Female Harakiri - Death of Chizuko Mifune (2008)

Vanaf 5 oktober verkrijgbaar als re-release op Muzikaal Kabaal

(Zeer) vette wall van de Japanse Saigo Isao. Stiekem wel een beetje trots dat S.I. mij vroeg om deze te re-releasen.
Japanoise Forever!

botervet gekraak - heerlijk!

Ben benieuwd naar de review in musiquemachine.

Yep hier te lezen:

Musique Machine / Multi-Genre Music Magazine - musiquemachine.com

netjes

Voor mij toch een beetje te veel van het goede, zo lijkt het. Gekraak inderdaad, met af en toe wat heel subtiele geluidjes die je eigenlijk het best hoort als je er niet op let, als je er op gaat letten blijkt dat ze eigenlijk maar heel zwak op de achtergrond zitten en nauwelijks hoorbaar zijn... wat ik iets zeer aparts vond Te weinig afwisseling om de volle 30 minuten te boeien. Na 8 minuten heb ik er wel weer genoeg van. Dat is ook precies hoe ver ik ongeveer gekomen ben de twee keer dat ik er een stuk van beluisterd heb. Misschien toch een te harde noot om te kraken voor mij.

En da's nu HNW Goed, tegenwoordig kun je ruwweg twee stromingen onderscheiden - die van de onveranderlijke muur aan geluid (Vomir, Svartvit, Självhat) en die van de composities met HNW-texturen (dan denk ik eerder aan specifieke releases, zoals Concrete Threat - Young Blood, Die Reitenden Leichen - Blutgericht, etc.). Voor puristen is alleen de eerste stroming HNW, en dat is waar dit werkje ook onder valt. HNW drijft dan alleszins niet op compositie maar puur op textuur, en het effect dat bereikt wordt na langdurige blootstelling eraan (daar heeft de artiest een hand in - zo kan een wall heel kort zijn (er is een Iron Curtain release met allerhande 'bricks') maar ook juist ontzettend lang (er is een Dead Body Collection release op DVD van 7 uur, bijvoorbeeld - en lange boxsets zijn gebruikelijk)). Enerzijds kan het een soort trance veroorzaken, een effect dat juist pas na een minuut of 10 gaat inzetten, anderzijds kun je allerhande veranderingen gaan waarnemen die absoluut niet bestaan - je hersenen gaan variatie horen waar het absoluut niet bestaat. HNW is daarmee zeker geen makkelijk luistervoer, en al helemaal de extreem minimale variant niet. Ik zou me eerst wagen aan reguliere HN of actievere HNW, wat alleszins makkelijker te behappen is. En misschien valt het kwartje wel helemaal niet - ook niet erg.

Interessant. Zal het met die inslag eens gaan beluisteren. Maar bijvoorbeeld Ikodora '65, wat voor soort HNW is dat dan (want dat bevalt me een stuk beter)? De tweede neem ik dan aan.

Jelle maakt in ieder geval niet alleen HNW Weet niet wat je van hem gehoord hebt? Is zowel bruter als actiever, in ieder geval. Wat dat betreft kun je van Female Harakiri beter Chainsaw Majini proberen.

HNW 1 (lijkt me toch HNW ) en Tappi Auricolari. Maar goed, bedankt voor de tips/uitleg

HNW 1 is actieve hnw, tappi is actieve 'gewone' hn

En zo leer je toch weer bij Zal me dan wat meer op het 'actieve' pad begeven, dat ligt me inderdaad beter denk ik, alhoewel ik nu wel benieuwd ben naar die 'trance' ervaring (ga het gewoon een keer proberen, kan geen kwaad). En wie weet ben ik gewoon nog te jong of niet genoeg gewend voor dit soort spul

Hm, eigenlijk vind ik deze vorm van HNW beter te behappen dan de 'actieve' variant. Dit kabbelt heerlijk weg en heeft een bijna meditatieve uitwerking (althans bij mij).
De actievere hnw en hn vind ik over het algemeen 'moeilijker' en kan ik ook niet altijd verdragen terwijl dit er vrij makkelijk ingaat.
Maar wellicht een beetje vreemd uit de mond van iemand die bijna alleen maar actieve hnw en hn maakt

