Ecstasy, Passion & Pain - Ecstasy, Passion & Pain (1974)

Soul uit Philadelphia, maar niet van het betere soort, helaas. Dit album is misschien net een paar jaar te vroeg uitgebracht om uit te groeien tot een succes, aangezien dit veel elementen van de latere disco bevat. Het is geen vervelend album hoor, maar 't weet me ook niet te boeien. De nummers zijn eigenlijk allemaal ‘zo zo’ en luisteren wel redelijk goed weg, zonder dat het ook maar één moment blijft hangen. De rustigere nummers zijn overigens wel aan de saaie kant, en zelfs de nummers van gemiddeld drie-en-een-halve of vier minuten duren dan nog te lang. Don’t burn your bridges behind you is misschien nog wel noemenswaardig, best een mooi gesproken woord intro – de tekst is sowieso niet onaardig, en ook de melodie is wel mooi. Verder kan ook het vlotte I wouldn’t give you up er nog mee door, het is wel typische disco, maar niet slecht gedaan. Het overige weet, en kan m’n interesse niet (lang) vast te houden; het lijkt allemaal zoveel op elkaar naar mijn idee. De vocalen van de leadzangeres zijn op zich best oké, maar voor een leuk avondje Philly-soul, luister ik liever naar bijvoorbeeld de Three Degrees.