Elton John - A Single Man (1978)

song for guy is mijn favoriete nummer van elton john,die staat ook op dit album,verder is dit album van redelijk niveau

Op dit album staan toch een paar, voor mij onbekende, juweeltjes.

It Ain't Gonna Be Easy is de grootste groeidiamant wat mij betreft.

Daarnaast zijn Strangers, I Don't Care, Madness, Lovesick, Big Dipper en I Cry At Night ook zeer lekkere nummers.

En uiteraard de 2 grote hits Song For Guy en zeker ook Part Time Love.

3* over het geheel.

Deze LP verscheen al heel snel in de afprijsbakken. Ik kocht 'm toen voor fl. 1,95 als Amerikaanse persing met een cut out in de hoes.
De singles 'Song for Guy', 'Part time love' en 'Return to paradise' zijn hier verreweg de beste songs van dit album.
'It ain't gonna be easy' en het grappige 'Big dipper' gaan ook wel.
'Ego' is een onderschatte single uit dezelfde tijd.

Life
Isn't everything
Isn't everything
Isn't everything

Life
Isn't everything
Isn't everything
Isn't everything

Life
Isn't everything
Isn't everything
Isn't everything

Life...

Tsja, dat is de enige tekst in het nummer Song for Guy. Altijd maar weer kippenvel bij dit nummer mede door het prachtige pianospel. De zang aan het eind is zo subtiel gedaan..

Nummer is trouwens opgedragen aan een jongen van 19 die bij een verkeersongeval om het leven kwam die werkzaam was in Elton's Rocket studio.

Een Mume leermoment.

2 maal gekozen als favoriete plaat van Elton John in het topic het beste van..
Song for Guy is inderdaad een prachtige plaat. Ik wist geeneens dat dit nummer van Elton John was (shame on me).

We hebben deze nog gewoon als ELPEE gehad, en ik moet zeggen, ik mis die plaat, want het is zeker geen slechte plaat, al is het ook niet zijn beste;
Mocht ik de plaat eens vinden voor geen zotte prijs, ik zou niet twijfelen.

***1/2

was mijn eerste plaat van Elton en wat een klassieker!
heb nu net Yellow brick road gekocht maar ik vind A single man beter!

Ik was 8 jaar toen ik 'song for guy' leerde kennen en vond m meteen mooi. Bben m in de daaropvolgende 31 jaar alleen maar mooier gaan vinden!

Naar mijn mening de laatste van de glorieuze serie albums die Elton heeft gemaakt. Pas bij Songs from the westcoast heeft hij het weer teruggekregen door die achterlijk synthesizers weg te kieperen en weer te doen waar hij goed in is: Playin'the goddamn piano. Daar is hij de meester in.

Song for Guy is mijn absoluut Elton favoriet. Elke piano noot raakt bij mij in dit nummer de gevoelige snaar. Alleen ik geef wel de voorkeur aan de single versie die net iets korter is n.l. 5 minuten. Vreemd dat dit instrumentale nummer juist niets heeft gedaan in Amerika.
Door dit nummer ben ik geinteresseerd geraakt in muziek van Elton John. Begint met een verzamelcd en ja daarna kocht ik alles wat er van hem uitkwam.

In deze tijd 1979 heeft Elton ook 3 optredens in Nederland gegeven tezamen met percussionist Ray Cooper. Ook trad Elton met Ray als een van de eerste westerse popartiesten op in Rusland. Hiervan is ook een video/dvd uitgebracht . To Russia with Elton.

Shine On Through is in een gospelachtige sfeer te vinden op de Thom Bell Sessions. Dit album heeft goed gedaan in de Nederlandse hitlijsten

I dont care is zelfs nog gecovered door de engelse zangeres Lulu.

Leuk.

Allemaal aangename nummers die goed in het oor liggen.
Ideaal om gewoon op te leggen en te doen wat je graag doet of dingen die je niet graag doet aangenaam te maken!

Volgens mijn bescheiden mening 'Sir Elton John 'op zen best !!!!

Niet zijn beste, daarvoor is het wat te wisselvallig, maar best een goede plaat. Return to Paradise is, naast het al veel geroemde Song for Guy, toch wel een behoorlijk mooi liedje.

Deze LP destijds ook uit de uitverkoopbak gevist.
Met sneetje in de hoes en een Amerikaanse persing dus.
Geen slechte plaat van Elton John. Deze keer met Gary Osborne en niet met Bernie Taupin.