Zo zie je maar weer hoe betrekkelijk het is In vorm is dit simpeler en wellicht dus makkelijker te bevatten, maar ik merk dat juist de onveranderlijkheid hetgene is waar velen tegenaan lopen. Waar je in HN en - tot op zekere hoogte - actieve HNW nog enigszins muzikale elementen terug kunt vinden (namelijk, in ieder geval, compositie, hoewel natuurlijk geenszins in een 'pop'- of 'song'opvatting) is pure HNW eigenlijk gespeend van elk traditioneel muzikaal element. Geen (song)structuur, geen ritme, geen compositionele elementen, geen melodie, etc. Natuurlijk zijn daar uitzonderingen op (denk aan die recente AVFN-schijf die juist een heel sterk compositioneel element heeft, of de Svartvit-cassette op Masonry, die de desintegratie van een Vomir-lathe registreert en wel heel ritmisch is) maar die bevestigen w.m.b. de regel. De afwezigheid van vorm werkt voor liefhebbers meditatief, zoals je zegt, terwijl dat gebrek aan variatie voor anderen juist de grootste bron van frustratie is. Natuurlijk is actieve HNW of reguliere HN ook extreem, maar relatief tot HNW is het eerder tegendraads dan a-muzikaal (anti-muziek vs. a-muziek).

Toch maar even mijn ervaringen van gisteravond met dit toch wel intrigerende album neerpennen:

Gisteravond in bed dus beluisterd. Deze keer had ik me voorgenomen hem gewoon uit te zitten (en dat heb ik - vrij moeiteloos - gedaan). Heb het nu op een andere manier beluisterd dan de vorige keren. De vorige keer beluisterde ik deze namelijk zoals ik de noise (zoals bijvoorbeeld van Ikodora '65) gewend was: gewoon over je heen laten komen. Dat werkt bij dit niet. Het is als het ware zo: bij 'die andere' noise krijg je het mooie gewoon over je heen gestort. Hier gaat het echter om een muur waar je in moet graven wil je iets ontdekken.

Wat ik hier aan heb beleefd zit namelijk verstopt in de muur. Het geheim zit hem in de 'lagen'. Op het eerste gehoor lijkt deze muur uit 2 belangrijke lagen te bestaan: het overheersende knisperende geluid en het geluid dat op een storm lijkt die enigszins op de achtergrond duidelijk te horen is. Daarnaast hoor je om de paar seconden nog een extra geluidje, maar ik weet niet of dat gewoon een bijverschijnsel is van het knisperdeel van deze plaat is mij niet duidelijk.

Hoe dan ook, er gebeurt niets als jij je niet gaat concentreren op deze muur. Als je dat namelijk doet blijkt dat je de muur kunt beïnvloeden: als je je op het stormgeluid concentreert lijkt die ineens veel harder te gaan. Het werd echter interessanter toen ik na een tijdje een soort extra 'laag' leek te horen die eerst onderdeel leek van het geknisper. Of deze er ook is of dat het mijn verbeelding is weet ik niet, want even later kon ik hem niet vinden, om hem weer later weer wel te ontdekken. Ook grappig was dat ik het geluid leek te missen toen het plotsklaps wegviel omdat het album afgelopen was.

Duidelijk is dus dat dit muziek is waar je actief naar moet luisteren om er iets uit te halen, waar ook een nadeel ligt aangezien het mij niet om een klein half uur met volle concentratie naar min of meer hetzelfde geluid te luisteren: op gegeven moment gaan je gedachten toch afdwalen, om later weer te bedenken dat je je op de muziek aan het concentreren was en dit weer gaat doen. Zo heb ik dit album tenminste beleefd. Maar goed: wat vind ik hier nu van? Tja, interessant is het zeker, maar of ik er nou echt plezier van heb gehad... weet ik eigenlijk niet. Ik kan er dus niet echt een waardering aan geven en kan hier dan ook met geen mogelijkheid een cijfer op plakken. Wellicht lukt dit in de toekomst beter, als ik materiaal heb om het mee te vergelijken en dit album wat beter ken.

Hier het een en ander aan vergelijkingsmateriaal

harsh noise wall