Mikal Cronin - Mikal Cronin (2011)

Nog geen berichten bij deze sing- and songwriter? Bijzonder, want het doet niet veel onder voor vriend en producer van dit album Ty Segall. Het klinkt allemaal wat eclectischer dan de platen van Segall en de invloeden zijn ook wat diverser. Ik hoor in het openingsnummer Is It Alright Beach Boys-achtige zang. Veel nummers lijken ook door The Everly Brothers geïnspireerd en The Beatles lijken soms ook niet ver weg. Wel zijn de nummers van Cronin lo-fi opgenomen en hebben ondanks het gebruik van fluit, viool en mondharmonica, de electrische gitaar als hoofdinstrument en hebben daardoor een wat scherper randje dan de nummers van zijn helden.

Al met al een mannetje om te blijven volgen, die Cronin. 4*

Toch wonderlijk dat muzikaal Nederland deze plaat volkomen links heeft laten liggen. Een enorm creatief talent, meneer Cronin. Wie bedenkt het bijvoorbeeld om een dwarsfluitsolo over een punkclimax te gooien? Werkelijk briljant...

Was er nog niet tegenaan gelopen, tot afgelopen vrijdag de live kennismaking en dat was zeer aangenaam.

aanstaande zondag op t gratis festival Metropolis in R'dam

Live in Rotterdam tijdens het Metropolis festival:

Situation - Apathy

Again and Again

Gone

Maar slechts drie sterren voor dit mooie album?

Ik vond het live niet heel sterk, viel wel tegen na de betere studio-versies die ik van te voren had beluisterd..

Wat een fijn plaatje is dit zeg, met verbazingwekkend weinig stemmen! Goede nummers met leuke arrangementen waarin grote bands als the Beach Boys en the Beatles te horen zijn. Het laatste nummer zou zo op the White Album van the Beatles kunnen staan. Ik vind alleen de produktie niet altijd even top, maar dat is smaak denk ik. Beste nummers: 1,2,4,7.

De produktie niet top? Dat is 'ie juist wel: gedaan door geweldenaar Ty Segall, expert in garage rock. Die ruige pure sound hoor je hier in de productie terug. En zodra een nummer iets 'te zoet' dreigt te worden, is er altijd nog die pure basis. Binnenkort komt er trouwens een plaat uit van hun samen:
Ty Segall & Mikal Cronin - Reverse Shark Attack (2009) (ik heb een correctie voor 2013 ingestuurd)

Net als op de laatste voortreffelijke albums van Ty Segall is er een prettige hoofdrol voor de electrische gitaar. Soms gaat het richting het psychedelische, dan hoor je weer meer surfrock erin terug. Er worden ook allerlei instrumenten gebruikt, zelfs de dwarsfluit. Ook hoor je allerlei invloeden terug, naast genoemde ook bands als the Arctic Monkeys, zoals op het voortreffelijke Gone. Het leidt tot een afwisselend album, maar dus wel met een duidelijke eigen sound. En vol met goede nummers, want Mikal Cronin blijkt een prima singer/songwriter te zijn.

Mogelijk omdat dit op een (heel) klein label is uitgebracht: Trouble In MInd? Op mijn cd versie zat de barcode op het plastic seal geplakt. Gelukkig dus binnenkort een plaat samen met Ty Segall: mogelijk pikken mensen daarna ook dit album op.

Inmiddels is de aandacht inderdaad een stuk groter. 'Onze eigen' Jacco Gardner is inmiddels gesigned door Trouble In Mind en mede daardoor door Pitchfork, NME en Q opgepikt.

Ik heb net voor de tweede keer naar zijn album met Ty Segall geluisterd: woow, dat is heftig! Daar is het label (dan ook): Kill Shaman.

Deze plaat weer gedraaid, vanwege het concert van Mikal. En man man, eigenlijk is deze minstens zo goed als die al zo sterke opvolger. Het verschil zit 'm vooral in de productie: die is wat meer garage, dankzij andere genie: Ty Segall. Ik verhoog 'm met een 0,5*. Aardige gemiddelde score nu van 4,10...