Dr. John - Dr. John's Gumbo (1972)

Deze man is slecht gekend bij zogenaamde rockfanaten; Zijn muziek valt zowat tussen JAZZ en POP of ROCK in.
Het is een mengelmoes van New Orleansblues, (want van dààr komt deze man met een innemende persoonlijkheid) jazz en R&B.

Dit is één van zijn vroegere platen en een klassieker in zijn genre. Iedere rechtgeaarde muziekliefhebber moet iets van "The Nighttripper" of Dr. John in huis hebben, die man is fantastisch !

Zag hem jaren terug (begin jaren negentig als ik het goed heb) bezig op North Sea Jazz Fastival in Den Haag. Als special guest had ie Willy Deville (ook geen kleintje !) en de formidable Rickie Lee Jones !
Het werd een optreden dat ik me héél mijn leven zal geheugen, zo goed was dit !

Respect voor deze originele artiest !
4.5 sterren ! **** 1/2

Ben gisteren nog naar een concert van hem geweest in Paradiso... eerlijk gezegd vond ik het wel leuk, maar niet zo leuk als zijn cd's. Ik bedoel, hij speelde voornamelijk funk tijdens het concert, en het past Dr. John gewoon beter om New orleans Blues te spelen... hij speelde Tipitina wel, maar dan 'verfunkt'... en dat is toch eigenlijk best heel erg jammer....

Maar verder is deze cd echt briljant! Toffe nummers, en ook de wat oudere Dr. John stijl, de stijl die beter bij hem past. Een 5 voor deze cd!

ja deze namiddag voor een schappelijk prijsje gevonden (6.5euro)
wat een heerlijke muziek is dit weer zeg, een mengelmoes van jazz, blues, rock, etc..ik vind het niet de genialiteit van Gris-Gris maar 't leunt er tegenaan...als al zijn 'oudere' werk van deze kwaliteit is haal ik de hele handel in huis
voor de rest: in mijn omgeving lijkt niemand nog van deze man gehoord te hebben, zelfs niet als ik ga draaien op café hier in Gent, in zogenaamde muziekcafé's
raar toch want dit is toch wel iets aparts deze man..... gewoonweg heerlijk Iko Iko, Big Chief, Huey Smith Medley, enz. enz.

Big chief origineel van proffesor longhair op de antology duizend maal beter dan deze

goeie new orleans , piano , grappige en doorleefde stem , honky - tonk muziek , evenknie van gris gris , het is een goede plaat voor in sommige buien , voor mij dus niet altijd , de productie is wat vlakjes verder een 3.5 op 5 .

Iko Iko, Stackalee,Tipitina, Blow Wind Blow, Mess Around, noem maar op, Big Chief, allemaal door de Doctor opnieuw tot leven verfunkte oeroude originals, alles onder het motto: Let The Good Times Roll !

Ouwe lullen muziek vond ik vroeger, nou is het dan zover.
Aftakeling heeft ook zn goeie kanten..

Dit is een heel fijn album hoor! Wat minder psychedelisch dan een album als ”Babylon”, maar meer swingend en groovend. Veel blazers en verpletterend pianowerk. Naarmate het album vordert swingt het de pannen van het dak. ”Somebody Changed the Lock” is een eerste persoonlijk hoogtepunt en bij ”Junko Partner” kun je al niet meer stil zitten. Mijn voet tapt de hele tijd en mijn hoofd deint mee. ”Tipitina” is een klassieker en bevat vlammend pianospel. ”Those Lonely Lonely Nights” is misschien qua tempo wat lager, maar de groove is ontzettend lekker. De twee afsluitende liedjes zijn een waar feestje. Dr. John combineert op ”Dr. John’s Gumbo” vele stijlen, een mengelmoes en een smeltkroes van pop, rock, funk, soul, blues en jazz. Dit is New Orleans blues op zijn best. Lang leve The Nighttripper!

Dr. Johns ode aan de muziek van New Orleans. De psychedelische invloeden zijn hier vervangen door een meer authentieke benadering. Zeer eclectische mix van invloeden die Dr. John laidback en ingehouden laat samensmelten. Stiekem is het geheel echter ritmisch en funky genoeg om voor onderhuidse spanning te zorgen. Album dat groots is zonder dat het dat van de daken hoeft te schreeuwen, de kracht schuilt hier in de nuance en details.