Styles P - Master of Ceremonies (2011)

Dit is op het eerste gehoor een sterk album. Die laatste track is hard.

Weet je wat ik zo jammer vind aan Styles P (en ook aan zijn D-Block-maat Jadakiss)? Ze hebben totaal geen oor voor beats. Veel te vaak kiezen ze ontzettend matige beats uit, zo ook op dit album. The Green Ghost Project was trouwens wel heel tof.

De raps zijn erg sterk op Master of Ceremonies, de producties - zoals Harco probeert te zeggen - steken daar wat bleekjes bij af. Jammer, want nu blijft er een redelijk album over terwijl dit een van de dopeste platen van het jaar had kunnen worden.

Deze kan nog in punt stijgen voor mij, staan best wel wat leuke nummers op.

Styles P is in vorm als nooit te voren, helaas kunnen de producers niet altijd zijn niveau bijbenen en staan er daardoor een aantal mindere nummers op deze plaat. Styles P doet eigenlijk wat we van hem gewend zijn: grauwe, weinig verhullende straat-raps ten gehore brengen. De gastartiesten dragen op sommige nummers een extra steentje bij (o.a. Pharoahe Monch, Jadakiss en Lloyd Banks).

Helaas is er gekozen voor een stijl die wat aansprekender moet zijn dan een street-album pur sang. De R&B refreintjes van Rell en Avery Storm zijn hier voorbeelden van. Dit pakt in alle gevallen slecht uit. De (op sommige nummers) slappe producties daarbij opgeteld, en ik kom uit op een krappe voldoende. En dat is nogmaals heel jammer, want aan Styles P zelf ligt het niet...

Ik hoor hem veel liever zoals in Ryde on da Regular en Street Shit dan op How We Fly en Keep the Faith.