Elton John - Reg Strikes Back (1988)

Een dieptepunt voor Elton. De nummers 2 & 4 zijn waardige singles, maar de rest is zo overbodig. Toch nog een 2, want overbodige middelmaat is nog beter dan bv het nummer dat nu op de radio speelt. De Lopeztrut met een of andere hersenloze machorapper, die kwijlt 'You've got what makes this boy feel bad' of andere kots. Vlug maar weer cd opleggen.

in deze periode heeft elton john zeer matige albums afgeleverd,maar dat kwam natuurlijk ook door zijn cocaine verslaving

I Don't Wanna Go On With You Like That voor het eerst gehoord op de dubbel-cd The Very Best Of uit 1990.

Wat een supper nummer is dat zeg!
Dat ik dat voor die tijd nog niet eerder had gehoord (heb de cd wel jaren later gekocht dan in 1990!).

Hartstikke supper dit hele album!

hihi , leuke bespreking! en geheel akkoord, ik kan je prima volgen!

**1/2 voor meneer Middelmaat uit de Eighties die in de seventies zoveel prima albums heeft afgeleverd, zonde is dat!

Bijzonder zwak album. Weinig inspiratie, gaf hij zelf ook later wel toe,en inderdaad zijn verslaving zou daar wel hebben aan bijgedragen in de jaren 80 . Hij scoorde nog wel een enorme hit met
I Don't Wanna Go on with You Like That (natuurlijk wederom in USA)
nummer 2 notering.

Ik vind de 'zwakte' van dit album eerlijk gezegd nogal meevallen. Natuurlijk, hij heeft een paar 5***** werkjes geschreven in de jaren '70.

Maar ik ga daar niet alles aan ophangen. Ik vind Elton's cd's in de jaren '80 over het algemeen toch zeker nog wel 3*** of wat hoger. Reg Strikes Back is zeker niet minder dan Ice on Fire. The Fox was aardig, Too low for zero ging ook goed.

En het grote voordeel van Elton John in de jaren '80 is vooral dat hij vocaal nog helemaal ouderwets bij stem is . Het album wordt wel wat gekenmerkt door de jaren '80 (productie, instrumentatie) maar niet overdreven. Het heeft een aantal vrolijke, stevige nummers en ik heb helemaal niet het gevoel dat Elton John er geen plezier in heeft, uitgeblust is of anderszins aan het einde van zijn Latijn.

A single man (1978) zonder zijn vaste maatje Bernie Taupin, hij is daar meer de weg op kwijt dan hier.
Of het vernieuwend is wat hij hier laat horen is dan weer geheel iets anders. Maar goed Elton John speelt onmiskenbaar Elton John, de "ware fans" zullen daar niet wakker van liggen.

Ik wil toch even een lans breken voor dit album, vind het namelijk een heerlijke LP/CD! Vooral Mona Lisas & Mad Hatters (Part Two) vind ik tof, ik durf het zelfs mijn favoriete nummer van Elton John te noemen. Heb het album al op LP, en denk erover om het ook op CD aan te schaffen. Chapaeau!

Ik ben het geheel met je eens, musician. Hij is in de jaren '80 inderdaad ook nog goed bij stem. Ik vind de output van bijvoorbeeld Macca in de loop van de jaren '80 veel dramatischer dan van Sir Elton. De enige plaat die echt té matig is, is voor mij Leather Jackets.

Ik wil jullie hierin ook wel bijvallen. In de jaren 70 stond Elton John niet alleen op het toppunt van zijn roem, maar ook van zijn kunnen, met als resultaat diverse vier- en vijfsterrenalbums. Dat niveau wist hij vanaf A single man ('78) niet meer vast te houden (en in de jaren daarvoor produceerde hij tussendoor ook al wat mindere albums), maar er wordt vaak gedaan alsof zijn output in de jaren tachtig rampzalig was.

Dat is volstrekt bezijden de waarheid wat mij betreft. Weliswaar luidde A single man een periode in waarin Elton nadrukkelijk op veilig speelde, met vrij routineuze albums die met name op de Amerikaanse markt gericht waren, maar een aantal van die albums waren op hun manier toch behoorlijk goed: Too low for zero, The fox, Jump up en deze reken ik tot zijn sterkere albums uit de jaren tachtig.

Verzorgde popmuziek, goed gemaakt en geproduceerd, soms net iets te routineus inderdaad, en niet altijd over de hele linie sterk. Met de eerste vier nummers gaat het album lekker van start, daarna zakt het wat in, maar bij de afsluiter (met twee Beach Boys hoorbaar in het achtergrondkoor) veer ik dan toch weer even op. Voor iemand die op dat moment dealde met een stevige cocaïneverslaving en een publiciteitsschandaal vind ik het knap dat hij nog zo'n uiterst acceptabele plaat afleverde.

Vrolijke plaat van Elton . De band zit er strak op en de single I Don't Wanna Go on with You Like That had een hogere positie van mij mogen verdienen in Nederland. Een lekkere niks aan de hand plaat waaraan je je geen buil kunt vallen.3 en halve ster kan ik er wel aan kwijt .

Het lijkt om één of andere reden hip te zijn om te doen alsof alles wat Elton na de jaren 70 heeft gemaakt af te doen als middelmatig tot ronduit slecht.
Mijn inziens heeft de man weinig écht slechts gemaakt, op Victim of Love na dan.

Ik zal zeker niet beweren dat dit album een meestwerk is, maar het wordt zeker nergens slecht, en dat geldt voor zijn meeste platen.

De hoes met al zijn oude outifts/attributen is ook leuk en origineel gedaan.

Dat is inderdaad een minpunt aan MuMe. Sommige artiesten worden duidelijk over het paard getild en er mag geen kritisch woord over gezegd worden (denk spontaan aan David Bowie, Radiohead, Stromae). Andere artiesten mogen niet goed gevonden worden. 't Gaat om hip zijn en dergelijke zever.

Goed te lezen dat meer mensen dat doorhebben.
Ach ja, Elton's openlijk homo zijn ook wel tegen zich hebben werken. Dat en andere flauwekul lees ik hier in ieder geval vaak terug. Alsof openlijk homo zijn kwaliteit in de weg staat.

Maar je mag wel openlijk hetero zijn en allerlei fratsen uithalen, daar hoor je niemand over, of het moet een vrouw zijn, die hebben (hier) ook minder rechten.

Ach, dit is gewoon een prima album van een fantastische artiest die serieus amper écht slechte platen heeft gemaakt.

Ik begrijp sommige kritiek op Elton John wel: de brillen, de glitterpakjes, het showgehalte ... Voor mij hoeft het niet. Geef mij maar de eenvoud van Chris Rea of Mark Knopfler.

Ik begrijp alleen niet dat David Bowie er als een freaky wezen mag bijlopen en dat dan geniale kunst moet genoemd worden (onder andere outfits Ziggy Stardust), terwijl Elton John als kitscherige brol bekeken wordt.

Voor alle duidelijkheid: ik vind beide artiesten heel goed. Beiden hebben mijns inziens ijzersterke albums gemaakt, afgewisseld met ook mindere albums. Het imago en alles errond vind ik gelijkaardig: vaak over the top. Kris De Bruyne zingt in een nummer: "Doe maar gewoon, dan doe je al zot genoeg." Dit geldt voor beiden.