Killers - Résistances (1989)

Twee jaartjes na Mise aux Poings is dit hun vierde album met deze keer slechts één personeelswijziging: op bass wordt Miguel Caron vervangen door René Chavin maar na dit album is hij ook alweer weg.

Consolidatie lijkt het woord op dit album qua bezetting en qua productie. Opnieuw hoor je een fikse vooruitgang (met enig voorbehoud) in het geluid, hoewel ik de gitaren iets harder in de mix heb, en opnieuw heb je de haast klassieke afwisseling tussen Heavy Metal en Speed Metal. Prachtig vind ik opnieuw het gitaarwerk van beide gitaristen met heel veel bruggetjes en solo's, liefst begeleid door die vaak aanwezige double bass. Wanneer de snelheid iets te fel omlaag gaat, komen de beperkingen van zanger Serge Pujos iets te duidelijk naar voor, getuige het magere titelnummer. Grootste misser vind ik echter het slotnummer, dat veel te geschikt is als meezinger.

Killers doet hierop zelf de productie waarop het scherpe rauwe randje verder werd afgevijld. Gelukkig staan er nog genoeg snelle maar melodieuze nummers op om van dit plaatje een aangenaam luisterspel te maken. Ik blijf er echter bij dat dergelijke muziek geen te proper geluid mag hebben, het is tenslotte geen kampvuurmuziek, vandaar mijn “enig voorbehoud”.