Lanterns on the Lake - Gracious Tide, Take Me Home (2011)

Dit staat al heel lang in mijn Last.fm Recommendations, maar heb het onlangs pas geluisterd. Op zich zit er weinig verscheidenheid in de nummers, maar dat deert niet op dit album, dat aanvoelt als een warm bad. Prachtig.

Één van mijn favoriete platen van afgelopen jaar...wat een SFEER!

Tja, ooit eens voorbij horen komen in 2011 in De Strepen Van Spits op R2...
De naam genoteerd en maanden later eens verder geluisterd en bekeken op de Bella Union website.
Ik was gelijk verliefd op die sfeer die dit album uitstraald. (New Castle aan zee)
De CD gekocht bij Kroese begin 2012 en sindsdien is het telkens een avontuurlijke luisterervaring.

Schitterend album inderdaad. Het was een beetje in vergetelheid geraakt in huize Ducoz, omdat ik dit album ergens eind 2011 als promotje kreeg. Die schuiven zo makkelijk tussen de andere CDs weg...

Ik zie kleuren en mist, lichtjes die dansen door de flarden. Ik ben in een roeiboot gestapt en begin te peddelen. Zachtjes likken de golven op het water oppervlak, aan de boot. Zachtjes deinend. Het moet een zomernacht zijn, net tussen de 'dood' van de nacht en het glooren van de ochtend. Het is niet koud, een beetje fris misschien. Maar dat merk ik toch niet, ik probeer recht op mijn doel af te gaan, met een warm gevoel van binnen. De lichtjes leiden de weg.

Het is een vrij groot meer en ik peddel maar, de lichtjes dansen als vuurvliegjes in de nacht. Ik merk dat het water mijn bootje binnen dringt. Het is geen koud water, als een warm bubbelbad. Naar het einde van de plaat begint het te dagen dat ik de overkant niet haal. Op dit punt zit ik tot aan mijn middel in het water en kan ik het zoete water ruiken en proeven.

Zinken, dat doet mijn bootje. Ik aanschouw een onderwaterwereld, in al zijn glorie. Tussen de waterplanten. Lichtjes, belletjes. Ik hap naar adem maar ben gevangen door het tafreel dat ik zie, gelukzalig. Dat moment vergeet ik nooit meer.

5*

Dit doet ook denken aan de band A Northern Chorus - MusicMeter.nl. En ook vergelijkbaar: Foreign Fields - MusicMeter.nl. Voor wie zin heeft...

Eerder gepubliceerd op mijn eigen website:

De band Lanterns on the Lake is in 2007 opgericht en is afkomstig uit Newcastle Groot Brittannië. Leden zijn momenteel Hazel Wilde (zang, gitaar, piano), Paul Gregory (gitaar), Bob Allan (bas), en Angela Chan(viool, cello, viola). Ten tijde van dit album waren Allan en Chan nog geen bandleden. Sarah Kemp is op dit album nog verantwoordelijk voor de viool en Brendan Sykes nog voor de bas. Sinds 2007 is Oliver Ketteringham verantwoordelijk voor de percussie.

Dit album is hun debuutalbum na 2 EP’s na die al eerder waren uitgebracht. De band maakt een dromerige variant van Indierock. Muziek om de meest ontspannen houding bij aan te nemen en een koptelefoon op te zetten.
Om de naam van de band eer aan te doen, in een mooi bootje op een meertje ergens in een romantische omgeving.

De fluisterende en daardoor soms wat hese stem van Hazel Wilde is gemaakt voor dit genre. De viool van Sarah Kemp wordt heel subtiel ingezet maar is oh zo belangrijk voor de sfeer. Alleen A Kingdom is een onderbreking van de etherische melodieën die het album rijk is. Maar dat nummer heeft wel een fraaie apotheose.

Luister in Lungs Quicken eens naar het subtiele percussiewerk of in I’ve Been Unkind naar de achtergrondzang van Hazel Wilde. Het fraaie koortje in Ships in the Rain.

The Places We Call Home heeft een mooie triangel aan boord. Het geeft maar aan dat er niet over één nacht ijs is gegaan bij dit album. Paul Gregory heeft het album perfect geproduceerd.

I Love You, Sleepyhead, wat een mooie opbouw naar een krachtig einde. En tenslotte het minieme einde waarin er niet wordt terug gevaren naar de haven.