk kregen voor Dead To Me, waaronder het gros van de oprichters van de band. Gitaarheld Jack Dalrymple vond Swingin Utters belangrijker en Brandon Pollack werd simpelweg vervangen. Gevolg? Een vreselijke tweede plaat waardoor iedereen Dead To Me zo goed als afgeschreven heeft staan.

Een vijftal jaar later sinds de eerste bezetting heeft de band twee nieuwe gitaristen in de gelederen en dat zijn absoluut niet de minsten. Sam Johnson van New Mexican Disaster Squad en Ken Yamazaki van Western Addiction weten van Moscow Penny Ante een minstens zo goed album als Cuban Ballerina te maken, twee namen van beide kaliber Dalrymple. En dit is te merken.

Moscow Penny Ante is in tegenstelling tot voorganger African Elephants een snel en melodieus punk rock geheel en gitaartechnisch een genot. Het experimentele van African Elephants is er af en er word op de juiste manier afgewisseld tussen lead vocals. Chicken zingt het gros maar zodra Johnson en Yamazaki bijvallen of de lead pakken is dat alleen maar een strakke afwisseling. Dit word vanaf opener ‘Undertow’ doorgezet tot ‘Victims of No Ambition’ om vervolgens af te sluiten met één van de beste anthems die ik in jaren heb gehoord. ‘The Whole World has Gone Mad’ is de komende jaren mijn favoriete mee bruller. Melodisch gezien steekt het goed in elkaar en tekstueel is het een ‘subtiele’ samenvatting van waar Dead To Me voor staat. Subtiel tussen aanhalingstekens omdat de band nu eens precies zegt wat ze zo tegen staat aan de moderne samenleving.

Alleen met deze volle nieuwe bezetting had ik gehoopt dat er qua titel weer eens wat verfrissends kwam. Het is net alsof ze blind op een atlas prikken en vervolgens een willekeurig woord er achter plakken. Cuban Ballerina, African Elephants, Moscow Penny Ante. Maar eigenlijk ben ik nu gewoon aan het miereneuken.

Uiteindelijk hebben we denk ik gewoon te maken gehad met ‘de altijd lastige 2e plaat’, een fenomeen waar bijna alle mainstream bands last van hebben. Een geniaal debuut afleveren om vervolgens een draak van een tweede plaat te maken, maar daarna komt het gewoon weer goed. Bij Dead To Me is het méér dan goed gekomen, bij mij tellen ze in elk geval weer mee!