Het instrumentale hitje Song For Guy trok destijds de kar voor deze plaat, die in de Muziek Expres 5 sterren kreeg.
Dat is iets teveel van het goede, maar feit is dat Song For Guy kippeveltrekkend mooi is in al zijn soberheid.
Part Time Love en Return To Paradise (waar een beetje Cariben in zit) haalden dan de tipparade nog. Ook aardige nummers.
Veel piano en tamboerijntjes op deze plaat.
Big Dipper is wat Dixieland-achtig, Shooting Star een mooie ballad.
Het lange It Ain't Gonna Be Easy hoort ook tot mijn favorieten.
Alleen Madness vind ik een beetje uit de bocht vliegen.
Geen verkeerd album van Elton John dus, maar de plaat die na deze kwam, was een dieptepunt in zijn oeuvre.

Alvast een halfje erbij gedaan, want na herbeluistering toch wel zeer te genieten, dit album.

A Single Man verscheen in oktober 1978 en kan beschouwd worden als come-back album. Als een artiest als EJ in die jaren pas na twee jaar een opvolger uitbracht, dan kon gerust van een come-back gesproken worden, want we waren een enorm productietempo gewend van de man. Er was het nodige gepasseerd: De (achteraf tijdelijke) breuk met tekstschrijver Taupin, het afhaken van een groot deel van zijn band en het feit dat hij door uitputting geveld, in november 1977, aankondigde te stoppen met optreden. Hij stond er min of meer alleen voor: a single man. Hoewel; hulp kwam er van tekstschrijver Gary Osborne.

En dan het album:
Part-Time Love is een catchy song, net geen disco, vanwege de tekst hier en daar getroffen door een boycot bij de bravere radiostations. Geen grote hit overigens.
Shine On Through en It Ain't Gonna Be Easy zijn goed te doen. Georgia is een sterk nummer, Shooting Star heeft iets breekbaars. Hoogtepunt is voor mij het bijna geheel instrumentale Song For Guy, gedragen in al z'n eenvoud, maar beslist één van de sterkste nummers uit de jaren '70.

Mijn versie heeft dan nog de 5 bonustracks en die zijn interessant. Hier vinden we "Ego", single uit begin '78. Geflopt ondanks een peperdure muziekvideo, voor die tijd nog vrij uniek. Goed nummer, evenals I Cry At Night en Strangers.

Technisch gaat het op de CD-heruitgave hier en daar niet helemaal goed. De drums staan er op sommige nummers vervormd op, digitaal clippen heet dat geloof ik, en dat klinkt gewoon lelijk. De meeste nummers kwamen echter ongeschonden door de mastering.

Natuurlijk, Elton John bereikte op dit album niet het niveau van zijn albums uit '70 -'73. Maar slecht was het hier zeker nog niet, zoals Dibbel hierboven terecht opmerkte.

Zelf neem ik hier even afscheid van Elton om in 2001 weer aan te haken bij Songs From The Westcoast. Misschien onterecht, want er zat toch ook wel aardig werk bij in de jaren '80 en '90, maar minder memorabel.

Return To Paradise lijkt inderdaad op de latere Queen-song These Are The Days Of Our Lives. Beide zijn mooie songs ,,,

Gisteravond de Amerikaanse cut-out LP weer eens opgelegd. Dit was ook voor mij een van de eerste LP's die ik kocht van Elton John. Daardoor blijf je er een zwak voor houden, al sla ik de meeste albums die hiervoor verschenen - en die ik later kocht - een stuk hoger aan.

Voor mijn gevoel is dit album een beetje een breekpunt in de carriere van Elton John: het moment waarop zijn muziek niet langer als 'rock' werd omschreven, maar langzaam afgleed naar Sky Radio-achtige popmuziek. Zal wel niet toevallig zijn dat dat samenviel met het afscheid van zijn tekstschrijver Bernie Taupin.

Ik vond dit vroeger altijd een prima plaat, die vooral vakkundig in elkaar zat. Bij herbeluistering merk je toch dat het Sky Radio-gevoel (dat we anno 1979 natuurlijk nog niet kenden) wat overheerst. Op zijn tijd best lekker hoor, en kwalitatief soms best hoogstaand, maar het vakmanschap-zonder-veel-gevoel begint hier op een gegeven moment toch te overheersen.

