Meat Loaf - Hell in a Handbasket (2011)

Wist niet dat deze er aan zat te komen. Zal zo eens luisteren. De laatste vond ik niet zo sterk, de voorlaatste (The Monster is Loose) dan weer wel...

Hoewel ik Hang cool teddy bear GEWELDIG vond, vind ik deze juist erg tegenvallen. De nummers zijn voor mij niet boeiend genoeg, en ik mis toch wel een beetje de rauwe pianogedreven rocknummers alá Bat out of Hell / Living on the outside/ Peace on Earth/ Paradise bij de dashboard Light etc. Maar dit is dan ook puur op smaak gebaseerd, aangezien het zeker geen slechte nummers zijn, en zo is de cover van california dreamin' wel erg mooi.

The Monster is Loose is geweldig! Ben benieuwd naar deze plaat!

Heerlijk album! Totaal geen Monster is Loose, meer symfonische rock naar mijn gevoel, maar.... het album kllikt heerlijk in elkaar en Meat Loaf heeft nog niks ingeboed van kwaliteit sinds Bad Out Of Hell 1.... Klasse! 4,5*

Jim Steinman zorgde ooit voor bombastische symfonische rock. Die is ver te zoeken op dit album. California Dreamin' is een overbodige cover. 40 Days is een van de weinige goede songs.

Ik, die normaliter vooral pure americana draait waar je naast een gitaar af en toe alleen een traan over iemands wang hoor rollen, heb ook een andere kant. BOMBAST! Heerlijk om af en toe met Muse, Queen en de zijne uit de bol te gaan. Bombast is ook bijna synoniem aan Meat Loaf en eerlijk gezegd heb ik zijn vorige albums alleen geluisterd vanwege de bijdrages van Brian May; maar heb moeten concluderen dat het nog allemaal goed klonk. Live schijnt het een verschrikking te zijn, maar met een goede productie kun je veel bereiken blijkt maar weer.

Mbt dit album zit ik een beetje tussen de uiterste reacties in hier. Wat is ook al weer het woord hiervoor: meh? Een voldoende, dat zeker, maar weggeblazen ben ik nog niet. Geen paniek, ik probeer het nog een paar keer. 'The Giving Tree' vind overigens wel een knallend nummer!

En begrijp me niet verkeerd fans, het is geen guilty pleasure die bombast-rock, ik beschouw het wel degelijk als een volwaardig genre. Niet dat ik dadelijk voor Snob wordt uitgemaakt hier.

Maak je niet druk! Je bent zeker niet de enige die op dit album het een en ander 'meh' vindt. Vooral die hiphop-bijdrages vind ik niet echt om over naar huis te schrijven.

Nou uiteindelijk is mijn definitieve oordeel een 2,5 geworden, en daar komt deze plaat er nog goed mee weg. Meat Loaf gaat eens een andere kant op en vraagt zijn songwriters met minder theatraal materiaal op de proppen te komen. En dan krijg je dus dit. Hell in a Handbasket.

Meat Loaf zou Meat Loaf niet zijn als er stiekem toch wat nummers tussen zaten die aan zijn bekende repetoire doen denken, de zogenaamde signature sound. Nummers met dat herkenbare geluid zijn vaak ook meteen de sterkere (The Giving Tree, Party of One, Live or Die). Naast een zeer aangename cover van California Dreamin' bevat deze plaat echter weinig soeps. Veelal zijn het gewoon lekker in het gehoor liggende rock songs die langskomen of 13-in-een-Meatloafdozijn ballades.

Daarnaast heeft onze Marvin enkele rappers gevraagd op zijn album een bijdrage te leveren, en ze doen het ongetwijfeld uitstekend voor hiphop-maatstaven, maar ik meet met andere maatstaven en voor mij had het absoluut niet gehoeven. Chuck D maakt nog de beste indruk bij nummer vier met de lange titel, die op zich al geen drol aan is, maar die nog wat leven krijgt door die rap-wending erin. Stand in the Storm moet het echter hebben van het non-rap gedeelte, en zelfs dat is te gewoontjes om op te vallen. Eerder irritant wordt het.

Van Meat Loaf verwacht je grootse bombast en theatrale rock. Ik vind het leuk als artiesten iets anders proberen, maar dan wel graag gepaard met goede nummers en niet met een plaat vol 13-in-een-dozijn nummers. Daarbij moet echter wél gezegd worden dat hier ook uitzonderingen bij zijn. The Giving Tree, Live or Die, Party of One en Fall From Grace hoor ik graag.

Van de popveteranen beluister ik uit nieuwsgierigheid een album en in het geval van Meatloaf viel dat niet mee. Natuurlijk de kenmerkende bombast maar het songmateriaal is matig en weinig interessant en het inhuren van gastartiesten helpt het album niet voorruit. Bovendien is de stem van Meatloaf niet meer zo krachtig als weleer. Laat ik het maar houden op zijn voortreffelijk debuut Bat Out of Hell en zijn sequeel in de jaren '90.

Oei, als je op goed geluk een nieuwere Meat Loaf wilde proberen heb je met deze wel echt de verkeerde gekozen. Ik heb ze allen in mijn kast staan, en deze is verreweg de minste. Mocht je deze man in de toekomst nog eens goedgezind zijn, dan zou ik je Bat 3 of Hang Cool Teddy Bear willen aanraden (weet niet of je die al kent). Dit Hell in a Handbasket is inderdaad nogal matig en weinig interessant.

Bij mijn recensie van Bat Out Of Hell III schreef ik dat Meat Loaf's laatste 2 albums niet gemaakt hoefden te worden...daarmee impliceerde ik dat deze albums waardeloos zouden zijn...... Nu begrijp ik niet zo goed meer waarom ik dat toen zei. Zeker is dat ik deze release uit 2011 totaal langs mij heen is gegaan. Het was een jaar na het uitkomen van het album Hang Cool Teddy Bear en dus zeker niet had verwacht.
Met het uitbrengen van Braver Than We are in 2016 kwam ik er pas achter van het bestaan van het album uit 2011. En omdat Braver Than We are zo ontluisterend was, moet ik er niet de volle aandacht voor Hell In A Handbasket hebben gehad....... tot zover mijn bekenning.
Dit album begint in ieder geval sterk met All Of Me, Meat schrijft zn teksten niet zelf maar ik ben er van overtuigd dat deze track voor hem als persoon geschreven is. Een gedreven nummer over zijn mindere karaktereigenschappen. The Giving Tree gaat over terug gaan naar het eenvoud van het leven. Zou hij dat autobiografisch bedoelen?.. In ieder geval geen slechte track.
Wat verder opvalt is track 4 dat als medley bedoelt is?... Komt in ieder geval niet goed uit de verf. Blue sky komt weer terug als eigen nummer aan het einde van de plaat. Als ze dit als 1 nummer aan elkaar hadden gesmeed was het een prachtig nummer geworden.
De cover California Dreamin' is een redelijk geslaagde poging om het nummer eigentijds te maken, maar kan het nooit halen bij het origineel.
Our love And Our souls is een mooi ingetogen duet met Meat's steun en toeverlaat Patti Russo dat wat gospel-achtige trekjes kent.
Meat Loaf op zn best is het laatste nummer Fall From Grace omdat hier nog een beetje het bekende bombast in zit met de weelderige achtergrond vocalen.
Maar er zitten ook songs in met te weinig gewicht, Another Day en 40days, om maar wat te noemen.
Uiteindelijk te weinig klasse om boven een gemiddelde M.L. plaat uit te komen. Wel genoeg om er te mogen zijn hoor...