Sam Lightnin' Hopkins - Lightnin' in New York (1961)

Enkel ''Take It Easy" ken ik, alhoewel ik niet weet of het dezelfde versie is op dit album. Kale blues is dat, de helft akoestische gitaar en de andere helft op piano. Lightnin' met piano is altijd leuk, want hij gaat uit van het basisprincipe dat hoe harder je ragt en rost, hoe beter het klinkt. Geen speld tussen te krijgen.

Deze plaat is gerangschikt onder zijn 'live'-platen maar dat is onzin, dit is gewoon een studioplaat en geen erg goede. Het enige echt heel mooie nummer is Wonder Why , een traag lied, Lightnin' zingt het met zo'n heerlijke sombere stem, melodieuze gitaarbegeleiding, helemaal goed. De rest is gewoontjes en soms zelfs saai. Ik heb niks met zijn pianospel, al is het wel een leuk stuntje om tegelijkertijd gitaar en piano te spelen in de openingssong.