0
geplaatst: 30 mei 2012, 16:13 uur
Hou je art vast want er is een nieuwe KTL!
De hoes zegt alles. Het inmiddels bekende logo is weer aanwezig, maar dan gemaakt van transparante, fel gekleurde vlakken op een witte achtergrond. Een Iemand die ervoor gestudeerd zou hebben zou zeggen dat V vooral meer kleur heeft. Op internet lees ik recensies die V invloeden van Tim Hecker en Fennesz toekennen. Ook dat loopt keurig met de kleurtjes synchroon. De nieuwe nummers, op één na dan, weten meer te ‘sprankelen’ dan voorheen. Maar dat wil niet zeggen dat de nieuwe KTL ‘lichter’, of ‘vrolijker’ is geworden. Integendeel.
Kijk nog eens goed naar de hoes: alle kleuren bij elkaar vormen één kleurloos centrum: pikzwart. Het venijn zit sowieso in de staart met “Last spring: a prequel”. Dit 20 minuten durende nummer, is KTL op z’n minimaalst. Een verlaten landschap met donkere drones vormen het decor voor een Frans gedicht. Niet dat mijn Frans zo goed is dat ik weet waar het over gaat, maar alleen al de wijze waarop het wordt gebracht doen de nekharen rijzen.
Ik zal niet alle tracks benoemen, maar wil er wel één hoogtepunt uitlichten: Phill 2. Dit nummer heeft me kennis laten maken met een nieuwe vorm van zware, dreigende muziek. Niemand minder dan Johann Johannson (ja die van het fabelachig mooie ‘Fordlandia’) speelt hierin een belangrijke rol: zijn strijk- en koperarrangementen worden vervormt, en aangedikt met de laptop-drones van peter Rehberg en de zware (Sunn O))) ) gitaaraanslagen van Steve O’Maley. Niet zozeer langs elkaar, maar met elkaar:
De eerste tonen zakken door de vloer.
Het effect van een met strijkstok bespeelde contrabasm, aangevuld met een diepe gitaar én laptopdrone geven de klank een onwijze dynamiek, klankkleur en volume. Niet normaal. En de rest van het nummer verloopt op een manier die ik eerder van ben Frost verwacht. Overigens zie ik dit als het ‘donkere’ broertje van Sunn O)))’s ‘Alice’. Razendknap, spannend, mooi en eng tegelijk. Supernummer.
Dit is een must-have in het genre.
De hoes zegt alles. Het inmiddels bekende logo is weer aanwezig, maar dan gemaakt van transparante, fel gekleurde vlakken op een witte achtergrond. Een Iemand die ervoor gestudeerd zou hebben zou zeggen dat V vooral meer kleur heeft. Op internet lees ik recensies die V invloeden van Tim Hecker en Fennesz toekennen. Ook dat loopt keurig met de kleurtjes synchroon. De nieuwe nummers, op één na dan, weten meer te ‘sprankelen’ dan voorheen. Maar dat wil niet zeggen dat de nieuwe KTL ‘lichter’, of ‘vrolijker’ is geworden. Integendeel.
Kijk nog eens goed naar de hoes: alle kleuren bij elkaar vormen één kleurloos centrum: pikzwart. Het venijn zit sowieso in de staart met “Last spring: a prequel”. Dit 20 minuten durende nummer, is KTL op z’n minimaalst. Een verlaten landschap met donkere drones vormen het decor voor een Frans gedicht. Niet dat mijn Frans zo goed is dat ik weet waar het over gaat, maar alleen al de wijze waarop het wordt gebracht doen de nekharen rijzen.
Ik zal niet alle tracks benoemen, maar wil er wel één hoogtepunt uitlichten: Phill 2. Dit nummer heeft me kennis laten maken met een nieuwe vorm van zware, dreigende muziek. Niemand minder dan Johann Johannson (ja die van het fabelachig mooie ‘Fordlandia’) speelt hierin een belangrijke rol: zijn strijk- en koperarrangementen worden vervormt, en aangedikt met de laptop-drones van peter Rehberg en de zware (Sunn O))) ) gitaaraanslagen van Steve O’Maley. Niet zozeer langs elkaar, maar met elkaar:
De eerste tonen zakken door de vloer.
Het effect van een met strijkstok bespeelde contrabasm, aangevuld met een diepe gitaar én laptopdrone geven de klank een onwijze dynamiek, klankkleur en volume. Niet normaal. En de rest van het nummer verloopt op een manier die ik eerder van ben Frost verwacht. Overigens zie ik dit als het ‘donkere’ broertje van Sunn O)))’s ‘Alice’. Razendknap, spannend, mooi en eng tegelijk. Supernummer.
Dit is een must-have in het genre.
0
geplaatst: 9 oktober 2013, 15:30 uur
Ik ben er minder enthousiast over. Dit werk is iets te uiteenlopend qua stijl, waarbij dat laatste nummer teveel overkomt als een kunstproject (en auditief te weinig inhoudelijk is) en dat werk met Johansson te zalvend is gemaakt. Gelukkig trekken de drie eerste nummers alles wat recht. Uitgebreidere recensie: Klik!
* denotes required fields.
* denotes required fields.