Guido Belcanto - Een Man Als Ik (2011)

Hoogdagen voor de Nederlandstalige muziek: nieuw album van Guido, Raymond en Stef!

Guido zegt van zijn drang om vrouwenkleren aan te doen af is, de travestiedagen zijn verleden tijd. Nu is hij overduidelijk een man zonder verwijfde kantjes. Mij maakt het niet veel uit, zolang het album maar weer echt goed zal zijn.

Hoorde 'Toverdrank' vanmorgen op de radio. Typisch Belcanto, maar overdonderd was ik niet. Hoe dan ook zal ik dat album leren kennen.

Een Man Als Ik Ontmoet Je Niet Elke Dag is een Nederlandstalige cover van de traditional I'm A Man You Don't Meet Every Day, waarschijnlijk het bekendst in de versie van The Pogues (1984), gezongen door bassiste Ciat O'Riordan.

Nu echt leren kennen en wondermooi!

Vlaamse zanger met een ongelooflijk mooie stem, als je ooit de kans krijgt om deze man "live" te zien laat het dan niet schieten (heeft ook altijd een top-band bij zich)

Het grappige van deze CD is dat het singeltje Toverdrank in mijn optiek (wie ben ik) het minst aanspreekt. De opening (eerste 2 nummers) doet mooi dreigend aan (Johnny Cash meets Ennio Morricone) De cover van Dylan Ik Ben Niet de Man die je Zoekt is fantastisch en echt Guido.
De overige nummers zijn prachtig, eigenlijk is er in Nederland niemand die dit beheerst, na enkele malen draaien ben je verslaafd aan deze CD.
Zijn teksten kunnen je doen lachen, nadenken, huilen kortom luisteren.

Prachtig album, zowel tekstueel als muzikaal. Alleen een sms of drie vind ik wat minder. Begin met vier sterren maar dat zou nog een halfje meer kunnen worden.

Live komt dit allemaal nog véél beter uit de verf. Grote plaat van een grote meneer!

Vandaag heb ik mr. Belcanto gespot in het station van Gent. We passeerden elkaar zo snel dat ik niet kon besluiten om hem te feliciteren met dit geweldige album! Naast de geslaagde, vertaalde covers ("Een Man Als Ik Ontmoet Je Niet Elke Dag", "Toverdrank" en twee Dylan-nummers) brengt de man ook eigen, even sterk werk. Per definitie is hij een charmezanger, maar dan een met een hoek af. Een chansonier met sarcastische teksten. Maar altijd authentiek, en daarnaast nog mooi musicerend. Opvallend is dat de hit "Toverdrank" niet per se het beste nummer is hier. Een speciale vermelding krijgt "Ik Ben Niet de Man die je Zoekt": dat is "It Ain't Me Babe" (met veel respect, welteverstaan) tot meezinger gemaakt. Volgende keer hou ik hem toch even tegen.

Complimenteer 'm even van mij dan

Met de complimenten van een mede MuMe-user dan. Trouwens, zo groot is hij niet!

Zat dit album niet bij Top Notch?

Ik heb zelfs een interview met hem gezien waar hij het er over had.

De reïntegratie van Ward deel 18:

Het leuke aan een topic waar anderen platen voor je uitkiezen is dat je soms bij albums uitkomt die je normaal gesproken niet zou hebben beluisterd. Deze Een Man Als Ik is er zo een. Een man als Guido Belcanto zie je niet elke dag: strak in een zwart pak gestoken en met een kapsel waar Jan Vayne jaloers op zou zijn. Alsof een ordinaire volkszanger poseert op een hoes van een Johnny Cash album. Dat is eigenlijk ook een goede weerspiegeling van de muziek zelf. Donkere weemoedige nummers gebracht in een country jasje en hij schuwt kitscherige strijkers en blazers allerminst. Zijn teksten zitten vol met levenslessen, maar gebracht met de nodige humor. Op papier zijn alle ingrediënten voor een fijne cultplaat aanwezig.

De toon wordt wat dat betreft meteen gezet met het gedragen De zonde die ik nooit beging. Tussen de bombastische strijkers door vertelt Guido ons dat er geen zondes zijn die hij nooit heeft begaan. Als het op de lusten van het leven aankomt kunnen wij hem niets nieuws meer leren. Ik zal de nummers niet een voor een bespreken. Het album blinkt uit in weelderige country producties vol strijkers, blazers en steelguitar. Dat volle, bombastische geluid gaat er bij mij goed in, ondanks dat het regelmatig de grens van kitsch ruimschoots passeert.

Het kitscherige past ook prima bij de traditie van het levenslied waarin Guido zichzelf in plaatst met de verschillende covers die op het album staan. Die covers vind ik niet alle even geslaagd. Met het ingetogen Dan ga ik weg voorgoed maakt hij een schitterende vertaling van Dylan’s Abandoned Love. Een van de hoogtepunten van het album. Zijn versie van Dylan’s It Ain’t Me, Babe wordt wel een erg plat meebrulnummer en zijn versie van Summer Wine (Toverdrank) is solide uitgevoerd, maar voegt eigenlijk niets toe aan het origineel. Daar staat dan weer tegenover dat het titelnummer, zijn versie van de Ierse traditional I’m a Man You Don’t Meet Every Day, Guido op het lijf is geschreven. Die ironische zelfverheerlijking is puur genieten:

‘Wel mijn naam is Guido, meer bepaald Belcanto
de grootste ster die je ooit van zo dicht zag
Koning van het levenslied, dat ben ik, een ander niet
een man als ik ontmoet je niet elke dag.’

Tekstueel weet Guido sowieso aardig uit de hoek te komen. Zijn directe manier van verwoorden past goed bij het genre van het levenslied. Zijn bespiegelingen over vrouwen en relaties mogen dan niet hemelschokkend zijn, Guido weet het erg onderhoudend te brengen. Vooral doordat hij die levenslessen vaak onder een laag snedige humor verstopt, zoals in het erg vermakelijke Een SMS of 3, waarin hij de invloed van moderne technologie op menselijke relaties hilarisch verwoord.

Al zijn er dus genoeg elementen aanwezig om een absolute cultplaat te zijn, is het voor mij dat persoonlijk helaas niet. Dit heeft voornamelijk te maken met Guido’s manier van zingen. Zijn stem zelf ben ik al niet kapot van, maar het grootste struikelblok is de manier waarop hij woorden uitspreekt (en dan heb ik het niet over zijn Vlaams accent). De manier waarop hij constant klemtonen in woorden verkeerd legt om qua metrum uit te komen werkt mij enorm op de zenuwen. Hierdoor loopt het nooit lekker door en komt zijn manier van zingen nogal gekunsteld over. Al klinkt het op papier misschien als een klein kritiekpunt, zorgt het in de praktijk er wel voor dat ik niet echt kan meegaan in de wereld van Guido Belcanto. Hierdoor blijf ik helaas steken op een nipte drie sterren.

Guido Belcanto is toch wel een fenomeen te noemen, een man met een verhaal. Hij brengt levensliederen op een manier die geloofwaardig is en vooral ook mij kan bekoren. Nooit gedacht dat ik binnen dit genre nog eens verrast kon worden maar Belcanto doet het op dit album toch maar mooi. Ik weet niet of zijn overige albums van dit niveau zijn maar met dit album heeft hij alvast mijn aandacht.
Een tijd geleden toen we in het bos aan het wandelen waren kwamen we Guido nog tegen op zijn koersfiets, een fervente wielertoerist en rekening houdend met zijn toch wel speciale voorkomen een intrigerend fenomeen om plots voorbij te zien komen in een voor de rest verlaten bos.