0
geplaatst: 10 juni 2015, 18:32 uur
Atomkraft anno 2011 klinkt productioneel gezien een stuk beter dan anno 1985. De productie van deze EP is stukken beter dan "Future Warriors", maar nog niet helemaal geweldig. Dat geeft het echter weer dat lekker rauwe randje dat wel bij de sound van deze band past.
Tony Dolan is aan zijn stem te horen wat ouder geworden, maar mede daardoor klinkt hij wel lekker rauw. Hier en daar doet het zelfs een beetje aan Rob Halford denken, maar verder durf ik die vergelijking bijna niet te maken.
Verder staat deze plaat instrumentaal gezien weer als een huis. Degelijke Heavy/Speed Metal waarbij je nooit voor verassingen komt te staan, maar je ook niet teleurgesteld van raakt. Het gitaarwerk klinkt lekker stevig en de lead werd volgens Metal Archives zelfs door Joe Matera gedaan.
Wat ik het heerlijkste vind is het contrast dat ze hebben gemaakt tussen "The Darkening" en "Gripped" (die op mijn schijf toch echt achter elkaar staan, met Intro als nummer 1. Aan het begin van The Darkening horen we honden grommen en blaffen en daarna worden we getrakteerd op een stevig, duister Heavy Metal nummer waarin we ook nog hier en daar wat te horen krijgen dat lijkt op fragmenten uit Hitler speeches. Daarmee eindigt het nummer ook.
Daarna hoor je aan het begin van "Gripped" ineens lachende kinderen, waarna een subtiel akoestisch gitaar intro volgt. Daarna komt er weer een heerlijk zwaar nummer met Dolan's donderende stem.
Een originaliteitsprijs verdient dit niet en het is ook niet van buitengewone, hoogstaande kwaliteit. Voor een liefhebber van Heavy Metal valt er echter nog voldoende te genieten.
Tony Dolan is aan zijn stem te horen wat ouder geworden, maar mede daardoor klinkt hij wel lekker rauw. Hier en daar doet het zelfs een beetje aan Rob Halford denken, maar verder durf ik die vergelijking bijna niet te maken.
Verder staat deze plaat instrumentaal gezien weer als een huis. Degelijke Heavy/Speed Metal waarbij je nooit voor verassingen komt te staan, maar je ook niet teleurgesteld van raakt. Het gitaarwerk klinkt lekker stevig en de lead werd volgens Metal Archives zelfs door Joe Matera gedaan.
Wat ik het heerlijkste vind is het contrast dat ze hebben gemaakt tussen "The Darkening" en "Gripped" (die op mijn schijf toch echt achter elkaar staan, met Intro als nummer 1. Aan het begin van The Darkening horen we honden grommen en blaffen en daarna worden we getrakteerd op een stevig, duister Heavy Metal nummer waarin we ook nog hier en daar wat te horen krijgen dat lijkt op fragmenten uit Hitler speeches. Daarmee eindigt het nummer ook.
Daarna hoor je aan het begin van "Gripped" ineens lachende kinderen, waarna een subtiel akoestisch gitaar intro volgt. Daarna komt er weer een heerlijk zwaar nummer met Dolan's donderende stem.
Een originaliteitsprijs verdient dit niet en het is ook niet van buitengewone, hoogstaande kwaliteit. Voor een liefhebber van Heavy Metal valt er echter nog voldoende te genieten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.