Man on Fire - Chrysalis (2011)

Misschien dat dit liefhebbers van zwarte muziek overhaalt om eens naar die vervloekte progrock te gaan luisteren.

Geen misverstanden: dit is progressieve hardrock en zo begint het album ook. Maar vanaf In a Sense sijpelen elementen van soul in de muziek door, met name de zang. En de laatste drie tracks zijn verrassend funky.

Chrysalis is heel fris en een tikkeltje chaotisch. Na de vijfde luisterbeurt begint het kwartje te vallen: 3,5* voor luisterplezier + 0,5* bonus voor originaliteit.

Ik wist niet dat er een goodwill bestond voor orginaliteit. Vandaar dat al die bandjes die zo orgineel mogelijk willen doen het zo goed doen dus.

Heb je dit beluisterd? Dit is helemaal geen bandje dat 'zo origineel mogelijk' wil doen. Die fusion van progrock met soul is waarschijnlijk spontaan ontstaan en is subtiel. Misschien valt het anderen niet eens op.

Ik ben het met Swendra eens. Ze brengen een mooie mix zonder geforceerd te willen zijn. Als liefhebber van prog staat mij dit ook heel erg aan. Ik heb het nu een aantal keren geluisterd en het zal niet bij die paar keer blijven. Cijfer volgt nog.

Niet gerforceerd inderdaad. Ander pluspunt is dat het album niet inzakt. Misschien wel het sterkste nummer (Gravity) sluit het album af en de nummers ervoor hebben ook pit.