Dessa - Castor, the Twin (2011)

Dessa met nummers die we al kennen van verschillende projecten alleen nu met alleen maar live instrumenten.. Heerlijk!

@Rene, heb jij deze gepre-ordered en al binnen? Ik wacht nog steeds namelijk.

De toevoeging van de live-instrumenten is zeker van toegevoegde waarde. Het maakt de plaat levendiger en ik vind de combinatie van rap en zang er beter op aansluiten dan dat het geval was bij de originele tracks.

@Elohim, nee man bestel geen cd's meer.. En deze komt helaas niet op vinyl! ..

Ah ok, dan snap ik het.

Ik zat namelijk nog steeds te wachten op mijn Cd en het korte boekje dat ze geschreven heeft.

Ben het wel met R&P eens dat deze plaat een stuk levendiger/organischer is en in veel gevallen komt de emotie nog een stuk meer naar voren. Ik vond A Badly Broken Code al geweldig en dit is misschien nog wel een tandje beter. Zelfde score dus.

Het nummer wat er hier niet echt goed uitkomt is The Crow vind ik, origineel heeft toch meer bite.

Ik had na de eerste luisterbeurt er iets meer van verwacht (sowieso zijn nieuwe vocals voor bestaande tracks die je honderd keer hebt geluisterd altijd even wennen), maar nu een paar keer later is ie echt heel goed. 4* met kans op meer.

Als je het vergelijkt met het origineel wel. Maar hier wordt er gewoon echt een ander nummer van gemaakt, wat mij wel aanstaat. Op beide CD's zet ik The Crow regelmatig op.

Dessa: A Minnesota Original Special | MN Original - mnoriginal.org concertje in deze Castor setting.

unreleased track: Matches to Paper Dolls (legale link)

Fijne versie, met die bas zo prominent aanwezig

Klopt! Hoewel ik het origineel beter vind (mijn favoriete track van aBBC), klinkt deze zeker nice!

Dessa's zangstem komt verdraaid veel in de buurt van die van Joan As Police Woman.

Wie mij uit kan leggen waarom ik dit album nog niet eerder op een welverdiende 4,5* heb gezet, mag mij dat uitleggen. Want wat een album is en blijft dit toch, ook vele, vele luisterbeurten later. Bijna elke uitvoering overtreft het origineel (op 'The Chaconne' na, want daar mis ik Matthew Santos wel, en over 'Palace' twijfel ik nog steeds, of ik die nu beter vind dan de Paper Tiger-versie), al scheelt het bij veel nummers niet veel. Maar vooral hoe de False Hopes-nummers omgebouwd worden is vrij fenomenaal. Alleen jammer dat de los downloadbare uitvoering van 'Matches to Paper Dolls' ontbreekt. Maar verder niets dan lof over dit album. De spaarzamere arrangementen laten goed horen wat een krankzinnig goede zangeres en vooral rapper Dessa is - wat een ongelooflijke beheersing en ijzersterke teksten. Hoe fijn ik haar (elektronisch-)poppy kant ook vind, van mij mag ze zo weer een album als Castor the Twin maken.

Mag ik een gokje wagen? Waarschijnlijk klonk hij op het eerste gehoor een stuk minder scherp dan wat we indertijd van haar gewend waren. Nu we middels Parts of Speech en zeker Chime een veel vlakker, afgerond geluid van haar gewend zijn geworden, klinkt dit juist weer erg sterk.

Ik heb in ieder geval een beetje die ervaring. Ik vind het een stuk fijner klinken nu dan eerst, maar juist bij de False Hopes tracks Mineshaft en 551 mis ik de ruwheid, de authenticiteit en de puurder (is dat een woord?) aanvoelende emoties toch. Bij de originele versie van 551 bijvoorbeeld klinken de lo-fi drums kneiterhard, het pianoloopje dat gereversed wordt zuigt je erin, en de niet tot op de puntjes perfect harmonieuze meerlaagse vocalen zorgen er bij mij toch meer voor dat ik er meer ingezogen wordt. Met Kites heb ik dat overigens wel iets minder.

In vergelijking met het origineel voelt dit toch vaker aan als een zeer secuur ingestudeerde repetitie van vroegere gevoelens. 551 hier klinkt goed, maar juist de manier waarop ze samenwerkt met de instrumentatie, het theatrale in haar verandering in intonatie, zorgt ervoor dat de emoties zelf minder sterk en meer geacteerd overkomen. Maar misschien is het ook gewoon dat ik moeilijk kan wennen aan nieuwe versies.

Ik ben het overigens geheel eens met je over The Chaconne.

Castor the Twin was m'n allereerste Dessa, Elohim (of m'n allertweedste, na Parts of Speech; ik bestelde ze in elk geval gelijktijdig), dus je gokje gaat niet helemaal op. A Badly Broken Code volgde later. Voor mij speelt wel mee dat deze uitvoeringen in mijn hoofd een beetje de 'originele versies' zijn, gewoon omdat ik ze eerder hoorde. Maar zoals ze op Castor-versie pauzeert vóór het refrein van '551' en zo het refrein nog meer kracht meegeeft, dat doet mij veel meer dan hoe ze coupletten en refreinen op het origineel nogal aan elkaar geplakt zijn (je snapt wat ik bedoel). Maar misschien kan ik zelf minder wennen aan oude versies.

Gossie, dan kan ik je dat dus niet uitleggen.

Ik ben het zeker met je eens over dergelijke keuzes bij 551, en zoals ik zei, het voegt zeker toe aan de theatrale kracht ervan, maar dit is allemaal zo verschrikkelijk gelikt. False Hopes heeft voor mij het gevoel van iemand die bepaalde dingen nou eenmaal kwijt wil, ongeacht of ze daar nou helemaal de juiste middelen voor heeft. Misschien is het beter het zo te verwoorden: dit klinkt als een versie voor het publiek, de False Hopes klinkt als een versie voor haar. Dat wil niet zeggen dat ze dat zelf ook zo ervaart natuurlijk...