Pete Philly - One (2011)

De tracks die ik tot dusver heb beluisterd klinken prima. Open Loops viel mij erg tegen, maar nummers als One en Caterpillar smaken naar meer.

Nu te beluisteren via Luisterpaal.

Pete Philly levert zijn eigen muziekstijl in en gaat meer richting de mierzoete Alain Clark-kant op. Wellicht een makkelijke opmerking, omdat hij samenwerkt met Alain Clark op dit album, maar toch. De zang krijgt al wat meer de overhand - hoewel Pete Philly er nooit vies van was om rap te combineren met zang - en bij de producties ontbeert het aan alle spanning: pianopingeltje hier, standaard drumpatroontje daar.

De eerste indruk is inderdaad niet echt best. Pete kan duidelijk niet zonder zijn maatje Perquisite. Zijn zang ging toen prima samen met de producties van Perq. Maar hij lijkt nu door te slaan met zijn gezang. Wat uiteraard niet helpt zijn de zwakke softe producties. Ik ga nog geen beoordeling geven, maar ook ik verwacht geen hoge score. En Pete zelf volgens mij ook niet, die geeft zichzelf een "ONE"

Tsja, Pete Philly was sowieso al de (overduidelijk) zwakste helft van het duo PP&P, en niet eens zozeer omdat Perquisite zo ontzettend goed was (wat ie op zich wel was..). Dit album kan dus bijna niet slagen. Ik ga er ook niet aan beginnen.

Dit klinkt niet mis. Ik vind het erg goed. Wel mierzoet, maar dat kan ik wel hebben. Krijgt ook een 5-sterren recensie van nu.nl. Wat ik toch als een zeer goede recensiesite beoordeel.

Los van het muziek is het ook een hele vette hoes

Ik heb de eerste luisterbeurt achter de rug en ik ben weer ettelijke pareltjes rijker. Ocean is buitencategorie, hij staat momenteel op repeat en ik heb het idee dat dit nummer beklijft. Naast de pareltjes heb ik ook al wat bakstenen gehoord, dat let mij dit album fysiek te kopen.

Ik hoorde dat er bijna alleen maar zang staat op dit album. WTF

Dan hoorde je het niet goed.

Toch aan begonnen en ik moet zeggen: het begin stemt gunstig.

Ben het hier ff niet mee eens hoor. Ik vind de productie van bv What Do Fight For bepaald geen spanning ontberen. Ik ben zeer positief verrast, nog steeds trek ik Pete's stem niet al te lang, maar los daarvan verrast hij me op alle manieren positief. Ook de 'zoetere' tracks zijn alleszins aangenaam. Nou hopen dat ie niet te snel gaat vervelen (wat mij bij de PP&P-platen wel gebeurde).

Omdat ik toch wel fan ben van PP&P, ga ik deze beluisteren.

Pete Philly levert allesbehalve zijn eigen muziekstijl in. De natuurlijke relax die Pete kenmerkt is alom aanwezig. De nuance ligt weliswaar net anders, maar is dat niet bij elk album zo? Ik hoor voornamelijk iemand die met passie zijn muziek maakt. Pete Philly moet het niet hebben van zijn teksten, maar juist de charme waarmee hij ze brengt. Het is die combinatie tussen rap en zang die hem eigen maakt. De producties getuigen van een minimalistische insteek, maar dat geeft Pete des te meer ruimte om zich te uiten. Dat levert soms best leuke dingen op. Love's eulogy geeft een interessante metafoor voor het eindigen van een relatie. Caterpillar getuigt van Soul - ja, het soort met een hoofdletter - en What Do We Fight For? hypnotiseert met een weliswaar veel gebrachte maar toch leuk verpakte boodschap. De stem van Alain Clark geeft dan op Let It Go de nodige variatie, want Pete is wel enigszins monotoon in zijn klank. Ik krijg altijd een beetje het idee dat het als ''gerespecteerd muziekliefhebber'' not done is om Alain Clark te waarderen, maar in die onzin ga ik niet mee: Alain is op deze plaat van extra waarde. Wat is dan het eindresultaat geworden? Niet alles is even geslaagd, maar dat moet de pret niet drukken. Pete is misschien nog een beetje zoekende, maar maakt met One een stap in de juiste richting.

Ik ben niet zo gecharmeerd van deze cd. Vind hem ubersaai en zal het dus niet snel weer een draai geven.. Jammer van ik vond de Open Loops wel tof.

Aha van Pete Philly & Perquisite.
Ik ben erg benieuwd!

Gisteren live gezien, hij was echt goed!
Zijn nieuwe album is ook aardig.