Ik zie dat die geremasterde CD ook het destijds alleen op single verschenen nummer Ego bevat, alsmede Lovesick, het B-kantje van de originele single van Song for Guy. Daar ga ik toch nog maar eens achteraan.

Sorry, het is vervelend om dit te zeggen, Elton, ik weet dat je een behoorlijk bekende zanger bent, maar jouw hoogtepunt blijft voor mij Song For Guy.
Subtiel die paar woorden
Life
Isn’t everything
Meesterlijk, hoe je ervoor gekozen hebt om verder je mond te houden, en dat is zeker niet ironisch bedoeld.

Kom niet aan Heldton.

Return to Paradise is een pareltje hier.

Voor mij niet, klinkt mij teveel als een geforceerde manier om Freddie Mercury na te doen, die hoogte is voor Elton John iets teveel van het goede, zijn stem is warmer als hij wat lager klinkt.
Muzikaal ook niet zo bijzonder.

Voor mij juist een van zijn mooist gezongen nummers in het desbetreffende decennium.

Ken geen ander nummer waar hij zo hoog en loepzuiver klinkt.

Komt er behoorlijk goed mee weg naar mijn idee.

Daarnaast ook weer een mooi voorbeeld van hoe hij een tekst tot leven kan laten komen.

Een zomers haast paradijselijk sfeertje hoor ik er wel in.

De palmbomen wuiven je al bijna tegemoet.

Treffende thematiek altijd; de optimistische twist.

Het eind aan een winters verkilde verstilling.

Altijd mooi.

Dit is een goed beluisterbaar album met enige mooie liedjes. Helaas kan ik het toch niet in mijn hart sluiten, en dat komt door de productie van Gus Dudgeon - die klinkt behoorlijk middle-of-the-road en een beetje behaagziek en oppervlakkig. Wel een vakkundig gemaakt album, maar met weinig liefde. De mooiste liedjes vind ik Georgia en Part-Time Love en natuurlijk Song for Guy, maar daarmee is het album wat mij betreft niet gered. Elton John was voor mij met dit album voor langere tijd niet meer interessant. Het verval had ingezet.

Elton moet hier zijn vaste schrijfmaatje Bernie Taupin missen en laat de teksten over aan songwriter Gary Osborne. Het album is best redelijk te noemen, maar is een stukje fletser dan we in de eerste helft van het decennium van hem gewend waren.

Meest intrigerend is het vrijwel instrumentale Song for Guy. Een ode aan een overleden jonge studiomedewerker, Guy Burchett, maar eigenlijk meer bedoeld als een nummer over de sterfelijkheid in het algemeen. Een bezinningsmoment.

Georgia is een goed nummer, met koor en pakkend refrein, evenals het wat disco-achtige Part Time Love.
Te langdradig met ruim 8 minuten is It Ain't Gonna Be Easy. Hier komt de zwakte van het album aan de oppervlakte: het oeverloze voortgaan van sommige nummers zonder een punt te scoren. De energie die we van Elton kenden op vorige albums lijkt wat verflauwd. De scherpere hoeken zijn afgerond. A Single Man was een lastige opgave voor de man.

Bij de bonustracks op de CD-versie komen we goede nummers tegen als I Cry at Night en Strangers.

1 van de weinig jaren 70 albums van Dwight die ik nog niet kon. Opmerkelijk aangezien ik Song For Guy tot zijn allerbeste werk reken. Het "probleem" laatst als onderdeel van een 3 voor 25 setje opgelost. Het is de remaster met een aantal bonustracks. Het geluid is mooi en dat is eigenlijk de plaat ook. De beste blijft Song for Guy al ben ik ook uitermate gecharmeerd van Madness. De bonustracks zijn ook prima, de geflopte single Ego daar dan weer net bovenuitstekend.

De hoesfoto blijf ik in al zijn eenvoud ook prachtig vinden al is de foto in het midden van het boekje nog leuker eigenlijk.

Aardige plaat , maar toch wel wat kaf tussen het koren. Het ontbreken van Taupin wreekt zich op den duur. Het is degelijk ,maar er staan buiten Song For Guy geen uitzonderlijke stukken op. Hierdoor is de plaat wat vlak en sneeuwt wat onder in goede bedoelingen. De hoogtijdagen lagen achter John en degelijkheid begon de overhand te krijgen om daarna te verzanden in nietszeggendheid. De bonustracks zijn aardig voor erbij maar ook niet zo heel speciaal. 3 en halve ster naar boven afgerond.