Saint Etienne - Tales from Turnpike House (2005)
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Dance
Label: Sanctuary
-
Sun in My Morning (2:41)
-
Milk Bottle Symphony (4:03)
-
Lightning Strikes Twice (3:45)
-
Slow Down at the Castle (4:42)
-
Good Thing (4:00)
-
Side Streets (2:56)
-
Last Order for Gary Stead (4:28)
-
Stars Above Us (3:24)
-
Relocate (3:08)
met David Essex
-
The Birdman of EC1 (2:47)
-
Teenage Winter (5:45)
-
Goodnight (2:30)
1
titan (crew)
geplaatst: 18 juni 2005, 17:58 uur
Ik heb al jaren een zwak voor Saint Etienne, een Brits trio dat pure pop met een hoofdletter P maakt. Ruim 15 jaar geleden bracht de band haar eerste singles Only love can break your heart en Kiss and make up (allebei covers) uit die een catchy fusie tussen (acid) house en classic 60's pop lieten horen. Met name de invloed van Burt Bacharach is duidelijk hoorbaar, terwijl ook duidelijk sporen van de Pet shop boys, Northern-soul en een zacht zomerbriesje aanwezig zijn.
In de loop van de jaren ging de band steeds wat gesofisticeerder klinken en schoof ze wat meer op richting pop op, al bleef er altijd een een dancetik in de muziek zitten. Al hun platen zijn wel de moeite waard, al heb ik de laatste jaren het idee dat ze een beetje over hun hoogtepunt heen zijn (hun laatste echt goede plaat, Good humor, dateert alweer uit 1998).
Hun nieuwste album, dat iets poppier en lichtvoetiger klinkt dan hun laatste twee albums, brengt daar geen verandering in. Toch val ik weer voor die fluwelen en loepzuivere stem van Sarah Cracknell, de geraffineerde deuntjes en het relaxte sfeertje die de songs uitstralen. Vooral nummers als Lightning strikes twice (een top 10 hit in een rechtvaardige wereld), de ambitieus klinkende mini-popopera Milk bottle symphony en het even beschouwende als betoverende Teenage winter zijn erg geslaagd en de rest mag er ook best wezen. 3,5*.
In de loop van de jaren ging de band steeds wat gesofisticeerder klinken en schoof ze wat meer op richting pop op, al bleef er altijd een een dancetik in de muziek zitten. Al hun platen zijn wel de moeite waard, al heb ik de laatste jaren het idee dat ze een beetje over hun hoogtepunt heen zijn (hun laatste echt goede plaat, Good humor, dateert alweer uit 1998).
Hun nieuwste album, dat iets poppier en lichtvoetiger klinkt dan hun laatste twee albums, brengt daar geen verandering in. Toch val ik weer voor die fluwelen en loepzuivere stem van Sarah Cracknell, de geraffineerde deuntjes en het relaxte sfeertje die de songs uitstralen. Vooral nummers als Lightning strikes twice (een top 10 hit in een rechtvaardige wereld), de ambitieus klinkende mini-popopera Milk bottle symphony en het even beschouwende als betoverende Teenage winter zijn erg geslaagd en de rest mag er ook best wezen. 3,5*.
0
geplaatst: 31 juli 2005, 22:41 uur
Ik was destijds echt verliefd op hun single 'If only love can break your heart'. Heerlijk.
0
khonnor
geplaatst: 30 november 2010, 11:53 uur
stiekem misschien de meest onderschatte plaat van dit in de lage landen zowiezo wat onderschatte pop-groepje. een soort van loungy pop-perfectie, lekker onderkoeld en sexy en met heel wat heerlijke invloeden van de sixties tot de nineties.
niet alle songs zijn evens terk maar als het erop is, is het er ineens boenk op, getuige bijvooorbeeld het wat trieste "Milk Bottle Symphony" of het heerlijk poppy "Lightning Strikes Twice" (een co-productie met het producers-combo Xenomania)...
PS laat je door de samenwerking met Xenomania niet afschrikken, dit is echt heel wat anders dan de bubbelgum-pop die deze jongens normal afleveren
niet alle songs zijn evens terk maar als het erop is, is het er ineens boenk op, getuige bijvooorbeeld het wat trieste "Milk Bottle Symphony" of het heerlijk poppy "Lightning Strikes Twice" (een co-productie met het producers-combo Xenomania)...
PS laat je door de samenwerking met Xenomania niet afschrikken, dit is echt heel wat anders dan de bubbelgum-pop die deze jongens normal afleveren
* denotes required fields.
* denotes required fields.