Ik vind Pete Philly hier toch gewoon doorgaan in de stijl van eerdere album met Perquisite. One is een leuk en warm album geworden, maar echt verrassend is het niet. Het blijft nogal tam. Aangename jazzy, klassieke hip-hop met veel (soul)zang. Gezellig, maar weinig indrukwekkend.

Ik vind de eerste drie nummers erg fijn klinken. Het nummer met Alain Clark vind ik de beste van het album. De rest van het album kan mij niet echt boeien..

Ik heb hem volgens mij twee verses horen rappen.. Ik begin dit steeds slechter te vinden..

ik vind het album echt fris klinken. Dat hij meer zingt is voor mij niet echt een verrassing, eigenlijk deed hij altijd al meer aan zingen dan rappen....in de zin van zingend rappen.
Het eerste deel is trouwens wel veel beter dan het tweede. Geen topper of zo en kijkend naar oude tracks van Pete Philly zonder Perquisite (bijv Endurance, self reflection) klinkt het iets minder maar nog steeds ruim voldoende voor mij 3,5*

Ik verhoog het, echt een fris geluid met mooie producties.
Ik vind vooral de producties van FS Green erg goed, jammer dat er maar 2 op staan.
Andere producties ook lekker hoor daar niet van. CD 2 is ook goed, met wat hardere beats waarbij CD1 inderdaad wat meer zang betreft. Het neigt iets meer naar hiphop met soul/R&B
Van CD1 zijn mijn favoriete nummers; Ocean (mooie productie is dat), love's Eulogy, True, Gemini Solo, Let it Go, The day en Mirror.
4*

Ik ben het ook echt helemaal niet mee eens in de zin van dat dit mierzoet is (is bijv een track van Common als the Light dan ook mierzoet?). Ik vind dit geen voorbeeld van een mierzoet album, het is ook zeker geen pop of zo. De producties vind ik juist heel mooi, niet teveel gedoe erom heen om het vooral erg creatief te laten klinken. Het is hiphop-soul-R&B-achtig, dan moet je de beats ook niet te moeilijk maken.

Na een paar luisterbeurten vond ik het ook maar matigjes en gaf ik het ter nauwe nood een 3*, maar nu ik het album na een paar maanden nog eens opzet klinkt het toch wel weer lekker verfrissend. Het is andere muziek die hij maakt dan de tijd met Perquisite, dus echt vergelijken vind ik vrij lastig, maar er staan zeker goede nummers op. Ik verhoog hem naar een 3,5*.

@ Shelter, ik zeg ook niet dat het album mierzoet is, ik heb het slechts over de zoetere tracks op de plaat.

Ik zeg ook niet dat jij dat zegt, ik quote jou omdat jij het ook niet eens was met R&P

Ik vind dit productioneel -volgens mij in tegenstelling tot velen hier- juist behoorlijk onderscheidend en dan zelfs voldoende om mij, met mijn afwijkingsobsessie, te boeien. Bovendien is het naast nagenoeg altijd wel ergens afwijkend van de norm ook compositioneel sterk. Dat zit hem dan vaak in de details, zoals in de bas die rond 0:40 subtiel invalt in 'Ocean'. Dat bekoort me zeker. Dat het vaak vrij kaal is, en dan toch nog goed klinkt, is een teken van kwaliteit. Misschien is de vaak uitermate subtiele divergentie ditmaal genoeg voor me, omdat de nummers onderling wel tamelijk grote verschillen vertonen. Met name op het vlak van genre; van blues tot soul tot R 'n B tot hiphop tot drum 'n bass en ook jazzinvloeden golfden richting mijn oorschelpen. De afwisseling kan natuurlijk nog spannender, maar dan wordt het ook wel erg hachelijk.

Maar vocaal verwacht ik meer van Pete Philly dan ik hier hoor. Waar hij mijns inziens in uitblinkt is zijn ontzagwekkende veelzijdigheid. Op Mindstate kon hij dat eenvoudig etaleren door steeds stemgebruik en gemoedsthema te synchroniseren. Hier, echter, moest hij creatiever zijn om meer variatie te vinden, maar vond hij dat kennelijk niet nodig. Hij zingt en rapt voornamelijk op dezelfde, weinig onconventionele manier. Daarmee loopt hij naar mijn mening een groot stuk potentieel mis. De teksten zijn nooit Pete's sterkste kant geweest, en daarmee steelt hij op deze plaat ook allerminst de show.

Uiteindelijk vind ik dit album 3,5 sterren waard.

Ocean is in zijn simpliciteit geweldig, beste nummer op dit album voor mij.
Ik ben het met je eens dat het vocaal beter kon, het is af en toe een beetje op de automatische piloot maar door de producties en beatboxing vind ik dit toch boven modaal goed.

Wordt na verloop van tijd toch een stuk saaier, de 2e cd die erbij zat "Open Loops" is veel beter