People Under the Stairs - Highlighter (2011)

Album duurt veel te lang, en aangezien de muziek van PUtS nogal veel van hetzelfde is (zonnig karakter, makkelijk in het gehoor liggende raps) is Highlighter een wel erg lange zit. Nou ja, leuke achtergrondmuziek.

De hele tracklist is trouwens omgekeerd hier!

Ja dat dacht ik ook al te zien. Ik vind het album ook te lang duren.. Weet het nog niet zo goed hiermee.

Zitten wel paar lekker nummers tussen, maar gewoon simpelweg te lang.

Het duo People Under the Stairs uit Los Angeles, bestaande uit Thes One en Double K, kenmerkte zich op eerdere albums voornamelijk door niet al te ingewikkelde laidback beats over onbekende jazz- en soulsamples. Samen met de zowel grappige als serieuze teksten, die met een ontspannen flow worden overgebracht, wisten de twee op menig luisteraar een zomers feelgoodgevoel over te brengen. Net als op het vorige album - Carried Away (2009) - verzorgt het tweetal ook ditmaal de producties, waarbij ze door lokale rockproducers worden bijgestaan. Deze rockinvloeden zijn zelden overheersend, maar zorgen gelukkig toch voor het kleine verschil tussen Highlighter en de zeven voorgaande albums.

Dit kleine verschil komt vooral naar voren op de tracks Ascension to Nowhere, We Got It en The Time Bandit, en door de zo nu en dan voorbijkomende gitaarrifjes. Daarnaast zal bij de luisteraars gelijk een lichtje gaan branden als de samples van Red Hot Chili Peppers (Talkin' Back to the Streets) en Nirvana (Mean Spirited) voorbij komen. Verder wordt er overmatig gebruikgemaakt van samples, waardoor er weinig instrumentatie op het album is te vinden. Deze samples worden echter prima toegepast op de beats, zodat er samen met de vrolijke synthesizergeluiden levendige en krachtige producties tot stand zijn gekomen. Helaas worden de refreinen ook vaak gesampled en niet door de rappers zelf ingezongen; dit zorgt veelal voor een onnatuurlijke indruk op de betreffende nummers. Maar ze maken gelukkig veel goed door de effectieve manier van rappen. Hierdoor komen de energieke beats goed tot uiting.

Want de MC’s rappen net als op hun vorige albums met een oldschool stijl; weinig woorden met korte lettergrepen per bar (twee zinnen). Hierdoor komen niet alleen de producties goed tot hun recht, maar ook de teksten zijn beter te volgen. En dat is totaal geen probleem, want het is fijn om te horen dat Thes One en Double K de meest uit elkaar liggende onderwerpen aansnijden. Zo gaat het over een LSD-trip van Double K (Foolish People) en brengt het tweetal zowel een ode aan de fans (Can’t Hold It Back) als aan verschillende sitcoms uit de jaren tachtig (Electric Tookie). De verses worden door beide overtuigend gebracht. Dit zorgt ervoor dat het album een solide geheel is.

Maar helaas weet People Under the Stairs na veertien jaar en zeven studioalbums niet meer het niveau te halen van de voorgangers Question in the Form of an Answer (2000) en O.S.T. (2002). Toch weet dit album bij het luisteren wederom een feelgoodgevoel te creëren en is het goed dat de mannen een rocktintje hebben toegevoegd. Hierdoor resulteert Highlighter in een album met dezelfde sfeer als we zijn gewend, maar is er een kleine aanpassing gedaan aan de formule waar het duo voorheen altijd (met succes) van gebruikmaakte.

Hiphopleeft